Viljaskot í Palestínu 20. nóvember 2012 06:00 Frá því að ég man eftir mér hafa fregnir af drápum Ísraelsmanna á Palestínumönnum reglulega skotið upp kollinum. Mistíðar reyndar, en alltaf aftur og aftur. Og svo allrar sanngirni sé gætt þá hafa einnig reglulega boristfregnir af drápum Palestínumanna á Ísraelsmönnum. Eðli málsins samkvæmt ættu þær að vera færri og minni, þó ekki væri nema vegna þess að um óburðugar og lítt skipulagðar árásir er að ræða hjá hluta Palestínumanna, en þaulskipulagðar aðgerðir drápsvélar ríkishersins hjá Ísraelsmönnum. Vestrænum fjölmiðlum hefur þó oft þótt meiri tíðindi fólgin í því þegar Ísraelsmaður deyr en Palestínumaður. Og enn berast fregnir af morðum, limlestingum, sprengingum. Viðbjóði. Fullkomnum her beitt gegn íbúðarhverfum. Og sjá; íbúar deyja. Börn, gamalmenni, konur og karlar. Kannski einn og einn vopnum búinn, ég veit það ekki og efast um að ísraelsku morðingjarnir viti það heldur. Þeir kæra sig að minnsta kosti kollótta; fyrir þeim er fælingarmáttur aðgerðanna aðalmálið. Hjá stríðsþjóðum til forna var það stundum haft til siðs að murka lífið á villimannlegan hátt úr heilli borg og láta fregnirnar berast á undan hernum. Þá gáfust íbúarnir kannski upp baráttulaust. Þetta stunda Ísraelsmenn núna. Þeim er skítsama hverja þeir drepa ef skilaboðin komast til skila; við ráðum, þið hlýðið. Og já, kannski við fáum nokkur atkvæði út á þetta í kosningunum sem eru í nánd. Fólk sem drepur annað fólk hefur týnt einhverju af mennsku sinni. Það á við í Palestínu jafnt sem Serbíu, Afganistan, Írak eða hvar það nú er sem Íslendingar hafa stutt dráp á öðru fólki. Fólk sem styður dráp á öðru fólki í fjarlægum heimshlutum hefur einnig misst samband við eigin mennsku. Nú virðist, sem betur fer, eins og flestum sé ofboðið. Linnulausar árásir Ísraelsmanna og algjört skeytingarleysi fyrir mannslífum virðast hafa hreyft við fólki. Og vonandi gleymist sú hneykslan ekki þegar jólaamstrið tekur við. Vonandi sýna íslensk stjórnvöld þann dug að segja við Ísraelsmenn; Nei takk, við viljum ekki vera í sambandi við fólk sem drepur börn viljandi. Slysaskot í Palestínu. Ljóðið segir frá hermanninum sem drap stúlku í ógáti, ætlaði að drepa pabba hennar. Nú vilja Ísraelsmenn drepa feðginin bæði. Og þannig fólk skiptum við ekki við, á nokkurn einasta hátt. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Bakþankar Kolbeinn Óttarsson Proppé Skoðanir Mest lesið Ofveiðin í ESB fyrir 500 árum Sigurjón Þórðarson Skoðun Getum við gert betur fyrir íslensk heimili? Berglind Guðmundsdóttir Skoðun Bless tollfrjálsu Temu, Shein og Alibaba Jón Pétur Zimsen Skoðun Óafsakanlegt, en ekki óleysanlegt Birgir Hrafn Birgisson Skoðun Almyrkvinn 2026 – besta áhorfssvæðið gæti verið heima hjá þér Dagbjartur Kr. Brynjarsson Skoðun Temu-pakkar JP Zimsen eða alvöru hagsmunir Íslands Sveinn Atli Gunnarsson Skoðun Tæknin kemur hratt - en ávinningurinn ekki sjálfkrafa Gísli Rafn Ólafsson Skoðun FIFA skapar nýja skúrka Bragi V. Bergmann Skoðun Vangaveltur Hörður Torfason Skoðun Nærri þrír vinnumánuðir á ári – hinn ósýnilegi kostnaður endómetríósu Jón Ívar Einarsson Skoðun
Frá því að ég man eftir mér hafa fregnir af drápum Ísraelsmanna á Palestínumönnum reglulega skotið upp kollinum. Mistíðar reyndar, en alltaf aftur og aftur. Og svo allrar sanngirni sé gætt þá hafa einnig reglulega boristfregnir af drápum Palestínumanna á Ísraelsmönnum. Eðli málsins samkvæmt ættu þær að vera færri og minni, þó ekki væri nema vegna þess að um óburðugar og lítt skipulagðar árásir er að ræða hjá hluta Palestínumanna, en þaulskipulagðar aðgerðir drápsvélar ríkishersins hjá Ísraelsmönnum. Vestrænum fjölmiðlum hefur þó oft þótt meiri tíðindi fólgin í því þegar Ísraelsmaður deyr en Palestínumaður. Og enn berast fregnir af morðum, limlestingum, sprengingum. Viðbjóði. Fullkomnum her beitt gegn íbúðarhverfum. Og sjá; íbúar deyja. Börn, gamalmenni, konur og karlar. Kannski einn og einn vopnum búinn, ég veit það ekki og efast um að ísraelsku morðingjarnir viti það heldur. Þeir kæra sig að minnsta kosti kollótta; fyrir þeim er fælingarmáttur aðgerðanna aðalmálið. Hjá stríðsþjóðum til forna var það stundum haft til siðs að murka lífið á villimannlegan hátt úr heilli borg og láta fregnirnar berast á undan hernum. Þá gáfust íbúarnir kannski upp baráttulaust. Þetta stunda Ísraelsmenn núna. Þeim er skítsama hverja þeir drepa ef skilaboðin komast til skila; við ráðum, þið hlýðið. Og já, kannski við fáum nokkur atkvæði út á þetta í kosningunum sem eru í nánd. Fólk sem drepur annað fólk hefur týnt einhverju af mennsku sinni. Það á við í Palestínu jafnt sem Serbíu, Afganistan, Írak eða hvar það nú er sem Íslendingar hafa stutt dráp á öðru fólki. Fólk sem styður dráp á öðru fólki í fjarlægum heimshlutum hefur einnig misst samband við eigin mennsku. Nú virðist, sem betur fer, eins og flestum sé ofboðið. Linnulausar árásir Ísraelsmanna og algjört skeytingarleysi fyrir mannslífum virðast hafa hreyft við fólki. Og vonandi gleymist sú hneykslan ekki þegar jólaamstrið tekur við. Vonandi sýna íslensk stjórnvöld þann dug að segja við Ísraelsmenn; Nei takk, við viljum ekki vera í sambandi við fólk sem drepur börn viljandi. Slysaskot í Palestínu. Ljóðið segir frá hermanninum sem drap stúlku í ógáti, ætlaði að drepa pabba hennar. Nú vilja Ísraelsmenn drepa feðginin bæði. Og þannig fólk skiptum við ekki við, á nokkurn einasta hátt.