„Hélt það væri ekki hægt að bjarga mér“

Síðastliðið ár hefur verið gæfuríkt í hennar lífi, hún eignaðist frumburð sinn með sambýliskonu sinni Brynju og setti á laggirnar leikjasíðu sem hefur náð miklum vinsældum. Blaðamaður settist niður með Eydísi og fékk að kynnast henni betur, heyra frá áföllum, sjálfsvinnu, ævintýrum, drifkraftinum og því allra mikilvægasta, voninni.

Loksins farin að fella niður grímuna

Eydís Líf er 27 ára gömul og hefur að mestu leyti búið í Hafnarfirði alla sína ævi. Hún er fótboltastelpa og forritari og hefur gríðarlega gaman að gátum og leikjum.

„Ég var mjög athyglissjúkt barn en líka mjög erfið myndi ég segja. Ef við förum alveg í saumana á því held ég að það hafi komið út frá mikilli vanlíðan í æsku sem ég þurfti að fá útrás fyrir. 

Fyrstu árin mín ólst ég upp við svolitla vanrækslu og átti ekki stabílt heimili fyrr en ég var sjö ára. Fram að því var ég að flakka á milli og bjó líka um tíma hjá ömmu. Þegar ég er í öðrum bekk flyt ég svo í Hafnarfjörð til mömmu og stjúppabba míns og þá fer ég að finna fyrir meira öryggi.“

Eydís treystir sér ekki til að kafa djúpt ofan í áföll úr æsku og er sjálf nýfarin að vinna úr þeim. Hún gekk í gegnum mikla erfiðleika og upplifði sig ekki velkomna á ákveðna staði sem hún neyddist til að forðast.

„Fyrir sjö ára aldur upplifði ég líka að ég hefði ekki einhvern til að tala við. Það hefur alla tíð verið stutt í karakter hjá mér sem ég greip í en núna er ég loksins aðeins farin að geta lagt frá mér grímuna.“

Kolfinna breytti lífi hennar

Fyrir um ári síðan fór Eydís fyrst að huga að því að leita sér aðstoðar til að byggja sig upp.

„Það var í raun eftir að ég eignaðist dóttur mína Kolfinnu.“

Þá breyttist allt, eftir mikla vanlíðan í langan tíma.

„Sagan mín er svolítið brútal. Ég var sex ára þegar ég hugsaði fyrst um að taka mitt eigið líf. Ég upplifði rosalegt þunglyndi á mjög ljótan hátt í mörg ár og ég hélt það væri ekki hægt að bjarga mér. 

Ég hugsaði stöðugt að ég væri skemmd, það væri enginn sem væri svona þunglyndur og kæmist upp úr því. Svo eignaðist ég Kolfinnu og þá áttaði ég mig á því að ég væri ekki bara að hugsa um mig fyrir sjálfa mig. Ég þurfti að koma mér í lag fyrir hana.“

Fólki með sjálfsvígshugsanir er bent á upplýsingasíma heilsugæslunnar s.1700, netspjallið heilsuvera.is, Hjálparsíma Rauða krossins s.1717, á netspjallið 1717.is og á Píeta símann s.552-2218.

Í kjölfarið segist Eydís loksins hafa upplifað breytingu á sjálfri sér.

„Þá loksins fór eitthvað að ganga. Ég fékk að mínu mati bestu sálfræðiþjónustu í heimi, með frábært teymi og geðlækni að hjálpa mér. Ég hef aldrei verið á jafn góðum stað og það er allt út af Kolfinnu,“ segir hún og brosir.

Glöð að hafa ekki gefist upp á sálfræðimeðferðinni

Það getur verið mjög krefjandi í fyrstu að leita sér aðstoðar eftir að hafa bælt hluti niður en Eydís fór fljótt að finna muninn.

„Í fyrstu fann ég fyrir svolitlum þunga að koma með þetta allt upp á yfirborðið og ég man eftir að hafa hugsað þetta er ekki fyrir mig. Ég er svo glöð að ég ákvað samt að halda áfram og hef núna hitt tvo ólíka sálfræðinga. 

Þegar ég byrjaði í EMDR meðferð fann ég strax fyrir létti. Það er eiginlega galið hvernig þetta virkar og þetta hefur verið rosaleg hjálp fyrir mig.“

Móðurhlutverkið er henni mjög kært.

„Það að vera móðir er ótrúlega þýðingarmikið fyrir mig. Ég lifi fyrir dóttur mína. Það er magnað hvernig þetta breytist þó maður hafi oft heyrt fólk tala um það að allt breytist. 

Ég áttaði mig ekki á því fyrr en ég fékk hana í hendurnar og lífið gjörbreyttist til hins betra. Hún hefur verið algjör líflína fyrir mig og hún er ástæðan fyrir því að ég er á góðum stað í dag.“

Sömuleiðis hefur samband Eydísar við sjálfa sig sjaldan verið betra.

