Skortur á eistum Jón Sigurður Eyjólfsson skrifar 14. nóvember 2011 06:00 Víða um Spán standa auðar byggingar sem minnisvarði um gullæðið í byggingageiranum. Einn stærsti og aumkunarverðasti minnisvarðinn stendur við sjávarsíðuna í Almeríu, en það er hótelbygging mikil með einum 411 herbergjum sem safna nú salti. Það skortir ekki aðeins pening til að koma hótelinu á koppinn heldur ráku fjárfestar sig hastarlega á nokkuð sem kallað er lög. Þau komu sér afar illa fyrir margan siðleysingjann sem byggja vildi á spænskri strönd. Þannig vill til að byggingin er reist í þjóðgarði og þar að auki mun nær sjó en lög gera ráð fyrir. Samt stendur hún enn eins og draugahöll í annars óspilltri náttúrunni. En af hverju er þetta gímald ekki rifið niður eins og gera á við glæpaverk? Jú, það skortir eistu, eða þannig komast Spánverjar jafnan að orði þegar talað er um kjarkleysi (og skiptir þá engu hvort karlar eða konur eiga í hlut). Er það ekki einmitt þessi skortur, frekar en skortur á peningum, sem heldur okkur með Grettistaki í kreppunni? Ég held nefnilega að ólöglegu gengislánin, ólöglegu bankagjörningarnir og óréttlát niðurfelling lána umsvifamestu fyrirtækjanna kalli á að meinsemdir kerfisins verði rifnar upp frá rótum. En það þarf hreðjar til, eins og Spánverjinn myndi segja, og þar liggur hundurinn grafinn. Á meðan er allt látið standa og grotna og óhjákvæmilegu falli þess frestað. Við lifum nefnilega á tímum þar sem einungis debet og kredit eru látin etja kappi. Davíð og Golíat fá hins vegar aldrei að takast á, sama hversu íþyngjandi risinn verður. Þetta er sú tilfinning sem grípur mig, ég segi ekki hreðjataki, þegar ég sé El Algarrobicio hótelbygginguna gína mót ólgandi hafi við sjávarsíðuna í þjóðgarðinum Capo del Gata í Almeríu, einu fallegasta svæði Spánar. En það þýðir ekki að vera endalaust með eitthvert svartagallsraus þótt hart sé í ári, óréttlætið mikið og ekkert ljós sjáanlegt við gangaopið hér syðra. Hægt er að líta annað sér til hughreystingar. Það blés, til dæmis, ekki byrlega í Eistlandi árið 2008 þegar kreppan skall á með miklum brestum. Nú er hins vegar um átta prósenta hagvöxtur þar. Ég þekki reyndar ekki vel til þessarar þjóðar en þetta er nóg til að segja mér að það er greinilega hægt að komast úr viðjum kreppunnar þar sem nóg er af Eistum. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Jón Sigurður Eyjólfsson Mest lesið Ég þekki ekki lengur minn gamla Sjálfstæðisflokk Dagur Jónsson Skoðun Með óttann einan að vopni Benedikt Jóhannesson Skoðun Afvegaleiðingum og rangfærslum Gauta svarað Konráð S. Guðjónsson Skoðun Á hugmyndafræðilegt ofbeldi heima í kosningabaráttu? Hnikarr Bjarmi Franklínsson Skoðun Hættum að pissa í skóinn í frostinu til að hlýja okkur – klæðum okkur í ullarsokka Grímur Atlason Skoðun Leggjum þá Náttúruverndarstofnun niður Svanur Guðmundsson Skoðun Gervigreindarskrif Halldórs Jörgen Olesen Hjörvar Sigurðsson Skoðun Litblindur á fótboltavellinum Ingunn Eir Andrésdóttir Skoðun Íslands-Lúpínan Kristján Hreinsson Skoðun Aðlögun, hvaða aðlögun? Halldór Jörgen Olesen Skoðun
Víða um Spán standa auðar byggingar sem minnisvarði um gullæðið í byggingageiranum. Einn stærsti og aumkunarverðasti minnisvarðinn stendur við sjávarsíðuna í Almeríu, en það er hótelbygging mikil með einum 411 herbergjum sem safna nú salti. Það skortir ekki aðeins pening til að koma hótelinu á koppinn heldur ráku fjárfestar sig hastarlega á nokkuð sem kallað er lög. Þau komu sér afar illa fyrir margan siðleysingjann sem byggja vildi á spænskri strönd. Þannig vill til að byggingin er reist í þjóðgarði og þar að auki mun nær sjó en lög gera ráð fyrir. Samt stendur hún enn eins og draugahöll í annars óspilltri náttúrunni. En af hverju er þetta gímald ekki rifið niður eins og gera á við glæpaverk? Jú, það skortir eistu, eða þannig komast Spánverjar jafnan að orði þegar talað er um kjarkleysi (og skiptir þá engu hvort karlar eða konur eiga í hlut). Er það ekki einmitt þessi skortur, frekar en skortur á peningum, sem heldur okkur með Grettistaki í kreppunni? Ég held nefnilega að ólöglegu gengislánin, ólöglegu bankagjörningarnir og óréttlát niðurfelling lána umsvifamestu fyrirtækjanna kalli á að meinsemdir kerfisins verði rifnar upp frá rótum. En það þarf hreðjar til, eins og Spánverjinn myndi segja, og þar liggur hundurinn grafinn. Á meðan er allt látið standa og grotna og óhjákvæmilegu falli þess frestað. Við lifum nefnilega á tímum þar sem einungis debet og kredit eru látin etja kappi. Davíð og Golíat fá hins vegar aldrei að takast á, sama hversu íþyngjandi risinn verður. Þetta er sú tilfinning sem grípur mig, ég segi ekki hreðjataki, þegar ég sé El Algarrobicio hótelbygginguna gína mót ólgandi hafi við sjávarsíðuna í þjóðgarðinum Capo del Gata í Almeríu, einu fallegasta svæði Spánar. En það þýðir ekki að vera endalaust með eitthvert svartagallsraus þótt hart sé í ári, óréttlætið mikið og ekkert ljós sjáanlegt við gangaopið hér syðra. Hægt er að líta annað sér til hughreystingar. Það blés, til dæmis, ekki byrlega í Eistlandi árið 2008 þegar kreppan skall á með miklum brestum. Nú er hins vegar um átta prósenta hagvöxtur þar. Ég þekki reyndar ekki vel til þessarar þjóðar en þetta er nóg til að segja mér að það er greinilega hægt að komast úr viðjum kreppunnar þar sem nóg er af Eistum.
Hættum að pissa í skóinn í frostinu til að hlýja okkur – klæðum okkur í ullarsokka Grímur Atlason Skoðun
Hættum að pissa í skóinn í frostinu til að hlýja okkur – klæðum okkur í ullarsokka Grímur Atlason Skoðun