Lífið er það sem gerist

Ég legg bíl mínum skammt frá markaði einum í grámygluðu hádegi og geri mig kláran fyrir innkaupin. Þá sé ég hvar gömul kona er að burðast með grænmeti og þótti mér hún hafa færst helst til mikið í fang svo af bílddælskri herramennsku býðst ég til að bera fyrir hana nokkra poka.

Á leiðinni heim til hennar kemur það upp úr dúrnum að hún er bandarískur rithöfundur. Langaði mig að heyra af ferli hennar og þar sem þungbúið var ákváðum við að fara inn á veitingastað einn gegnt heimili hennar. Þar fengum við okkur rétt sem hljómar heldur ólystilega í íslenskum eyrum en þetta var hinn svokallaði Mígas-réttur, sem er hreint ekkert hland heldur steiktir brauðafgangar með spænskum pylsum og papríkum.

Yfir þessu góðgæti sagði hún mér að hún hefði verið stjörnukokkur og meðal annars verið í þjónustuliði Ellu Fitzgerald. Ekki nóg með að hafa kokkað fyrir söngkonuna heldur sagði hún mér að Ella hefði dáið í fangi hennar. Sjálf hefur hún reynslu af því að deyja en á óútskýranlegan hátt komst hún aftur til lífs.

Þessi merka kona skrifar bækur fyrir börn og bera þær með sér lærdóm um hvernig beri að næra sig vel og jafnvel hvernig megi rækta grænmeti á þessum válegu tímum þar sem nær ómögulegt er að vita hvað maður setur ofan í sig.

Allt í einu mundi ég að ég átti eftir að kaupa inn svo ég kveð og hleyp eins og fætur toga á markaðstorgið. Þar höfðu sölumenn hins vegar hörfað undan mikilli rigningu. Ég stóð því í rigningunni og hugsaði sem svo að stundum leggur maður af stað með sínar ofur hversdagslegu áætlanir þegar örlagadísirnar segja: „nei, heyrðu, ég er með betri hugmynd.“

 

Þessi grein birtist fyrst í Fréttablaðinu.