Einblínt á að lífeyrissjóðirnir eignist hlut í bönkunum

Íslenskir einstaklingar og fjárfestar sem tengjast MP banka, fá ekki að kaupa Íslandsbanka eða Arion banka, en þeir hafa sýnt áhuga á því að kaupa bankana. Fyrst og fremst er horft til þess að íslenskir lífeyrissjóðir kaupi hluta í bönkunum, en það er liður í því að semja við kröfuhafa bankanna.

Viðræður stjórnvalda og kröfuhafa Glitnis og Kaupþings hafa staðið yfir undanfarna mánuði, en vonir standa til þess að hægt verði að finna nýja eigendur að Íslandsbanka og Arion banka samhliða því að nauðsamningar við kröfuhafa verða samþykktir.

Áhuginn á endurreistu bönkunum, Íslandsbanka og Arion banka, erlendis frá hefur ekki verið mikill, og má leiða líkur að því að þar skipti starfsaðstæður, ekki síst fjármagnshöft, og há vanskilahlutföll, miklu máli. Auk þess hafa bankar á heimsvísu frekar verið að draga saman seglin en leita fjárfestingatækifæra á undanförnu misserum, vegna erfiðleika á helstu mörkuðum.

Eigendur og starfsmenn MP banka, þar á meðal Skúli Mogensen fjárfestir, hafa kynnt hugmyndir í tengslum við nauðasamninga við kröfuhafa bankana, sem gera ráð fyrir því að íslenskir fjárfestar eignist bankanna ásamt lífeyrissjóðunum. Þannig myndi krónueign kröfuhafanna, sem að miklu leyti eru erlendir skuldabréfa- og vogunarsjóðir, minnka verulega.

Samkvæmt heimildum fréttastofu hafa stjórnvöld ekki áhuga á því að fá einstaka fjárfesta með lífeyrissjóðunum sem eigendur bankanna, heldur þá frekar að lífeyrissjóðirnir verði eigendur einir og sér, eða erlendir bankar.

Tvennt skiptir sköpum hvað þetta varðar; í fyrsta lagi verðminn á bönkunum, sem gæti orðið allt að 150 milljarðar króna fyrir hlutaféð í heild, eins og fram hefur komið í fyrri fréttum okkar, og í öðru lagi á hvaða gengi lífeyrissjóðirnir fá að eiga viðskipti með virði hluta erlendra eigna sinna sem þeir þurfa að losa um til þess að koma með heim. Þær sviðsmyndir sem ræddar hafa verið að undanförnu gera ráð fyrir að verðmiðinn gæti reiknast úr frá 0,55 sinnum eigið bankanna.

Miklir hagsmunir eru í húfi og ekki sjálfgefið að lífeyrissjóðirnir séu tilbúnir að losa um hluta erlendra eigna sinna, jafnvel þó verðmiðinn á bönkunum sé hagstæður þegar horft til eiginfjárstöðu þeirra. Þar vegur þungt að eignir sjóðanna erlendis eru vitaskuld skráðar í erlendum gjaldmiðlum, sem er dýrmætt fyrir sjóðina, ekki síst við þær aðstæður sem nú eru, þegar krónan er ekki gjaldgeng í viðskiptum við útlönd og fjármagnshöft koma í veg fyrir frekari fjárfestingar á erlendum mörkuðum.