„Mér líður miklu betur í sjálfri mér. Það koma alveg upp ljótar hugsanir í eigin garð svona af og til en ekkert í líkingu við það hvernig þetta var. Ég náði oft ekki að sofna fyrir því hvað ég var að hugsa illa um sjálfa mig. Núna er það ekki vandamál og ég held líka að ég sé umburðarlyndari fyrir því að ég geri mistök.“

Fundu ástina í Nova

Eydís er í sambúð með Brynju Sól en þær kynntust þegar þær unnu saman í Nova.

„Við byrjuðum á því að vera vinkonur,“ segir Eydís kímin en fyrstu kynni þeirra voru ansi krúttleg.

„Hún kemur upp að mér á staffadjammi og er greinilega búin að byggja upp kjarkinn til að tala við mig. Hún segir við mig: Þú og ég erum svona eins. Ég svaraði nú, hvernig þá? Þá segist hún líka hafa deitað stelpur og ég sagði flott hjá þér,“ segir Eydís og skellir upp úr.

„Í kjölfarið urðum við vinkonur og hægt og rólega þróaðist það í meira, nú erum við búnar að vera saman í fimm ár.“

Þær voru samstíga í því að vilja verða mæður.

„Ég vissi alltaf að mig langaði að eignast barn. Brynja er fjórum árum eldri en ég, hún vildi eignast barn fyrir ákveðinn aldur og sagði að annað hvort væri ég með henni í því eða ekki. Ég var algjörlega á sömu blaðsíðu og eftir þrjú ár saman ákváðum við að byrja ferlið.“

Valdi stjúppabbi mikill innblástur

Samhliða móðurhlutverkinu hefur Eydís blómstrað í starfi en hún setti á laggirnar leikjasíðuna Dulur.is sem hefur náð miklum vinsældum.

„Ég hef alltaf elskað leiki og þrautir og er mikill aðdáandi Sherlock Holmes,“ segir Eydís kímin og bætir við: „Ég var alltaf að spila sambærilega leiki á ensku og fannst vanta að þeir væru til á íslensku. Á sama tíma var ég í forritunarnámi og þá þróast þessi hugmynd sem var í raun lokaverkefnið mitt í skólanum.“

Vefsíðan hafði verið í undirbúningi í tvö ár þegar Eydís opnaði hana en hún er sömuleiðis með forrit tilbúið sem bíður samþykkis frá Apple og Android. Tækniáhugi hefur fylgt Eydísi frá barnæsku og samhliða sjálfsvinnunni hefur henni þótt auðveldara að kýla á hlutina.

„Stjúppabbi minn hann Valdi er algjört tölvugúrú og við erum góðir vinir. Ég gleymi því ekki þegar hann var fyrst að sýna mér kóða og kenna mér að setja upp vefsíðu, ég hef verið í svona öðrum bekk. Mér hefur alltaf fundist mjög kúl að fylgjast með því sem hann gerir og áhuginn kemur án efa frá honum. 

Hann er kerfisstjóri og ég prófaði að læra það en það var ekki fyrir mig. Ég var í smá tíma að finna hvar í tækniheiminum ég vildi vera, svo ákvað ég að prófa forritun og varð algjörlega ástfangin af því.

Ég elska að hella mér alveg inn í þrautir og hafa eitthvað að leysa, það er svo gaman að gleyma sér í því og detta inn í eitthvað allt annað.“

Notendur hrannast inn í auknum mæli og Eydís er með risastór markmið.

„Mig langar að ná inn sem flestum á Íslandi. Svo ef og þegar þetta gengur vel langar þig að koma þessu yfir á skandinavísku löndin í fleiri tungumálum. Það getur líka verið mjög skemmtilegt fyrir Íslendinga sem vilja til dæmis þjálfa sig í dönskunni.“

Litli bróðir veiktist og skyndilegur föðurmissir

Það er ótal margt sem mótar manneskju en árið 2018 var þó líklega árið sem mótaði Eydísi hvað mest.

„Auðvitað hefur æskan mín og allt sem gekk á þar haft mikil áhrif á það hver ég er sem manneskja. En árið 2018 breytti þó algjörlega sýn minni á lífið. Litli bróðir minn greindist með krabbamein í janúar og tveimur mánuðum síðar deyr pabbi minn mjög skyndilega. Þá finnur maður svo sterkt að lífið er ekki gefins. Hvað sem er getur gerst hvenær sem er.

