Vann sem sjálfboðaliði í bókabúð í Danmörku

Besta íslenska skáldsagan að mati bóksala í ár er Stóri skjálfti eftir Auði Jónsdóttur. Í Stóra skjálfta segir frá ungri konu sem rankar við sér eftir stórt flogakast við Miklubrautina og sonur hennar er á bak og burt. Við taka erfiðir dagar minnisleysis í tættri veröld þar sem unga konan berst við að púsla lífinu saman.

Þegar náðist í Auði var hún óneitan­lega í smá áfalli eftir að hafa ruglast á dagsetningum fyrir jólaball í leikskóla sonar síns en verðlaunin voru henni þó að sönnu gleðitíðindi. „Ég? Vá, en gaman, í alvöru ég klökkna bara,“ segir Auður og undrun og gleði leynir sér ekki. „Ég er nefnilega gamall bóksali sjálf. Vann í bókabúðum eiginlega frá því að ég var krakki og þar til ég fór að gefa út sjálf. Ég á mikið af minningum úr bókabúðinni enda er afskaplega gaman að vinna í bókabúð. Það er í alvörunni með því skemmtilegra sem ég hef gert. Í Danmörku fékk ég meira að segja einu sinni að vinna í bókabúð sem sjálfboðaliði því mér finnst það svo gaman.“

Stóri skjálfti hefur fengið ákaflega góðar viðtökur og sumir hafa velt því fyrir sér hvort Auður sé þarna að skrifa um sitt eigið líf en hún segir það nú ekki vera tilfellið. „Þetta er ekki mitt líf í orðsins fyllstu merkingu en ég nota það sem ég þekki eins og til að mynda flogaveikina eins og henni er lýst þarna. Þannig er það að maður notar eitthvað úr lífinu sem gerir skáldskapinn trúverðugan.“

Nú lætur ungur sonur Auðar heyra hraustlega í sér og hún segir frá því að hún hafi klikkað á jólaballinu. „Ég er satt best að segja alveg að farast úr samviskubiti svo þessi góðu tíðindi eru nú aðeins til þess að létta mér lífið. Málið er að börn og mæður er það sem fyllir mann samviskubiti og Stóri skjálfti er nú dáldið mikið um það svo ætli mitt eigið líf sé ekki þarna meira en ég hafði gert mér grein fyrir.“