Fegurðar­drottning drepin eða ein­hver myrtur á hjólhýsasvæðinu

Eigendur Morðgátufélagsins og algjörlega spilasjúk hjón.

„Síðan týndum við því miður blaðinu með stigagjöfinni en þá var skorið komið langt yfir tíu þúsund,“ segir Tinna en bætir við að hún muni nú samt ekki betur en að hún hafi þá verið með töluverða yfirburði.

„Ég man ekkert hvernig skorið var þá,“ stingur Þorvaldur, alltaf kallaður Valdi, inn í.

Hjónin fara aldrei út að borða án þess að vera með eitthvað lítið spil.

Við tökum með okkur lítil spil sem eru bara á við lítinn spilastokk að stærð og spilum á meðan við bíðum eftir matnum. 

Spilastokkarnir okkar eru líka alltaf teknir með í öll ferðalög og varla að það sjáist lengur hvaða spil þetta eru, svo snjáðir eru pakkarnir,“ 

segir Tinna.

„Þetta vekur oft mikla forvitni. Þjónarnir spyrja: Hvað eruð þið að spila – og það sama gildir oft um aðra veitingahúsgesti líka.“

Að rækta spilamennskuna sem sameiginlegt áhugamál – en líka hvert í sínu lagi – er ákveðin kúnst.

Tinnu og Valda hefur samt tekist það ótrúlega vel í rúmlega tuttugu ár!

Morðgátufélagið

Tinna og Valdi byrjuðu saman árið 2004, giftu sig 2011 og eiga saman synina Þorvald Jón (f. 2016) og Matthías Örn (f. 2019).

Allir sem þekkja til þeirra vita að þau eru afar samheldin og ástfangin hjón.

„Mér finnst hún líka alltaf jafn sæt,“ segir Valdi, með ástarblik í augum.

„Og ég er alltaf jafn skotin í honum,“ segir Tinna og skælbrosir.

Í dag ætlum við þó hvorki að tala um ástina né uppeldið. Heldur alls konar spil og skemmtun, jafnvel morð.

Við erum með mismunandi þemu. 

Eitt þemað er kannski fegurðarsamkeppni þar sem ein fegurðardrottningin endar með að vera drepin. 

Við erum líka með svona hjólhýsaþema þar sem einhver á hjólhýsasvæðinu er myrtur,“ 

segir Valdi.

Í augnablikinu býður Morðgátufélagið upp á ellefu þemu og í haust mun nýtt þema bætast við.

„Við erum auðvitað bæði í fullu starfi og höfum því aldrei auglýst, heldur er þetta svona word of mouth útbreiðsla sem hefur skilað verkefnum til okkar. Nú erum við hins vegar komin með spilasvein með okkur og getum því mögulega bætt við,“ útskýrir Tinna.

Því já; Morðgátufélagið er alvöru ehf. og allt.

„Já, já, já, já, við erum að skila inn ársreikningi og allt,“ segja hjónin.

En hverjir nýta sér þjónustu Morðgátufélagsins og hvernig virkar þetta?

„Það eru alls kyns hópar: vinahópar, fjölskylduhópar, vinnuhópar,“ svara þau. Sumir panta þjónustuna oftar en einu sinni og jafnvel að þau ferðist langar vegalengdir fyrir kúnna. Að minnsta kosti hefur Valdi farið tvisvar á Kirkjubæjarklaustur.

„Hver morðgáta tekur um 1,5-2,5 klukkustundir, það fer svolítið eftir því hversu mikið hópurinn vill gera og hversu langt fólk er tilbúið til að ganga.“

Í þessu samhengi er vísað til búninga og fleira.

„Sumir hópar fara alla leið. Við erum kannski með hjólhýsaþema og hópurinn fer all in í að búa til einhvers konar hjólhýsatrash menningu,“ segir Valdi og hlær.

