Prestur leggur til að hætt verði lestri kveðja við út­farir

„Hér er vissulega ekki um jafn stórt mál að ræða og aðildarviðræður við ESB en þó held ég að það sé ágætt að setja orð á þetta og leyfa fólki að melta í rólegheitum.“

Hildur býr að margra áratuga reynslu sem kirkjunnar þjónn.

„Á árum áður þegar gamli sveitasíminn var einn við lýði og síðar skífusíminn og leiðir til að ná á fólki ekki jafn margar og í dag tóku prestar við kveðjum frá þeim sem ekki áttu heimangengt til útfarar og báru nánustu aðstandendum við athöfnina.“

Hildur þjónaði áður í Laugarneskirkju en þjónar í dag við Akureyrarkirkju. Hildur segir meðal annars um kveðjurnar að þær passi ekki inn í flæði athafnarinnar.

„Ástæðan er sú að athöfnin er flæði þar sem tónlist og ritningarorð, tónlist og bænagjörð, tónlist og minningarorð, tónlist og moldun, tónlist og blessun renna saman í eitt og stundin verður að stórum faðmi heilags anda. Og svo koma allt í einu kveðjur og tilkynningar eins og úr afgreiðslunni í Hagkaup, sem reyndar hafa fyrir löngu verið aflagðar vegna þess að allir eru með síma.“

Heimurinn hafi breyst en kveðjurnar lifi enn

„Enn í dag erum við prestar að bera kveðjur við útfarir, jafnvel þótt allt sé nú breytt og fólk alls staðar tengt símum og samfélagsmiðlum. Í dag er í rauninni mun erfiðara að láta EKKI ná í sig fremur en hitt.“

Sá yðar er syndlaus er

Hildur er fyrst til að játa syndir sínar og viðurkennir að það búi einnig eiginhagsmunir að baki hugleiðingu hennar. Hún geti ekki flúið galla sína.

„Ég er alltaf að klúðra þessum kveðjum, segja vitlaus nöfn og gleyma að bera þær og fæ svo í magann þegar ég átta mig á mistökunum.

Prestar gætu, án kveðjanna, eytt meira af tíma sínum og orku í að skrifa falleg minningarorð.

„Á sama tíma er ég líka að velta fyrir mér af hverju ég sé ekki frekar að eyða orkunni í að fínpússa ræðuna frekar en að vera í einhverjum spreng að taka saman kveðjur frá þeim sem eru erlendis eða jafnvel á staðnum en vilja samt koma þökkum á framfæri.

Annað skipti meira máli en kveðja lesin af presti

Þá er Hildur ekki sannfærð um hversu miklu kveðjurnar skila og bendir á litlar gjörðir sem sýnt geti aðstandendum að hugur ástvina þeirra leiti til þeirra.

„Ég held reyndar að nánustu ástvinir [hins látna] séu lítið að meðtaka kveðjur við athafnir, það er ekki mín reynsla að þær hreyfi við tilfinningum en þó vil ég ekkert fullyrða um það,“ segir Hildur og heldur áfram:

„Ég myndi samt miklu fremur … hafa beint samband við ástvini, senda á Messenger falleg orð eða baka hjónabandssælu eða hringja eða senda blóm. Ég þori að fullyrða að það gefur meira en upptalning nafna við útför og þá fær líka flæðið að vera í athöfninni.“