„Manni leið eins og barnið væri að koma og við sátum föst í snjónum“

Aðalheiður Hreinsdóttir og Adam Erik Bauer vöknuðu á laugardag við fyrsta snjóinn á höfuðborgarsvæðinu á þessum vetri. Aðalheiður er komin tæpar fjörutíu vikur á leið og því stutt í að þeirra annað barn komi í heiminn. 

„Við sitjum heima og horfum á snjóinn og þetta er allt voðalega fallegt. Við vorum meira að segja búin að grínast með það að ef barnið kæmi sama dag og fyrsti snjórinn fellur yrðum við að koma nafninu Mjöll inn í,“ segir Adam og hlær. 

Fyrirvaraverkir með mínútu millibili

Um miðjan daginn kom svo að því að þau þyrftu að fara út í snjóþungann og rokið, þrátt fyrir að hafa verið slöpp dagana á undan. Tveggja ára dóttir þeirra, Hugrún Sif, átti nefnilega að mæta í afmælisveislu.

„Við fyrstu tilraun festum við bílinn. Þá held ég að stressið hafi svolítið kikkað inn. Við vitum að það er mjög stutt í að litla á að koma. Að vita að við værum föst á Álftanesi hjálpaði ekki,“ segir Adam.  

„Á einhverjum tímapunkti byrjaði ég að fá einhverja meiri fyrirvaraverki og við ætluðum að vera skynsöm og vera bara snemma í því að fara af stað,“ bætir Aðalheiður við. 

Þau hafi auk þess þurft að koma Hugrúnu Sif í pössun til ömmu og afa í Garðabæ áður en þau færu upp á spítala. Þannig að þau settust upp í bíl og keyrðu af stað. 

„En svo festumst við, eins og fyrr um daginn, á sama stað. Og örugglega út af stressinu byrja hríðarnar, eða fyrirvaraverkirnir, alveg á fullu með eins mínútna millibili. Þannig manni leið eins og barnið væri að koma og við sátum föst í snjónum,“ segir Aðalheiður. 

Stukku út, mokuðu og ýttu

Þar sem þau sátu föst voru bílarnir farnir að hrannast upp á móti þeim. Einn bílstjórinn hafi þá stokkið út til að koma þeim til aðstoðar. 

„Ég segi náttúrulega bara: Konan mín er inni í bíl og hún er með hríðir. Hann stekkur til og segir að þessu verði að redda. Allt í einu er fullt af mönnum komnir fyrir aftan bíl að hjálpa að ýta en bíllinn spólar bara,“ segir Adam. 

Hann hafi á þessum tímapunkti verið á því að þau ættu bara að bakka inn í skafl og hringja á sjúkrabíl. Nágrannarnir hafi hins vegar ekki tekið það í mál. 

„Þegar ég lít svo við sé ég að þeir eru mættir með tvær skóflur og byrjaðir að moka allan bakkann burt. Og þeir segja við mig: Við reynum þetta, við komum ykkur áfram. Þeir gáfust ekki upp og komu okkur yfir allan þennan bakka og við náðum að keyra af stað.“

Mjallar-nafnið afskrifað á leiðinni

Á tímabili hafi púlsinn hjá Adam verið kominn upp í 170 slög á mínútu út af stressinu en að lokum komust þau alla leið upp á fæðingardeild.

„Eins og sést skilaði barnið sér ekki, það er enn í maganum. Þetta voru einhverjar stresshríðar eða eitthvað. En við erum mjög þakklát fyrir hvað allir voru tilbúnir að hjálpa okkur og koma okkur á leiðarenda,“ segir Aðalheiður og hlær.  

„Og við vorum alveg farin að afskrifa Mjallar-nafnið í bílnum á leiðinni. Það átti ekki að vera snjótengt lengur,“ segir Adam. 

Fegin að búa í góðu samfélagi

Haldið þið að þið fáið lítið jólabarn?

„Ég er búinn að halda það allan tímann. Þessi hér kom á afmælisdaginn minn,“ segir Adam og bendir á Hugrúnu Sif. 

„Ég held að þessar stelpur okkar velji sér stóra daga.“

Þegar mesta stressið var yfirstaðið sendi Adam út þakkarkveðju á íbúasíðu Álftaness á Facebook til nágrannanna sem höfðu komið þeim Aðalheiði til hjálpar. Viðbrögðin létu ekki á sér standa. 

„Mér fannst ég verða að senda út þakkir af því það voru svo margir sem komu okkur til aðstoðar. Ég hugsaði bara með mér að þótt að ekkert barn hafi komið þyrfti ég að þakka fyrir alla hjálpina. Það er samt búið að rigna yfir okkur hamingjuóskum í dag,“ segir Adam. 

„Það er bara gott að búa í góðu sveitarfélagi þar sem er svona mikill náungakærleikur og fólk er tilbúið að hjálpa.“