Sýknaður af á­kæru um að verða hjónum að bana

Honum er þó gert að sæta öryggisgæslu á viðeigandi stofnun, og greiða fjórum aðstandendum hjónanna bætur, um 31 milljón króna.

Þetta er niðurstaða Héraðsdóms Austurlands. 

Alfreð var ákærður fyrir að ráða hjónunum bana með því að ráðast á þau á heimili þeirra með hamri. Hann hafi slegið þau oft með hamrinum, einkum í höfuð, með þeim afleiðingum að þau hlutu umfangsmikla áverka sem urðu þeim að bana.

Fram kom í aðalmeðferð málsins að Alfreð hefði fyrir drápin stundum komið við hjá hjónunum og fengið hjá þeim kaffi eða að borða á kvöldin þegar hann var svangur.

Einnig var greint frá því að Alfreð hefði verið handtekinn í Reykjavík, eftir að hjónin fundust látin, blóðugur. Hann hafi ætlað að kveikja í kross við Hallgrímskirkju, en ranghugmyndir hans vörðuðu Guð og Djöfulinn að miklu leyti.

Arnþrúður Þórarinsdóttir, saksóknari hjá héraðssaksóknara, hafði sagt að ef hann yrði sakfelldur væri eðlilegt að dæma hann í tuttugu ára fangelsi, og jafnvel ævilangt fangelsi. Hins vegar væri mikilvægt að taka til skoðunar hvort hann væri sakfhæfur eða ekki.

Í dómi Héraðsdóms Austurlands segir að gögn málsins hafi sýnt fram á að enginn annar en Alfreð Erling hafi getað verið að verki í umrætt sinn. Lögfull sönnun væri komin fram um að hann hefði veist að þeim með þeim hætti sem lýst væri í ákæru.

Hins vegar segi í hegningarlögum að ekki eigi að refsa mönnum vegna geðveiki, andlegs vanþroska eða annars samsvarandi ástands hafi þeir verið alls ófærir um að stjórna gjörðum sínum. Ekki sé endilega nóg að hinn ákærði hafi verið með „brenglað raunveruleikaskyn“ eða haldinn ranghugmyndum vegna geðsjúkdóms.

Alfreð hafi í raun aldrei lýst ásetningi eða illvilja í garð hjónanna. Raunar hafi ekkert bent í þá átt. Engin skynsamleg svör útskýri afhverju hann hafi hrint þessari atburðarás af stað. Alfreð viti að það sé rangt að deyða og meiða fólk.

Matsmaður, sem gaf skýrslu fyrir dómi, hafi ekki séð neina aðra túlkun mögulega en að hann hafi verið alls ófær um að stjórna gjörðum sínum á verknaðarstundu. Dómurinn vísaði til þessa mats í niðurstöðu sinni og sagði að hann hefði verið á valdi ranghugmynda og mikilla hugsanatruflana á verknaðarstundu.

Alfreð hafi ekki skipulagt verknaðinn. Hann hafi heldur ekki borið skynbragð á eðli afbrotsins. Hann var því metinn ósakhæfur og því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

Líkt og áður segir er honum þó gert að sæta öryggisgæslu. Hann muni þurfa að gangast undir viðeigandi meðferð vegna veikinda sinna. Þessi meðferð skuli vera undir eftirliti viðeigandi læknis. Þetta er gert með vísan til 62. greinar almennra hegningarlaga.