Ei­líf ferða­lög tóku sinn toll og á endanum tók hún heilsuna fram yfir í­þróttina

„Það er mjög erfitt, og sorglegt en á sama tíma líka smá léttir á vissan hátt,“ sagði Valdís Þóra um tilfinninguna sem fylgdi því að hafa lagt kylfurnar á hilluna. 

Hún keppti á tveimur risamótum á sínum ferli, Opna bandaríska 2017 og Opna breska ári síðar. Þá varð hún þrívegis Íslandsmeistari í höggleik sem og einu sinni í holukeppni. Einnig lék hún á LET-mótaröðinni, þeirri sterkustu í Evrópu, frá árunum 2017 til 2020.

„Þetta truflaði mig við svefn, var að vakna í sársauka ef ég fór í ákveðnar stellingar. Gat ekki sest upp í rúminu venjulega og stanslaus verkur í bakinu. Svo koma þessi nýju meiðsli í fyrra þar sem ég klemmi taug sem á ekki að vera hægt að klemma, nánast. Þá var þetta orðin brött brekka upp á við, búið að reyna mörg inngrip sem virkuðu ekki eins og við vildum.“

„Það var svo sem lítið annað í stöðunni. Ég á alveg vonandi eftir nokkur ár lifandi og ég vil ekki eyða þeim í stanslausum verkjaköstum,“ sagði Valdís um verkina sem hún hefur glímt við undanfarin ár.

„Þetta var orðið þannig hvort ég væri að fara skemma eitthvað langvarandi, þetta er orðið það og verður aldrei þannig séð lagað. Þetta var líka farið að setjast á sálina. „Það er erfitt að vera hress og kátur og standa sig vel í því sem maður er að gera þegar maður fæ ekki nægan svefn eða hvíld eða einhverja smá pásu frá verkjum.“

„Þetta er svolítið andleg og líkamleg heilsa sem ég er að taka fram yfir íþróttina,“ bætti Valdís Þóra við.

Er erfitt að hætta ung?

„Ég er alveg gömul þannig. Miðað við marga á mótaröðinni er ég einhver risaeðla en ég er ekkert gömul inn í mér, ekki enn allavega. Ég var að horfa á Frozen áðan,“ sagði Valdís og hló.

„Ég veit það ekki, ég hafði aldrei séð mig fyrir mér vera fimmtuga að keppa. Þó ég sé hætt í atvinnumennsku þá er margt enn í íþróttinni sem ég á eftir að upplifa. Vonandi get ég lagt mitt af mörkum til yngri kynslóðarinnar svo þau geti náð jafn langt eða lengra og ég gerði.“

Að vera atvinnukona í golfi

„Þetta er gríðarlegur kostnaður. Þetta er rosalega kostnaðarsamt, ég var að fara til Ástralíu og til Kína. Svo kannski frá Kína til Kenía og þaðan til Svíþjóðar og svo til Suður-Afríku. Þetta voru löng og kostnaðarsöm ferðalög. Maður gerði það sem maður gat til að halda kostnaðinum í algjöru lágmarki.“

„Styrktaraðilar komu vel inn í og hjálpuðu mér mikið. Það hefur verið rosalega erfitt að fá styrktaraðila fyrir þetta ár, sem er skiljanlegt miðað við ástandið. Það eru allir að halda að sér. Er ekki að segja að það hafi haft áhrif á þessa ákvörðun en einstaklingsíþróttir þurfa rosalega mikið fjármagn. Þó það sé bara einstaklingur að keppa þá er þetta kostnaðarsamt og miklu kostnaðarsama en fólk gerir sér grein fyrir.“

„Þetta er líka rosalega erfitt. Þá meina ég andlega og líkamlega. Maður er að flakka milli tímabelta, þú ert aldrei nógu lengi á sama tímabeltinu til að þú náir að jafna þig. Nema þegar við fórum til Ástralíu því ég fór alltaf í sex eða sjö vikur þangað. Það tekur rosalega á líkamlega.“

„Svo er ofboðslega erfitt að vera alltaf ein að ferðast. Ég er alveg sátt í eigin félagsskap og allt það en það kom smá á óvart þegar fór að líða á hversu erfitt þetta er. Maður er félagsvera yfir höfuð, rosalega erfitt í byrjun þegar ég þekkti ekki neinn. Var ein í morgunmat, ein í hádegismat, ein að æfa, ein í kvöldmat og svo fór ég ein inn á hótelherbergi. Svo eignaðist ég vinkonur og þetta verður skárra en á sama tíma erfiðara. Ert að fórna félagslífi hérna heima, fjölskyldulífi og þess háttar. Þú fórnar ofboðslega miklu og oft er þetta þess virði en studnum ekki.“

Viðtalið við Valdísi Þóru má sjá í heild sinni í spilaranum hér að neðan.