„Það þarf samt enginn að kunna neina leikræna tilburði eða neitt þannig,“ útskýrir Tinna. Allir fá fyrir fram upplýsingar um sinn karakter, hlutverk og jafnvel upplýsingar um aðra.

„Þær geta nýst vel fyrir fjárkúganir og fleira,“ útskýra þau.

Enginn veit samt fyrirfram hver verður myrtur – ekki einu sinni morðinginn veit fyrr en á seinni stigum að hann er gerandinn.

„Þess vegna er leikurinn svo alvöru. Rannsóknin hefst í síðari hluta leiksins og þar sem morðinginn veit ekki einu sinni sjálfur strax að hann er gerandinn er svo auðvelt að spila sig saklausan.“

Praktísku málin: Er tími í spil?

Mjög mörgu fólki finnst gaman að spila. Samt tengja margir spilamennskuna mest við sumarbústaðaferðir eða frí eða jafnvel spilamenningu í jólaboðum og fleira.

Sumir vinahópar eru þó duglegir að skipuleggja spilakvöld og heilt yfir er það ótrúlega fjölbreyttur hópur sem elskar að spila.

„Það kom snemma í ljós í okkar sambandi að við elskum bæði að spila og það var mjög skemmtileg uppgötvun að komast að því. Enda höfum við lagt áherslu á að rækta þetta sameiginlega áhugamál allar götur síðan,“ segir Tinna.

„Fólk má samt ekki halda að pör þurfi alltaf að hafa gaman af sömu spilunum,“ segir Valdi og útskýrir:

Við fáum oft hrós frá vinum fyrir hvað við erum dugleg að rækta okkur sjálf, ekki bara okkur sem par. Því þetta er ekki eins og golf þar sem báðir aðilar verða alltaf að vera með í öllu. 

Ég hef fullt svigrúm til að fara í ferðir og spila við mína stráka, og Tinna á sitt líka. 

Við erum gott par af því að við pössum að rækta okkur líka sem einstaklinga.“

Að kunna þá list að spila hvert í sínu lagi segja þau algjört lykilatriði.

„Þetta er eitthvað sem er gaman að rækta saman en líka hvert í sínu lagi þannig að sjálfstæðið okkar haldist,“ segir Valdi og Tinna kinkar kolli.

En hvað með þegar svona praktísk mál byrja: að eignast börn, fæða, klæða, ala upp – er engin hætta á að svona áhugamál hætti að fá sitt svigrúm?

„Ekki hjá okkur enda höfum við lagt áherslu á að kenna strákunum okkar að spila,“ svara hjónin og útlista um leið hversu brjálæðislega góðir þeir eru í spilum. Þrátt fyrir ungan aldur.

„Þeir eru líka vanir að sjá okkur spila og ég held alltaf upp á eina mynd af Valda Nonna þegar hann var lítill, búinn að dreifa spilum og spilapeningum á borði út um allt og sagði síðan stoltur við mig: Pabbi, ég er að spila!“

Tinna er forstöðukona í félagsmiðstöð í Kópavogi og áður í Reykjavík og Valdi er deildarstjóri ráðninga- og starfsumhverfis á umhverfis- og skipulagssviði Reykjavíkurborgar.

Þau rifja upp vinsæl spil frá því að þau tóku saman.

„Ticket to ride og Catan voru kannski fyrstu borðspilin sem við spiluðum saman,“ segir Valdi og lítur á Tinnu til staðfestingar. Sem kinkar kolli og minnir á það sama.

Því auðvitað eru spilin alltaf að breytast, ný að koma, sum slá í gegn, lifa lengi, önnur skemur.

„Við erum alltaf að prófa og þannig byrjaði Morðgátufélagið á sínum tíma. Þá keyptum við tilbúið spil og með því fylgdi DVD-diskur og leiðbeiningar en síðan hefur þetta nú þróast og breyst síðan þá.“

Að kunna að tapa

En hvað með keppnisskapið? Og jafnvel það að tapa eða vera tapsár? Getur þetta ekkert verið erfitt fyrir hjón?

