Jóhrannar 18. september 2009 06:00 Sæl Jóhanna. Þakka þér fyrir að veita mér þetta viðtal. Ég veit að slíkt gerist ekki á hverjum degi, að minnsta kosti þegar erlendir blaðamenn eins og ég eiga í hlut. En ég verð að viðurkenna að þú lítur aðeins öðruvísi út en ég hélt." „Nei, þú ert að misskilja, ég er ekki Jóhanna, ég heiti Hrannar B. Arnarsson, aðstoðarmaður hennar. Láttu titilinn samt ekki blekkja þig; ég er eiginlega alveg jafn mikilvægur og hún." „Öh, já er Jóhanna þá á leiðinni?" „Ja, sjáðu til, Jóhanna er sko ekki með neina fjölmiðlasýki og hleypur ekki til og brosir í hvert sinn sem hún sér myndavél. Ég sé um það." „Ég skil. Er Jóhanna svona fjölmiðlafælin?" „Nei, ég skal sko segja þér það að hún Jóhanna gefur forverum sínum ekkert eftir í þessum efnum." „Áttu við eins og þann sem var alltaf að hlaupa undan blaðamönnum í gegnum bílakjallara og stöðvaði sjónvarpsviðtöl ef hann var spurður út í evruna?" „Ha, ha, þú ert ágætur. Sko, ég veit ekki hvernig þetta er hjá ykkur í Frakklandi en hér á Íslandi fá stjórnmálamenn aldrei frí. Aldrei! Og þegar maður vinnur allan sólarhringinn við að slá skjaldborg og byggja velferðarbrú, hefur maður ekki tíma til að elta ólar við alla sem vilja hitta mann." „Þannig að Jóhanna er ekki að forðast fjölmiðla?" „Alls ekki, enda þegar sá orðrómur komst á kreik blés hún á hann í eitt skipti fyrir öll." „Hvernig?" „Ég skrifaði grein í Morgunblaðið." „Þú?" „En ekki hver?" „Nú, kannski Jóhanna." „Eins og ég var að skýra fyrir þér er Jóhanna mjög upptekin og ekki hægt að ætlast til að hún sé sjálf að standa í því að hrekja sögusagnir um tregðu hennar til að tala við fjölmiðla." „En hvað varð til þess að Jóhanna féllst loksins á að veita mér viðtal?" „Ja, eins og Egill Helgason benti á starfarðu á stærsta dagblaði Frakklands, talar hrafl í íslensku frá því að þú varst skiptinemi á Þingeyri eða eitthvað og viðtal við þig yrði kærkomin landkynning." „Landkynning? Ég er blaðamaður og ætla að spyrja gagnrýnna spurninga um efnahagshrunið og hvers vegna endurreisnarstarfið hefur gengið svona hægt." „Jæja góði. Það er augljóst að þú hefur ekki hugmynd um hvernig hlutirnir ganga fyrir sig hér á Íslandi." „Ég fæ sem sagt ekki að hitta Jóhönnu?" „Au contraire, minn kæri vin. Ríkið, það er Jóhanna. Og Jóhanna, það er ég." Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Bergsteinn Sigurðsson Mest lesið Þegar sorg verður valdatæki Inga Valgerður Henriksen Bergdal Skoðun Þorgerður leitar ESB-stuðnings úr ótrúlegustu áttum Júlíus Valsson Skoðun Hvalir éta frá okkur fiskinn? Valgerður Árnadóttir Skoðun Skipti engu nema við göngum í ESB Hjörtur J. Guðmundsson Skoðun Getum við lært af Bjarti í Sumarhúsum? Berglind Guðmundsdóttir Skoðun Afskipti Rússlands og ESB: tvöfalt siðferði í nafni lýðræðis Júlíus Valsson Skoðun Hættu að skipta þér af! Sigurður Árni Reynisson Skoðun Svartkimi samfélagsins: Þegar tveir heimar mætast í yfirheyrsluherberginu Davíð Bergmann Skoðun Þegar líf er í húfi Jón Gunnar Jónsson Skoðun Stígum ölduna saman Víglundur Laxdal Skoðun
Sæl Jóhanna. Þakka þér fyrir að veita mér þetta viðtal. Ég veit að slíkt gerist ekki á hverjum degi, að minnsta kosti þegar erlendir blaðamenn eins og ég eiga í hlut. En ég verð að viðurkenna að þú lítur aðeins öðruvísi út en ég hélt." „Nei, þú ert að misskilja, ég er ekki Jóhanna, ég heiti Hrannar B. Arnarsson, aðstoðarmaður hennar. Láttu titilinn samt ekki blekkja þig; ég er eiginlega alveg jafn mikilvægur og hún." „Öh, já er Jóhanna þá á leiðinni?" „Ja, sjáðu til, Jóhanna er sko ekki með neina fjölmiðlasýki og hleypur ekki til og brosir í hvert sinn sem hún sér myndavél. Ég sé um það." „Ég skil. Er Jóhanna svona fjölmiðlafælin?" „Nei, ég skal sko segja þér það að hún Jóhanna gefur forverum sínum ekkert eftir í þessum efnum." „Áttu við eins og þann sem var alltaf að hlaupa undan blaðamönnum í gegnum bílakjallara og stöðvaði sjónvarpsviðtöl ef hann var spurður út í evruna?" „Ha, ha, þú ert ágætur. Sko, ég veit ekki hvernig þetta er hjá ykkur í Frakklandi en hér á Íslandi fá stjórnmálamenn aldrei frí. Aldrei! Og þegar maður vinnur allan sólarhringinn við að slá skjaldborg og byggja velferðarbrú, hefur maður ekki tíma til að elta ólar við alla sem vilja hitta mann." „Þannig að Jóhanna er ekki að forðast fjölmiðla?" „Alls ekki, enda þegar sá orðrómur komst á kreik blés hún á hann í eitt skipti fyrir öll." „Hvernig?" „Ég skrifaði grein í Morgunblaðið." „Þú?" „En ekki hver?" „Nú, kannski Jóhanna." „Eins og ég var að skýra fyrir þér er Jóhanna mjög upptekin og ekki hægt að ætlast til að hún sé sjálf að standa í því að hrekja sögusagnir um tregðu hennar til að tala við fjölmiðla." „En hvað varð til þess að Jóhanna féllst loksins á að veita mér viðtal?" „Ja, eins og Egill Helgason benti á starfarðu á stærsta dagblaði Frakklands, talar hrafl í íslensku frá því að þú varst skiptinemi á Þingeyri eða eitthvað og viðtal við þig yrði kærkomin landkynning." „Landkynning? Ég er blaðamaður og ætla að spyrja gagnrýnna spurninga um efnahagshrunið og hvers vegna endurreisnarstarfið hefur gengið svona hægt." „Jæja góði. Það er augljóst að þú hefur ekki hugmynd um hvernig hlutirnir ganga fyrir sig hér á Íslandi." „Ég fæ sem sagt ekki að hitta Jóhönnu?" „Au contraire, minn kæri vin. Ríkið, það er Jóhanna. Og Jóhanna, það er ég."