Ég held ég hafi náð að þroskast aðeins við það og sjá lífið í nýju samhengi. Það tók sinn tíma og ég hagaði mér svolítið eins og ansi árið 2018 en ég fór svo aðeins að breyta því hvernig ég leit á lífið. Til dæmis að hætta í því að vera alltaf að fresta einhverju og hugsa ég geri það á morgun. 

Ég fór að vilja kýla frekar á hlutina og kannski hafa trú á mér, eins og til dæmis það að hafa opnað vefsíðu. Þetta ár hefur mótað mig mest sem fullorðinn einstakling, samhliða auðvitað móðurhlutverkinu.“

„Ég vakna og pabbi er dáinn“

Það er erfitt að koma því í orð hversu mikið áfall það var fyrir Eydísi að missa föður sinn samhliða því að hafa miklar áhyggjur af heilsu litla bróður síns sem var á þessum tíma um tíu ára gamall.

„Ég er á mjög viðkvæmum aldri þarna, skil ekki sjálfa mig og tilfinningarnar allar í flækju. Pabbi deyr af slysförum, hann var að labba heim til sín í Vestmannaeyjum og rennur líklegast eða misstígur sig í stiganum við kirkjuna. 

Þetta var súrrealískt, ég vakna og pabbi er dáinn.

Frændi minn sótti mig og keyrði mig heim til ömmu en ég einhvern veginn vissi þetta í líkamanum. Mig dreymdi að pabbi hefði druknað. Þegar ég vakna hringir amma í mig og segir að ég verði að koma til hennar og þá bara vissi ég að pabbi væri dáinn. 

Þegar amma tekur á móti mér í hurðinni segir hún mér að pabbi hafi fengið hjartaáfall, því það var fyrst talið dánarorsök. Ég spyr hvort það sé í lagi með hann og hún segir mér þá að hann sé dáinn.“

Kveðjustund í draumi

Eydís segir að það hafi tekið líkamann langan tíma að átta sig á þessu.

„Mér fannst ég vita þetta innra með mér og ég reyni að kreista fram grátur og haga mér eins og mér fannst að maður ætti að haga sér við þessar aðstæður en ég var bara ekki tilbúin til þess.“

Hún heldur fast í fallega minningu úr draumi.

„Ég lagði mig heima hjá ömmu þennan sama dag og pabbi kemur til mín í draumnum. Á þessum tíma var ég að vinna á KFC og mig dreymdi að ég væri á vakt. Pabbi kemur til mín sem viðskiptavinur og ég hleyp í fangið á honum, knúsa hann og segi plís ekki fara.

Hann segir: Ég verð að fara og ég kom til að kveðja þig. Ég trúi því innilega að þarna hafi hann komið að kveðja mig. 

Það er svo fallegt að eiga þetta móment þótt þetta hafi verið draumur þá var þetta falleg kveðjustund.“

Brotnaði að lokum niður

Litli bróðir Eydísar náði bata frá krabbameininu og eru þau nánir og góðir vinir.

„Hann var tíu ára þegar hann greindist og var mikið upp á spítala. Ég setti upp svolítinn vegg á þessum tíma, ég held ég hafi reynt að þrýsta þessu eins langt niður og ég gat og hagaði mér eins og unglingur, fór á djammið, fór á æfingar og reyndi að vera venjuleg átján ára stelpa. 

Svo svolitlu síðar var ég bara heima að slaka á og ég brotna algjörlega niður og græt og græt. Það var eins og líkaminn hafi allt í einu áttað sig á öllu. 

Ég horfi til baka og skammast mín fyrir það hvernig ég höndlaði þetta allt saman þó ég sé að reyna að fyrirgefa sjálfri mér.“

Hún segist vera komin mikið lengra með fyrirgefninguna í dag og skilji fortíðar sig betur.

„Það er svo verðmætt hvað við eigum gott samband og honum líður sem betur fer vel í dag. Við ætlum líklegast tvö saman til útlanda í sumar og það verður æðislegt.“

Kýla á það og njóta dagsins í dag

Eydís horfir björtum augum til framtíðarinnar og hlakkar til að halda sjálfsvinnunni áfram.

„Mér finnst 2018 sérstaklega hafa kennt mér það að lifa í núinu og vera ekki að hafa áhyggjur af framtíðinni. Það gagnast manni ekkert að hanga í fortíðinni og mér finnst um að gera að gera það sem þig langar að gera. Lífið er bara alltof stutt og þú veist ekkert hvað gerist á morgun.“

Hún segir það svolítið það sem hún hafi tekið með sér frá þessu erfiða ári. 

„Ég er rosa mikið að vinna núna að því að lifa fyrir sjálfa mig, lifa fyrir dóttur mína, fyrir fjölskylduna mína, hafa trú á mér og gera það sem mig langar að gera áður en það verður of seint,“ segir Eydís kraftmikil og brosmild að lokum.