Roskin ráðskona í lífshættu Þórhildur Elín Elínardóttir skrifar 12. mars 2008 03:00 Þrátt fyrir vitnisburðarsýki á háu stigi tókst mér eitt sinn á uppreisnarárum gelgjuskeiðsins að fá einkunnina 1,0 í handavinnu. Með fylgdi sú umsögn kennarans að þennan eina fengi ég aðeins fyrir gæsku hennar og miskunnsemi. Viðkvæmur unglingurinn var þannig metinn einskis virði þegar kom að handlagni með nál og þráð. Meira þurfti ekki til að brjóta endanlega niður sjálfstraust mitt í handmenntum enda varð hin eftirminnilega einkunn kvikindislegum foreldrum mínum kræsilegur efniviður í marga brandara á minn kostnað. Þá, ef ekki fyrr, ákvað ég að hæfileikarnir lægju bókmegin og handavinna kæmi ekki við sögu á framabrautinni. Þótt ég kunni annars ákaflega vel að meta fallega prjónlesið á börnin mín frá ömmunni er yndi af saumaskap mér jafn óskiljanlegt og sanskrít. Einmitt í síðustu viku fékk ég staðfestingu á því að textílvörur ætti að umgangast með varúð og skuli alls ekki liggja á glámbekk. Roskin ráðskona heimilisins hefur marga fjöruna sopið og er bæði lífsreynd og vitur miðað við að vera köttur. Hlutverk ungfrú Skottu innan fjölskyldunnar er einkum að vera fórnarlamb þess ofdekurs sem annars hefði eyðilagt börnin og hefur hún lagt metnað í að bera byrðar lífsins með reisn. Auk þess hlúir hún að tilfallandi sjúklingum með þægilegri nærveru sinni og er ævinlega boðin og búin til aðstoðar ef einhver ætlar að pakka inn afmælisgjöf eða sjóða ýsusporð. Skemmtilegust af öllu eru þó hin sjaldgæfu tækifæri þegar saumakarfan er dregin fram úr skúmaskoti, því þar ofaní eru geymd girnileg tvinnakefli. Alveg þangað til í síðustu viku þótti okkur fíkn kattarins í allskyns spotta fremur skopleg og þurftum ósjaldan að toga uppúr henni garn í metravís sem hún var í óðaönn að gleypa. Hið sakleysislega tvinnakefli sem gleymdist á borði hefur nú reynst vera sannkölluð dauðagildra. Kominn í magann á ketti með þráðaþrá vefur tvinninn sig um líffærin beittur eins og hnífur. Eftir bráðauppskurð liggur ungfrúin góða nú á gjörgæslu milli heims og helju með vökva í æð og næringu í sondu. Ef þetta væri einhver annar köttur og annað fólk myndi sorgarstigið trúlega flokkast undir móðursýki. Handavinna er háskaspil, aldrei skal ég festa tölu framar. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Þórhildur Elín Elínardóttir Mest lesið Óútskýrð veikindi skipstjóra um nótt Kristinn Hrafnsson Skoðun Reykjavík töluð niður svo hægt sé að selja eignir hennar Bjarnveig Birta Bjarnadóttir Skoðun Einföldum líf barnafjölskyldna Eydís Inga Valsdóttir Skoðun Um rekstur Reykjavíkurborgar 2025 Birgir Björn Sigurjónsson Skoðun Excel sér ekki barnið sem bíður Anna Kristín Jensdóttir Skoðun Halldór 09.05.2026 Halldór Samgöngur fyrir börn Stein Olav Romslo Skoðun Sjálfstæðisflokkur ver ofurþéttingu við Birkimel Karólína Jónsdóttir Skoðun Það er ekki spurning hvort – heldur hvenær Arnar Helgi Lárusson Skoðun Lítil skítseiði Hrafn Jónsson Skoðun
Þrátt fyrir vitnisburðarsýki á háu stigi tókst mér eitt sinn á uppreisnarárum gelgjuskeiðsins að fá einkunnina 1,0 í handavinnu. Með fylgdi sú umsögn kennarans að þennan eina fengi ég aðeins fyrir gæsku hennar og miskunnsemi. Viðkvæmur unglingurinn var þannig metinn einskis virði þegar kom að handlagni með nál og þráð. Meira þurfti ekki til að brjóta endanlega niður sjálfstraust mitt í handmenntum enda varð hin eftirminnilega einkunn kvikindislegum foreldrum mínum kræsilegur efniviður í marga brandara á minn kostnað. Þá, ef ekki fyrr, ákvað ég að hæfileikarnir lægju bókmegin og handavinna kæmi ekki við sögu á framabrautinni. Þótt ég kunni annars ákaflega vel að meta fallega prjónlesið á börnin mín frá ömmunni er yndi af saumaskap mér jafn óskiljanlegt og sanskrít. Einmitt í síðustu viku fékk ég staðfestingu á því að textílvörur ætti að umgangast með varúð og skuli alls ekki liggja á glámbekk. Roskin ráðskona heimilisins hefur marga fjöruna sopið og er bæði lífsreynd og vitur miðað við að vera köttur. Hlutverk ungfrú Skottu innan fjölskyldunnar er einkum að vera fórnarlamb þess ofdekurs sem annars hefði eyðilagt börnin og hefur hún lagt metnað í að bera byrðar lífsins með reisn. Auk þess hlúir hún að tilfallandi sjúklingum með þægilegri nærveru sinni og er ævinlega boðin og búin til aðstoðar ef einhver ætlar að pakka inn afmælisgjöf eða sjóða ýsusporð. Skemmtilegust af öllu eru þó hin sjaldgæfu tækifæri þegar saumakarfan er dregin fram úr skúmaskoti, því þar ofaní eru geymd girnileg tvinnakefli. Alveg þangað til í síðustu viku þótti okkur fíkn kattarins í allskyns spotta fremur skopleg og þurftum ósjaldan að toga uppúr henni garn í metravís sem hún var í óðaönn að gleypa. Hið sakleysislega tvinnakefli sem gleymdist á borði hefur nú reynst vera sannkölluð dauðagildra. Kominn í magann á ketti með þráðaþrá vefur tvinninn sig um líffærin beittur eins og hnífur. Eftir bráðauppskurð liggur ungfrúin góða nú á gjörgæslu milli heims og helju með vökva í æð og næringu í sondu. Ef þetta væri einhver annar köttur og annað fólk myndi sorgarstigið trúlega flokkast undir móðursýki. Handavinna er háskaspil, aldrei skal ég festa tölu framar.