Kostar að klikka á að kynna sér kínverska kaupsýsluhætti

Íslensk fyrirtæki hafa ekki gert nóg til að takast á við þann menningarmun sem er milli Íslands og Kína. Aðgerðaleysið hefur að líkindum kostað fyrirtækin háar fjárhæðir og gæti átt þátt í að skýra hve lítið viðskipti við Kínverja hafa aukist frá því fríverslunarsamningur við Kína tók gildi um mitt síðasta ár. Þetta er niðurstaða meistararitgerðar Ingu Dísar Júlíusdóttur í alþjóðasamskiptum við Háskólann í Reykjavík. Ritgerðin byggði á viðtölum og spurningalistum sem forsvarsmenn 24 íslenskra fyrirtækja sem stunda viðskipti í Kína svöruðu.

Andrés Magnússon, framkvæmdastjóri Samtaka verslunar og þjónustu, sagði fyrr í sumar að að það væru vonbrigði hve lítið viðskipti við Kína hefðu aukist frá því fríverslunarsamningurinn tók gildi. „Þetta kemur okkur á óvart. Við fundum fyrir miklum áhuga í aðdraganda samningsins, við ýttum á að þessi samningur yrði gerður og fögnuðum honum sérstaklega,“ sagði Andrés.

Sjá einnig: Reynslan af fríverslun við Kína valdið vonbrigðum

Innflutningur til Kína nam dróst saman á tímabilinu janúar til júlí á þessu ári miðað við árið 2014 en útflutningurinn nam 3.628 milljónum króna á fyrstu mánuðum ársins 2015 en 3.628 milljónum króna á sama tímabili í fyrra. Útflutningur hefur hins vegar aukist talsvert og nam 587 milljónum króna milli janúar og júlí árið 2014 en hefur numið 1.313 milljónum króna á sama tímabili á þessu ári.

Inga segir flest fyrirtæki vera meðvituð um menningarmuninn þó þau hafi lítið gert til að bregðast við honum. Mörg fyrirtækjanna hafi svarað því að tekjur, hagnaður og markaðshlutdeild þeirra myndu að líkindum aukast ef þau myndu læra betur inn á kínverska menningu og bæta samskipti sín við kínversk fyrirtæki. „Það var eitthvað sem mér fannst áhugavert, að vita af vandamálinu en gera ekki nógu mikið til að laga það eða bæta úr því,“ segir hún.

Inga segir að líklega sé ekki hægt að koma alfarið í veg fyrir árekstra í alþjóðlegum viðskiptum en hægt sé að lágmarka skaðann sem af þeim geti hlotist með nægum undirbúningi. Hún bætir þó við að einhver fyrirtæki hafi sagst senda starfsmenn sína til þeirra landa þar sem þau stunda viðskipti til að læra inn á menninguna og viðskiptahætti. „En mjög fáir voru með þjálfun fyrir starfsmenn í tengslum við menningarmun og samskipti.“