Á flótta úr borginni þegar her­maður skaut flug­skeyti í veg fyrir bílinn

Sindri Björnsson hefur búið í Úkraínu ásamt úkraínskri konu sinni og tveimur börnum, 7 og 13 ára, í um þrjú ár. Þau, auk tveggja naggrísa, flúðu heimili sitt í Kænugarði að morgni 25. febrúar eftir innrás Rússa. Þau komust loks yfir til Ungverjalands í gær, suðvestan við úkraínsku landamærin, og dvelja á hóteli í bænum Hajdúszoboszló þar skammt frá. 

Kænugarður og ungverski bærinn Hajdúszoboszló eru merktir inn á kortið hér fyrir neðan.

Sindri segir að þau hafi farið hálfgerða fjallabaksleið út úr borginni til að gæta fyllsta öryggis en ítrekað þurft að breyta ferðaáætlun sinni.

„Þegar við erum að keyra út úr borginni þá er einhver hermaður úti í skurði sem skýtur flugskeyti ská yfir veginn hjá okkur. Við forðuðum okkur hratt. Ég hugsa að hann hafi verið að senda þetta í áttina að þyrlu. Við sáum það ekki. En það komu svona auka hjartslög þar,“ segir Sindri í samtali við fréttastofu.

„Þá breytum við aðeins áætlun og keyrum annað. Og komum þá að þar sem er búið að sprengja brú í burtu og þurftum að snúa við þar, hún var sprengd tuttugu mínútum eða hálftíma áður en við komum. Það var allavega enn þá púðurkeimur þarna. Þá þurftum við að snúa við og þá bættist við 150 kílómetra leið.“

Skrýtin tilfinning að flýja stríð

Fjölskyldan tók þá stefnuna á Moldóvu, þar sem þau lentu í mikilli umferðarteppu. Slíkir tappar hafa myndast um allt land, nú þegar hundruð þúsunda flýja stríðið. Eftir að hafa aðeins færst um 200 metra yfir heila nótt í sjö kílómetra bílaröð í átt að Moldóvu var stefnan tekin á Ungverjaland.  Sindri segir það hafa verið tilfinningaþrungna stund þegar yfir landamærin var komið.

„Fyrir mig sjálfan er það skrýtin tilfinning að vera á flótta undan stríði. Það er erfiðara fyrir frúna mína, þetta er náttúrulega hennar heimaland, og hún var alveg tilbúin að ná sér í byssu og fara út á götu og berja á Rússum,“ segir Sindri. 

Góðmennska sjálfboðaliða sem tóku á móti þeim í Ungverjalandi og hlóðu á þau vistum hafi verið með ólíkindum.

„Það var bara of mikið fyrir konuna mína. Hún bara brast í grát. Hún bara trúði því ekki að fólk gæti verið svona, að einhver væri tilbúinn til að fórna öllu til að bjarga einhverjum öðrum.“

Selenskí leiðtoginn sem þjóðin þarfnast

Sindri segir að fjölskyldan muni líklega ákveða á næstu tíu dögum hvort þau drífi sig til Íslands. Þrettán ára sonur eiginkonu hans er með föður sínum hinum megin við landamærin og þau skoða nú hvort hann sláist í för með þeim.

Sindri lýsir ótrúlegri samstöðu úkraínsku þjóðarinnar, sem hann telur Pútín ekki hafa reiknað með. Þær aðgerðir Rússa í Úkraínu sem Sindri hafi orðið vitni að virðist mjög ómarkvissar.

„Mér finnst ekki neitt ofurplan á neinu sem þeir [Rússar] eru að gera. Ég held að Pútin hafi bara misreiknað þetta. Hann reiknar með að allir verði fegnir að sjá hann, gefist upp og hann geti skellt inn nýjum forseta og allt búið. Fyrir nokkrum mínútum var ég einmitt að horfa á viðtal við einn af herforingjum Úkraínu og hann segir að áður hafi þessir strákar sem kvaddir voru í herinn bara skilað inn læknisvottorði, enginn vildi fara í herinn, en núna þurfa þeir að vera að vísa frá veiku fólki því það vilja allir fá byssu. Það vilja allir komast í herinn og út á götu. Þannig að ég held að hann [Pútín] hafi aðeins sparkað í vespuhreiður.“

Og úkraínska þjóðin hafi sannarlega fylkt sér á bak við forseta sinn Vólódómír Selenskí.

„Hvernig sem fer fyrir Selenskí, lifir hann af, verður hann drepinn? Hann er í miðjum átökunum. Fyrrum forsetar hefðu allir verið komnir eitthvað annað og reynt að fjarstýra en hann er bara inni í Kíev og tilbúinn í þetta. Ef þeir fella hann þá gefst fólk ekkert upp við það, þá er hann bara kominn í dýrlingatölu og það verður enn meira. Þannig að þeir eru í vandræðum Rússarnir. Hann [Selenskí] flúði ekki og þetta sendir skilaboðin: Við klárum dæmið,“ segir Sindri.