Heilsuleysi Dana Gerður Kristný skrifar 29. mars 2008 06:00 Á háskólaárunum hnaut ég um þá speki að fjölmiðlar endurspegluðu samtímann. Á henni hef ég hangið eins og hundur á roði þar til nú um páskahelgina að á mig komu vöflur. Kliðmjúk rödd fréttamanns Ríkisútvarpsins sagði frá því að rúmlega fjórði hver Dani þjáðist af ólæknandi sjúkdómi. Hann nefndi sem dæmi sykursýki, krabbamein, hjartveiki og lungnasjúkdóma af völdum reykinga. Og það var ekki verið að fara fínt í þetta því klykkt var út með að heil milljón Dana væri þegar með ólæknandi sjúkdóma eins og astma, ofnæmi, gigt og alls konar geðkvilla. Í fyrradag birti Morgunblaðið síðan aðra frétt um heilsuleysi Dana. Þar er sagt frá því að talið sé að tvær milljónir þeirra þjáist af höfuðverk og það er ekki aðeins vegna mígrenis heldur líka vegna spennu og streitu. Já, það tók því fyrir Dani að efast um íslensku útrásina á sínum tíma eins og allt flýtur í gigt og geðveiki hjá þeim, hugsaði ég með mér. Sem dyggur lesandi danskra fjölmiðla, eins og húsbúnaðarblaðsins Bolig og tískutímaritanna Eurowoman og Costume, verð ég samt að viðurkenna að þessi hluti dansks samtíma hafði gjörsamlega farið framhjá mér. Ég get svoleiðis svarið að ekkert af því ágæta fólki sem birtist í þessum tímaritum ber það með sér að þjást af einu eða neinu - nema þá helst afskaplega dýrum húsgagna- og fatasmekk. Getur verið að ritstjórarnir séu gagngert að reyna að þyrla ryki í augun á mér og öðrum lesendum sínum? Ég greip nýjasta Costume og blaðaði í gegnum það í leit að hjartveikum hönnuðum eða astmaveikum fyrirsætum. Reyndar er stúlkan á forsíðunni klædd náttbuxum en það er örugglega ekki vegna þess að hún sé eitthvað slöpp, heldur vegna þess að náttbuxur eru í tísku í sumar. Það var ekki fyrr en ég greip Eurowoman sem ég hnaut loks um nokkuð sem rímaði fullkomlega við heimsmynd mína þótt það hafi reyndar lítið með sjúkdóma að gera - og þó. Í nýjasta tölublaðinu er rætt við þrjár ungar stjórnmálakonur sem minnast á það sem þær kalla Rip, Rap og Rup-heilkennið en það er þegar karlar ráða alltaf sína líka í stöður. Og hafið þið séð nýráðinn aðstoðarmann Steingríms J. Sigfússonar? Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Gerður Kristný Mest lesið Þegar sorg verður valdatæki Inga Valgerður Henriksen Bergdal Skoðun Hvalir éta frá okkur fiskinn? Valgerður Árnadóttir Skoðun Þorgerður leitar ESB-stuðnings úr ótrúlegustu áttum Júlíus Valsson Skoðun Skipti engu nema við göngum í ESB Hjörtur J. Guðmundsson Skoðun Getum við lært af Bjarti í Sumarhúsum? Berglind Guðmundsdóttir Skoðun Afskipti Rússlands og ESB: tvöfalt siðferði í nafni lýðræðis Júlíus Valsson Skoðun Hættu að skipta þér af! Sigurður Árni Reynisson Skoðun Svartkimi samfélagsins: Þegar tveir heimar mætast í yfirheyrsluherberginu Davíð Bergmann Skoðun Þegar líf er í húfi Jón Gunnar Jónsson Skoðun Stígum ölduna saman Víglundur Laxdal Skoðun
Á háskólaárunum hnaut ég um þá speki að fjölmiðlar endurspegluðu samtímann. Á henni hef ég hangið eins og hundur á roði þar til nú um páskahelgina að á mig komu vöflur. Kliðmjúk rödd fréttamanns Ríkisútvarpsins sagði frá því að rúmlega fjórði hver Dani þjáðist af ólæknandi sjúkdómi. Hann nefndi sem dæmi sykursýki, krabbamein, hjartveiki og lungnasjúkdóma af völdum reykinga. Og það var ekki verið að fara fínt í þetta því klykkt var út með að heil milljón Dana væri þegar með ólæknandi sjúkdóma eins og astma, ofnæmi, gigt og alls konar geðkvilla. Í fyrradag birti Morgunblaðið síðan aðra frétt um heilsuleysi Dana. Þar er sagt frá því að talið sé að tvær milljónir þeirra þjáist af höfuðverk og það er ekki aðeins vegna mígrenis heldur líka vegna spennu og streitu. Já, það tók því fyrir Dani að efast um íslensku útrásina á sínum tíma eins og allt flýtur í gigt og geðveiki hjá þeim, hugsaði ég með mér. Sem dyggur lesandi danskra fjölmiðla, eins og húsbúnaðarblaðsins Bolig og tískutímaritanna Eurowoman og Costume, verð ég samt að viðurkenna að þessi hluti dansks samtíma hafði gjörsamlega farið framhjá mér. Ég get svoleiðis svarið að ekkert af því ágæta fólki sem birtist í þessum tímaritum ber það með sér að þjást af einu eða neinu - nema þá helst afskaplega dýrum húsgagna- og fatasmekk. Getur verið að ritstjórarnir séu gagngert að reyna að þyrla ryki í augun á mér og öðrum lesendum sínum? Ég greip nýjasta Costume og blaðaði í gegnum það í leit að hjartveikum hönnuðum eða astmaveikum fyrirsætum. Reyndar er stúlkan á forsíðunni klædd náttbuxum en það er örugglega ekki vegna þess að hún sé eitthvað slöpp, heldur vegna þess að náttbuxur eru í tísku í sumar. Það var ekki fyrr en ég greip Eurowoman sem ég hnaut loks um nokkuð sem rímaði fullkomlega við heimsmynd mína þótt það hafi reyndar lítið með sjúkdóma að gera - og þó. Í nýjasta tölublaðinu er rætt við þrjár ungar stjórnmálakonur sem minnast á það sem þær kalla Rip, Rap og Rup-heilkennið en það er þegar karlar ráða alltaf sína líka í stöður. Og hafið þið séð nýráðinn aðstoðarmann Steingríms J. Sigfússonar?