Hinn þögli meirihluti

Í umræðu um þjóðþrifamál er oft talað um hinn þögla meirihluta. Meirihlutinn sem vill stuðla að sterkara fjölskyldumynstri í samfélaginu en þegir, meirihlutinn sem fylgir lögum landsins en þegir þegar glæpaalda gengur yfir og meirihlutinn sem reykir ekki en þegir um reykingar á almannafæri. Þannig mætti lengi telja. Svo virðist sem auðvelt sé að virkja minnihlutahópa. Skiljanlega, minnihlutahópar eru litlir og auðvelt er að ná samstöðu um aðgerðir innan þeirra. Hins vegar virðist allt að því ómögulegt að virkja hinn þögla meirihluta. Fólk í meirihlutahópi telur að það geti ekkert gert. Virkjun meirihlutahóps virðist kosta stórfé eins og sést um hverjar kosningar. Þess vegna lætur meirihlutinn oft undan kröfum minnihlutahópa á kostnað meirihlutans vegna þess að litli hópurinn skapar óþægindi, hefur hátt og lætur öllum illum látum. Ég ætla ekki að taka nein sérstök dæmi um þetta en hver og einn getur eflaust fundið dæmi ef hann leggur höfuðið í bleyti. Hver er þá tilgangurinn með þessum skrifum? Ég vil bara minna einstaklinga á að flestir eru hluti af hinum þögla meirihluta. Eina leiðin til þess að virkja meirihlutann felst í því að einstaklingar láti í sér heyra um þau mál sem þeim liggja á hjarta. Ekki þýðir að skella skuldinni á minnihlutann. Einstaklingar í meirihlutanum verða bara að láta í sér heyra!