„Ranka við mér og átta mig á því að hún er dáin“

Gleym­mér­ei Styrktar­fé­lag býður í dag til ár­legrar minningar­stundar í Safnaðar­heimili Kópa­vogs­kirkju klukkan 15:00. Dagurinn í dag er á heims­vísu til­einkaður missi á með­göngu og barnsmissi.

Þakk­lát fyrir minningar­kassann

„Við áttum von á dóttur. Seinna barninu okkar. Svo missum við hana í fæðingu. Ég var sem­sagt farin af stað og er rosa spennt og set stelpuna mína stóru í pössun til ömmu sinnar um miðja nótt. Þegar ég kem svo upp á spítala kemur í ljós að það er eitt­hvað skrítið í gangi og ég fer í bráða­keisara,“ segir Sig­rún.

„Ég vakna svo eftir keisara og við tók rosa­lega ó­raun­veru­legur tími. Ég ranka við mér og átta mig á því að hún er dáin. En þá var svo ótrúlegt að það var búið að koma inn á sjúkra­stofuna með kassa frá Gleym­mér­ei.“

Sig­rún segir það hafa verið ó­metan­legt að hafa fengið minningar­kassann, sem hafi gert þeim hjónum kleyft að minnast litlu stelpunnar sinnar.

„Sér­stak­lega á þeim tíma sem við náum ekki utan um það hvað var að eiga sér stað. Þarna var mót til að taka fót­spor og handar­mót, skart­gripur, bangsi, minningar­bók og fleira. Þetta var okkur svo dýr­mætt, að stíga inn í sorgina og að ein­hver annar hafi lagt í þá vinnu að hugsa fyrir okkur hvernig væri hægt að minnast lítils barns sem þú fékkst ekki að eiga.“

Sig­rún segir að því miður þekki hún missi vel. Hún hafi misst systur sína fyrir tuttugu árum síðan og pabba sinn fyrir fimm árum. Í þeirri sorg sé auð­veldara að ylja sér við minningar.

„En þetta, að missa barn, það er að syrgja það sem aldrei verður. Þar kemur styrktar­fé­lag eins og Gleym­mér­ei sterkt inn.“

Fengu að hafa Ylfu hjá sér

Sig­rún segir það fé­lagið hafi jafn­framt gefið Land­spítalanum kæli­vöggur. Það hafi reynst for­eldrum líkt og Sig­rúnu og Lárusi ó­metan­legt, enda gera þær for­eldrum kleyft að vera með börnunum sínum.

„Ég fer þarna í bráða­keisara og er vönkuð eftir svæfingu og átti bara of­boðs­lega erfitt með að með­taka stöðuna. Þannig að það lá í raun og veru ekkert á. Við vorum á spítalanum í fjóra daga á meðan ég var að jafna mig eftir keisarann og við gátum verið með Ylfu hjá okkur,“ segir Sig­rún.

„Það var náttúru­lega hræði­lega flókið og erfitt að skilja hana eftir á spítalanum en engu að síður var ég svo þakk­lát fyrir þennan tíma. Að fá ein­hvern veginn að ná andanum.“

Sig­rún segist hafa kynnst starfi styrktar­fé­lagsins í kjöl­farið. Þar hafi hún kynnst góðum vinum sem hafi verið í sömu stöðu. Hún segir minningar­stundina í dag opna öllum.

„Hún er hugsuð bæði fyrir að­stand­endur og syrgj­endur. Það verða tón­listar­at­riði og hug­vekjur. Svo ætlar for­setinn að vera með á­varp. En svo er bara kaffi og ró­leg kyrrðar­stund. Við finnum það hvað það gefur mörgum mikið að geta hist og minnst barnanna sinna saman.“