Tengir innra ástand líkamans við hreyfingu dansarans

Verkið er fyrsti afrakstur dansrannsóknar hennar „Öll hreyfing hefur huga í tíma og rúmi“ sem leitast eftir því að tengja innra ástand líkamans við hreyfingu dansarans. Um er að ræða sólóverk dansað af Höllu Þórðardóttur. 

„Í rannsókn minni „Öll hreyfing hefur huga í tíma og rúmi“ hef ég leitast við að kjarna vinnu mína frekar og dýpka, byggja á þeirri reynslu og þekkingu sem ég hef þegar öðlast og fylgja innsæinu með það að markmiði að þróa aðferðir mínar,“ segir Sveinbjörg um verkið Rof.

„Það er sérstök tilfinning að í dag nokkrum mánuðum eftir að ég byrjaði að þróa rannsóknina stakk Covid-19 veiran sér niður og umturnaði heimsmynd okkar allra. Mannkynið stendur á tímamótum og reynir að aðlaga sig að breyttri heimsmynd. Samhliða þeim öru breytingum sem heimurinn allur gengur í gegnum, byltingum og nýjum áskorunum breytast manns eigin faglegu áherslur. Í heimi hraða, áreitis og samkeppni þar sem gildi og ímynd ráðast af persónulegum árangri finn ég sterka löngun til að hægja á, skynja og skoða nýjar leiðir, nýjar aðferðir í listsköpun þar sem samkennd, skynjun, hlustun og dýpt ræður ferð. Gefa handverkinu, tækninni og smáatriðunum betri gaum. Staldra við og skoða fegurðina í smáatriðunum og leita tilgangsins.“ 

Tónlistin í verkinu er eftir Valgeir Sigurðsson og leikmynd og búningar eftir Júliönnu Láru Steingrímsdóttur. Ljósahönnuður er Jóhann Friðrik Ágústsson. Hreyfistýrð hljóðhönnun er eftir Mari Garrigue. Dansari verksins, Halla Þórðardóttir, ber tvo wave snjallhringa sem hún notar til að framkalla hljóð eða hafa áhrif á áferð tónlistarinnar með hreyfingu í rauntíma.

„Í rannsókninni hef ég verið að rannsaka frekar líkama dansarans, tækni dansarans og þeirri viðamiklu óorðuðu þekkingu sem líkami dansarans býr yfir. Ég hef áhuga á því að rannsaka hvernig hægt sé að hámarka meðvitund líkamans á sviði. Rannsaka hvernig þekking og reynsla á innri kerfum líkamans og innra hugarástandi getur haft áhrif á hreyfingu? Hvernig er hægt að hámarka virkni líkamans á sviði þannig að það hreyfi við áhorfendum? Hvaða saga eða reynsla býr í hreyfingu líkamans? Hvernig kem ég því til skila án þess að skapa rof á milli dansarans sem er á sviðinu og áhorfenda? Hvernig get ég notað hugmynd um tímann og tilfinningu fyrir tímanum í að skapa aðferð til að búa rannsókninni form? Til að koma ásetningi verks til áhorfenda?“ segir Sveinbjörg. 

Allt hreyfiefni verksins er unnið út frá spunaaðferð þar sem hugleiðsla spilar stórt hlutverk. Í gegnum hugleiðsluna fer dansarinn í ákveðið hugarástand þar sem hann skynjar ákveðna líðan og tilfinningar út frá reynslu og þekkingu sem býr í líkamanum. Út frá þessum þáttum er spunnið með hreyfingu sem síðar er unnið með til að hanna dansverkið.