Kol­féllu fyrir Brooklyn í hjónasportinu

Katrín og Davíð Steinn eru bæði fædd árið 1992 og eiga saman tvo stráka. Katrín er mannauðssérfræðingur og flugfreyja og Davíð er stafrænn vöruhönnuður. Þau bjuggu lengi vel í San Fransisco, elska stórborgir og útiloka alls ekki að flytja til Brooklyn einn daginn.

Skammdegið skemmtilegra með hlaupunum 

Í desember ákváðu þau að skrá sig í hálfmaraþonið í Brooklyn sem þau sáu líka sem skemmtilegan vorboða en skammdegið varð töluvert bærilegra við hlaupaæfingarnar.

„Okkur langaði að fara í skemmtilega paraferð saman og við elskum New York. Þegar við sáum hálfmaraþonið í apríl auglýst ákváðum við að slá til. Við höfðum góðan tíma til að undirbúa okkur og ákváðum að slá tvær flugur í einu höggi, nota veturinn í að hreyfa okkur og og heimsækja bestu borg í heimi, kannski fyrir utan San Fransisco,“ segir Katrín og hlær.

„Það var ótrúlega skemmtilegt að byrja vorið hér úti og vera komin í smá hlaupaform sem við munum auðvitað halda áfram að efla eftir að við komum heim.“

27 þúsund hlauparar

Upplifunin var að sögn Katrínar engri lík.

„Ég hafði einu sinni áður tekið þátt í hálfmaraþoni í San Fransisco en Davíð hefur hlaupið oftar, meðal annars tekið þátt í Reykjavíkurmaraþoninu. 

Þetta var algjörlega tryllt. Daginn áður var svona samkoma þar sem hlauparar gátu sótt gögnin sín og þarna voru 27 þúsund manns saman komnir sem voru að taka þátt í hlaupinu. Það kom mér á óvart hvað það er rosaleg hlaupamenning hérna og mikið af hressum og skemmtilegum hlaupahópum. Stemningin var rosaleg og við vorum ekkert smá spennt að kýla á þetta.“

Góður bolli mikilvæg byrjun

Hlaupaleiðin er einstaklega skemmtileg í gegnum hina ýmsu garða og falleg hverfi í Brooklyn.

„Við hlupum saman allan tímann sem var ekkert endilega planið fyrst en við bara misstum okkur alveg í því að skoða húsin og hverfin, við gleymdum eiginlega bara að pæla í tímanum og það var auðveldara að hlaupa í svona skemmtilegu umhverfi. Við getum alveg hugsað okkur að búa hér einn daginn.

Þetta gekk allt mjög vel hjá okkur og við bókuðum okkur hótel rétt hjá start-rás hlaupsins. Hlaupið byrjaði klukkan sjö um morgun þannig öll kaffihús voru lokuð en mér finnst alveg nauðsynlegt að fá góðan bolla fyrir hlaup þannig við enduðum á því að panta okkur Dunkin Donuts kaffi í gegnum Uber Eats forritið,“ segir Katrín kímin.

Tími og hraði algjört aukaatriði

Bollinn var að sögn Katrínar öflugt upphaf á deginum. 

„Svo löbbuðum við og hlupum til skiptis í léttri upphitun frá hótelinu og vorum algjörlega til í þetta. Hlaupið var ótrúlega vel skipulagt og það var þvílíkur fjöldi af fólki í sjálfboðastarfi að aðstoða þarna. 

Alla hlaupaleiðina voru einhverjir mættir til að hvetja mann áfram með fyndnum og skemmtilegum skiltum og það er eiginlega ekki hægt að lýsa stemningunni. Þetta var æðisleg upplifun og það gerir líka mjög mikið fyrir mann að hlaupa í allt öðruvísi umhverfi.“

Undirbúningur gekk vel í vetur og var laus við allt stress.

„Það var rosa gaman að hafa þetta að markmiði og ég fylgdi ákveðnu hlaupaprógrammi en tími og hraði voru algjört aukaatriði fyrir mér. Ég er alls ekki að pæla í því og fylgi frekar innri tilfinningu um hvernig mér líður. Það er svo gaman að hlaupa og vera ekkert að keppast við tímann heldur bara fyrst og fremst að njóta þess að vera þarna.“

Á sama tíma, á sama stað 22 árum síðar

Þrátt fyrir að rekast ekki á neina vini eða kunningja í hlaupinu segir Katrín ótrúlega tilviljun að gamall vinur hafi verið í sama hlaupi.

„Ég setti mynd í Instagram hringrásina mína eftir hlaupið og þá fæ ég skilaboð frá strák sem var með mér í sumarbúðum í Bandaríkjunum þegar ég var ellefu ára. Hann er frá El Salvador og hann skrifar mér að hann hafi líka verið í þessu sama hlaupi. 

Það er svo fyndið hvernig hlaupin geta sameinað fólk og tengt mann við ótrúlegustu gömlu vini, það kemur manni stöðugt á óvart hvað heimurinn er lítill. Þarna vorum við á sama stað á sama tíma eftir að hafa lítið heyrst og ekkert sést í heil 22 ár.“

Japanskt gufubaðshús og góður matur

Eftir hlaupið gerðu hjónin svo vel við sig í mikilli sæluvímu.

„Rúnar vinur okkar býr hér í Brooklyn og er með áskrift að japönsku gufubaðshúsi sem hann bauð okkur með sér í. Það var algjörlega toppurinn eftir hlaupið að komast í gufu og kaldan pott, eiginlega eins nálægt því og maður kemst að komast í sund hérna úti. Svo fengum við okkur góðan bröns og áttum æðislegan dag.“

Hún segir þau ekki hafa kafað djúpt í hlaupafræðin eða hvernig sé best að undirbúa sig fyrir hlaup sem þessi.

„Fyrir mér er það bara að vökva sig extra vel sérstaklega í svona þrjá daga fyrir og næra sig mjög vel. Svo byrja daginn á góðum bolla, vera í góðum hlaupaskóm og leyfa sér svo að þjóta en njóta,“ segir Katrín brosandi að lokum.