Endingargóð Eitís-drottning

Tónleikar

Cyndi Lauper. Harpa 12. júní 2011.

„Ég er nú bara hérna með konunni minni, sko," muldraði kunningi undirritaðs í röðinni við barinn á sunnudagskvöldið, en viðurkenndi svo eftir stutt spjall að hann hafði sjálfur heimtað að keyptir yrðu miðar á tónleikana.

Líklegt er að svipað hafi verið uppi á teningnum hjá fleirum af þeim hátt í tvö þúsund ný-sólbrenndu andlitum sem lögðu leið sína í Hörpu til fundar við Cyndi Lauper, poppdrottninguna sem ber ábyrgð á nokkrum af varanlegustu afurðum níunda áratugarins. Væntanlega hafa fáir orðið fyrir vonbrigðum. Flestir voru mættir til að heyra eitís-hittara og fengu þá í röðum, en líka ýmislegt fleira góðgæti í kaupbæti.

Með nýrómantíkur-ímyndina af Lauper pikkfasta í höfðinu var dálítið undarlegt að sjá söngkonuna frá New York brölta inn á sviðið (hugsanlega hefur hún hresst sig við með nokkrum áfengum blöndum á undan), dansa eins og Janis Joplin og syngja hreinræktaða blús-standarda af nýjustu plötu sinni, Memphis Blues, sem voru meginuppistaða prógrammsins. En röddin (og hvílík rödd!) hefur ekkert látið á sjá, frekar þroskast og eflst ef eitthvað er, og gæðir formúluna lífi.

Inn á milli skellti Lauper „krádplíserum" af mikilli kunnáttusemi. Hún brast í langar, skrítnar en sniðugar sögur (um engisprettur, Fisherman's Friend hálstöflur og fleira), spjallaði við áhorfendur milli laga, hljóp um allan Eldborgarsal í smellunum Girls Just Want To Have Fun, She Bop og Change of Heart, klöngraðist upp á stóla og kom mörgum gestum í svo gott stuð að á einum tímapunkti neyddist hún nánast til að berja af sér æstan aðdáanda.

Þá sýndi Lauper góða takta á kjöltugítarinn í hinum gullfallegu All Through The Night, Time After Time (því stórkostlega lagi sem var hápunktur kvöldsins, jafnvel þótt röddunina frægu í viðlaginu hafi vantað) og lokalaginu True Colors. Öll hefðu þessi lög ein og sér gert tónleikana vel þess virði að sækja.

Einhverjir áhorfenda kvörtuðu yfir slæmu sándi, sérstaklega í upphafi, en það virtist ekki koma um of niður á heildarupplifuninni í Hörpu á sunnudagskvöldið. Þessir tónleikar voru í það heila fyrirtaks skemmtun. Þétt bandið studdi dyggilega við bakið á Lauper, án þess þó að trana sér fram, og alltaf er jafn ánægjulegt að sjá skemmtilega listamenn sem bera virðingu fyrir áhorfendum sínum og gefa sig alla í verkefnið. Vel gert.

Niðurstaða: Cyndi Lauper bauð upp á frábæra skemmtun í Hörpu og gaf sig alla í verkefnið.