„Nei, sem betur fer erum við hvorug tapsár,“ segir Tinna en bætir við:

„Ég viðurkenni samt alveg að ef ég tapa finnst mér erfiðara að tapa fyrir Valda en öðrum.“

Hjónin hlæja, rifja upp einhver skemmtileg móment og í ljós kemur að Valdi er greinilega stríðinn á stundum.

„Ég fer einhvern veginn sjálfkrafa í að dissa og stríða ef það er mikill keppnishiti. Þú æsir þig líka svo upp þegar þú sérð að ég er að fara að vinna,“ segir Tinna og hlær.

„Það er bara ef púkinn kemur í þig og ég finn að þú ert að reyna að ná mér!“ svarar Valdi að bragði.

Það er ekki hægt annað en að smitast af stemningunni. En augljóst er að fyrst og fremst snýst spilamennskan um að vera ástríða og skemmtun.

„Ef við höfum einhvern tíma upplifað að vera tapsár er ég allavega viss um að það hafi þá bara varað í fimm mínútur,“ segir Tinna og sameiginlega útskýra þau líka að það skiptir máli almennt í spilum að setja orkuna í að hafa gaman en ekki hitt.

Bæði eru alin upp við mikið af spilum: brids, Manni, Kani, jafnvel ættingja sem voru margfaldir Íslandsmeistarar eins og móðurbróðir Valda í brids.

„Við erum þrír bræðurnir og ég er í miðjunni. Bara venjulegir strákar sem spiluðum spil, fótbolta og margt fleira eins og gengur og gerist. Auðvitað var keppnisandi og í okkar hópi er alltaf smá húmor fyrir smá trash-tali. En það ristir ekki djúpt og í raun snýst málið um að kunna að skapa stemningu sem er keppnis, sem er þó fyrst og fremst skemmtileg stemning en ekki djúp né erfið.“

Hver er morðinginn?

Aftur berst talið að Morðgátufélaginu og þeim leikjum sem það býður upp á.

Skemmtilegar sögur fylgja. Til dæmis af hópum sem hafa lagt upp úr búningum í takt við þemað.

Jafnvel props.

„Einn hópurinn sem tók hjólhýsaþema fór til dæmis alla leið í að búa til einhvers konar stemningu þar sem snakkið var bara borðað upp úr snakkpokunum sjálfum og maturinn var brasmatur frá KFC,“ segir Valdi.

„Síðan eru viðurkenningar veittar. Fyrir besta búninginn, bestu leiktilburðina og annað,“ segir Tinna og útlistar hvernig þær viðurkenningar eru hluti af skemmtilegri stemningu.

Karakterinn sem er drepinn fær nýtt hlutverk í leiknum. Sem þýðir að enginn er skilinn út undan þegar leikurinn heldur áfram.

Stemningin er oft gífurleg og vart þarf að taka fram hversu mörg minnistæð atriðin eru sem hægt er að hlæja að lengi á eftir.

„Gullna reglan okkar er samt sú að byrja leikinn ekki of seint. Þegar kokkteilarnir eru búnir að flæða í nokkra tíma fer fólk smám saman að detta úr karakter og hættir að taka þátt í að leysa gátuna. Þetta virkar langbest ef maður byrjar snemma á meðan allir eru enn með fulla einbeitingu og til í fjörið,“ segir Tinna og bætir við:

Við ráðleggjum fólki alltaf að hefja leikinn strax í byrjun kvölds, til dæmis samhliða fordrykk eða forrétti. 

Um leið og líður á kvöldið og glösin tæmast gleymist söguþráðurinn fljótt og fólk nennir ekki að lesa vísbendingarnar.“

Valdi kímir og útskýrir:

„Í spilapartíum er nefnilega bráðnauðsynlegt að fólk sé í mesta lagi létt-tipsý – en ekkert mikið meira en það ef á að takast að leysa morðgátu!“