Ís­­lendingar mættu stundum hugsa sinn gang

Guð­mundur er nú þjálfari danska úr­vals­deildar­fé­lagsins Fredericia, starf sem markaði á sínum tíma endur­komu hans til Dan­merkur en áður hafði Guð­mundur gert góða hluti sem lands­liðs­þjálfari danska karla­lands­liðsins og meðal annars gert liðið að Ólympíu­meisturum árið 2016. Árangur sem varð til þess að Guð­mundur var sæmdur riddara­krossi dönsku Dannebrogs­orðunnar.

En eins og áður hefur verið greint frá þá gustaði einnig um Ís­lendinginn í starfi. Ýmis­legt gekk á en Guð­mundur hefur alltaf fundið fyrir þakk­læti í sinn garð fyrir starf sitt með danska lands­liðið.

Það hlýtur að vera sætt fyrir þig að geta snúið aftur til Dan­merkur og stimplað þig inn með þessum hætti á nýjan leik og með því minnt ræki­lega á þig?

„Já það er alveg rétt metið. Hins vegar er það þannig að allan þann tíma sem ég hef starfað í Dan­mörku hafa Danir tekið mér mjög vel. Enn þann dag í dag er verið að þakka mér fyrir ólympíugullið 2016. Það gerist alls staðar og hvergi. Það getur gerst í mið­borg Kaup­manna­hafnar eða á ein­hverjum veitinga­stað eða hvar sem er. Mér hefur oft hlýnað um hjarta­ræturnar að þeir hafa ekki gleymt því. Hinn al­menni Dani hefur alltaf stutt mig og ein­hvern veginn verið já­kvæður í minn garð.“

„Núna er ég kominn til baka og ég skal játa það, því ég hef alltaf verið mjög metnaðar­fullur þjálfari, að það er mjög góð til­finning fyrir mig að sýna mig og sanna. Aftur. Ég skal ekkert leyna því að ég vildi gera vel. Þannig hef ég svo sem alltaf verið. En þetta hefur verið mjög á­nægju­legt fyrir mig. Mér finnst líka gott að starfa þarna því mér er sýnd mikil virðing og þá hef ég fengið mikið traust. Það er frá­bært að starfa við slíkar að­stæður.“

Þú nefnir það sér­stak­lega að þér sé sýnd mikil virðing. Fannst þér það skorta á ein­hverjum öðrum stöðum sem þú hefur starfað á?

„Já ég myndi segja það. Ég held að Ís­lendingar mættu stundum hugsa sinn gang með því að gleyma ekki því sem menn hafa gert áður. Það er ríkara í sumum löndum, finnst mér, að menn eru ekki eins fljótir að gleyma og Ís­lendingar.“