Af hverju? - Af hverju ekki?

Á meðan jafnaldrar mínir eru farnir að huga að eftirlaunum, því að taka út séreignarsparnaðinn, hætta að vinna og taka það rólega, þá kýs ég að hefja minn stjórnmálaferil. Hvað í ósköpunum gengur þér til gamli maður? Af hverju ætti ég á sjötugsaldri að snúa mér að argaþrasi stjórnmála?

Ég hef síðan ég man eftir mér trúað því að allt gangi betur þegar fólk vinnur saman og að samtakamátturinn geti unnið þrekvirki. Í Reykjavík er svo sannarlega þörf á því. Samvinnuhjarta mitt hefur mjög oft misst úr slag í gegn um árin þegar ég horfi upp á þá endalausu aðfinnslupólitík sem hefur verið ríkjandi hér í borginni. Endalaust er talað um að eitthvað sé ekki nógu gott en nánast aldrei hafa fylgt tillögur til úrbóta, enda er það ekki til neins.

Í þessu eitraða umhverfi aðfinnslupólitíkur er nefnilega bannað að samþykkja góðar hugmyndir ef það er ekki þinn flokkur sem kemur með þær. Þetta hugarfar er algjörlega óþolandi fyrir allt venjulegt fólk og ekki síst fyrir okkur sem teljum okkur vera lausnamiðað samvinnufólk. Þessa aðfinnslupólitík þarf að uppræta, þarna er þörf á þeirri samvinnuhugsjón sem Framsóknarflokkurinn stendur fyrir, hugsjón um að þjónusta borgarana fyrst og fremst. Þarna er líka komin helsta ástæðan fyrir því að ég kýs að bjóða mig fram í stað þess að röfla enn eitt árið í matsalnum í vinnunni.

Sem kynningarstjóri lífeyrissjóðs má segja að ég hafi að aðalstarfi að tala um peninga og lífeyrismál við ungt fólk. Það vill líka svo heppilega til að ég brenn fyrir fjármálalæsi, því að fólk taki upplýstar ákvarðanir, sýni ráðdeild, hugi að fjármálum og eftirlaunum og undirbúi eftirlaunaárin vel. Það ætti ekki að koma neinum á óvart að óstjórnin í fjármálum borgarinnar í gegn um áratugi hefur verið eitur í mínum beinum.

Framsóknarflokkurinn fékk kærkomið tækifæri á líðandi kjörtímabili og kom ýmsum góðum málum í framkvæmd þann tíma sem við vorum í meirihluta. Við erum stolt af þeim árangri sem flokkurinn náði á stuttum tíma. 

Undir forystu flokksins var fjármálunum snúið við um tuttugu milljarða á átján mánuðum, úr 16 milljarða halla í 4 milljarða afgang. Það var annars vegar gert með nýrri aðferðafræði við gerð fjármálaáætlana hjá borginni og löngu tímabæru aðhaldi í stærsta útgjaldalið borgarinnar, launum. Eftir að Framsóknar nýtur ekki lengur við í meirihlutanum hefur á ný verið haldið á vit hentistefnu í fjármálum borgarinnar, hentistefnu sem ætla má að sé háð duttlungum borgarstjóra.

Því spurði ég mig ítrekað; af hverju ekki að láta í sér heyra á opinberum vettvangi og reyna að hafa áhrif á þeim sviðum þar sem styrkleikar mínir liggja? Ég trúi því að það sem ég hef fram að færa geti skipt máli við að bæta þjónustu Reykjavíkurborgar við borgarana en jafnframt vil ég leggja mig fram um að taka til í rekstri borgarinnar. Af hverju ekki að bjóða sig fram í það hlutverk?

Höfundur er í fjórða sæti á lista Framsóknar í Reykjavík.