Ég dreg ekkert undan

„Allt frá því ég var barn hef ég haldið til haga öllum bréfum og pappírum eins og gert var heima í Ási. Ég ferðaðist óvenju mikið sem ung stúlka, miðað við það sem þá gerðist, og skrifaði mörg bréf heim, þau voru geymd eins og heilagur dómur og eru nú ígildi dagbókar sem ég hef getað flett upp í. Þannig má segja að ég hafi alltaf verið að undirbúa þessi bókarskrif.“ segir Guðrún Lára Ásgeirsdóttir bókasafnskennari sem hefur gefið út fyrsta bindi ævisögu sinnar.

Hún kveðst sem barn að aldri hafa ákveðið að skrifa æfisögu sína árið 2000, þegar hún var sextug en það hafi dregist.

Bókin nefnist Á meðan ég man –atburðir ævi minnar. Fyrstu eintökin komu út fyrir síðustu jól en seldust upp í hvelli. Nú er komin önnur prentun, hún fer í almenna sölu og á bókasöfn.

Guðrún er fædd árið 1940. Hún ólst upp í Ási, Sólvallagötu 23 í Reykjavík hjá foreldrum, systkinum og afa. Á þeim 32 árum sem hún lýsir í bókinni bjó hún líka á Möðruvöllum í Hörgárdal, í Vallanesi á Héraði og í Ólafsvík, með manni sínum séra Ágústi Sigurðssyni og börnunum tveimur Lárusi og Maríu, áður var hún skólastjóri Húsmæðraskólans á Hallormsstað og hótelstjóri þar. 

Svo eru ferðalögin kapítuli útaf fyrir sig. „Ég vildi skoða heiminn áður en ég færi að binda mig og ferðaðist mikið ein, það er best því þá ræður maður sjálfur,“ segir Guðrún og bætir við hlæjandi. „Núna rekst ég ekki í hóp nema sem fararstjóri!"

Hún kveðst hafa verið „farfuglamamma“, það hafi haft áhrif á ferðamátann.

„Ég var ein þeirra sem pössuðu farfuglaheimilið í Austurbæjarskólanum í sjálfboðavinnu svo hægt væri að hafa gistinguna ódýra. Þar fékk ég fullt af heimboðum svo ég fór á flakk um Evrópu og gisti hjá farfuglum. Aðallega voru það strákar, því stúlkur voru miklu minna á ferðinni, þær voru ekki lagðar af stað. Sumar mæðurnar héldu að þarna væri komin tilvonandi tengdadóttir en ég var bara félagi þessara stráka.

Svo þegar ég hafði verið skólastjóri á Hallormsstað og rekið hótel þar um sumarið átti ég allt í einu pening svo ég keypti mér bíl úti í Hollandi sem við mamma sóttum og keyrðum, ásamt vinkonu minni, um alla Evrópu. Ég fór líka í enskuskóla í Cambridge eins og var í tísku þá og til Danmerkur með fleiri unglingum á vegum Norræna félagsins árið 1957. Þessum ferðum er lýst í bókinni.“

Fararstjórn um Kjöl og móttaka ferðahópa á Hveravöllum ásamt gangnaævintýri með Húnvetningum koma við sögu, en líka miður skemmtileg samskipti við Sigurbjörn biskup vegna prestskosninga á Möðruvöllum.

„Ég dreg ekkert undan,“ segir Guðrún. „Segi til dæmis líka kost og löst á Ólafsvík.“

 Yfir 100 myndir eru í bókinni. Guðrún kveðst alltaf vera með myndavél á lofti og hafa haldið vel utan um myndasafnið. „Ég hef ekkert gaman af myndum í tölvu, læt alltaf prenta þær og set þær strax í albúm.

 Nú hef ég sett albúmin, vel yfir 100 talsins og í tímaröð, ásamt bréfasafni mínu, til geymslu á Borgarskjalasafn og vona að þau verði þar til sýnis. Það hefur alltaf búið í mér söfnunar- og röðunarþörf enda fór ég í skjalastjórnun á síðari árum eftir að hafa lært bókasafnsfræði.“

Bókin endar um það bil sem Guðrún og Ágúst eru að kveðja Ólafsvík og flytja norður að Mælifelli í Skagafirði. Framan á henni stendur „fyrra bindi“ en Guðrún kveðst halda að þau verði þrjú. „Ég er langt komin með næstu bók,“ segir hún, „og á erfitt með að hemja mig.“

 

Greinin/fréttin birtist fyrst í Fréttablaðinu 19. mars.