Það allra besta að gráta í gufu

Viktor Breki hefur undanfarin ár getið af sér gott orð fyrir leirlist sína og hefur meðal annars hannað svokallaðan Morgunbollann, þar sem undirskálin er föst við bollan og hentar vel fyrir kaffidrykkju uppi í rúmmi. 

Viktor Breki ræddi við Kára Sverris um ferilinn í þættinum Litlu hlutirnir. Hér má sjá þáttinn í heild sinni:

„Eftir að ég hætti í lögfræðinni var ég í smá eyðimerkurgöngu en sem betur fer fann ég leirinn. Ég man ekki eftir því að hafa sérstaklega skráð mig á leirnámskeið en allt í einu var ég mættur og ég upplifði þögn í hausnum á mér í fyrsta sinn í mörg ár,“ segir Viktor Breki. Hann býr í Hlíðunum með kærustu sinni og ketti og finnur mikla fegurð í hversdagsleikanum.

Fáránlegt, en skapandi

„Ég reyni að vakna á morgnana og brosa í spegilinn,“ segir Viktor með sínu einstaklega yfirvegaða viðmóti en hann hefur alla tíð farið eigin leiðir og verið skapandi. Sem unglingur sótti hann í skapandi greinar í skólanum, saum og smíði sem dæmi og var alltaf að breyta fötunum sínum eftir eigin höfði.

„Ég man ég tók einhvern tíma loðefni, klippti gat á yfir lærin á buxunum og setti loð undir. Ég held þetta hafi ekki slegið í gegn og þegar ég hugsa um það núna var þetta fáránlegt, en skapandi!“

Endurnærður eftir gufugrátur

Hann segir andleg veikindi hafa mótað sig mikið í lífinu.

„Það blundar í mér þunglyndi og ég held það tengist því að upplifa heiminn svolítið mikið og ná ekki að velja sér hugsanir, það er mikið í gangi í hausnum.“

Það er ýmislegt sem lætur honum líða vel, samhliða sköpuninni.

„Ef ég næ að gráta í gufu þá er það bara eitt það besta sem gerist, að hreinsa palletuna alveg. Það er einhver öndun sem gerist við það að gráta og manni líður alltaf ótrúlega vel eftir á. 

Á uppvaxtarárunum reynir maður að gráta sem minnst þannig það safnast upp. Það sést minna í gufunni að ég sé grátandi, það heyrist kannski, ég veit það ekki,“ segir Viktor hlæjandi og bætir við: „En ég virðist hafa mjög gott af því. Þá kem ég alveg endurnærður til baka.“