Sárkvalin og þurfti að borga eina og hálfa milljón fyrir að­gerð

Í desember í fyrra fór Hulda Gunnlaugsdóttir, sem er áttatíu og tveggja ára, að finna fyrir miklum verkjum í neðra baki sem leiddu niður í fót. Hulda leitaði til læknis og reyndi margt en verkirnir versnuðu hratt sama hvað gert var.

„Ég var bara mjög kvalin, það var bara mjög erfitt að hreyfa sig,“ segir Hulda þegar hún lýsir því hvernig henni leið og að hún hafi brutt verkjatöflur eins og sælgæti til að halda sér gangandi.

Í maí hitti hún heila- og taugaskurðlækni í Orkuhúsinu en þá var staðan orðin mjög slæm.

„Það sést á myndum að það eru mjög alvarlegar þrengingar þarna í mænugöngum sem orsaka þessa verki sem voru orðnir það slæmir að þeir voru algjörlega óbærilegir. Ég veit ekki hvort það er hægt að lýsa því betur en þetta eru verkir sem leiða alveg niður í fót, hún gat hvorki setið né legið, ekki sofið heila nótt, bara öll hennar tilvera snerist um það að reyna að þrauka einhvern veginn og mamma er algjört hörkutól, hún er enginn vælukjói,“ segir Magnea Gunnarsdóttir dóttir Huldu.

Hún segir lækninn hafa sagt að móðir hennar gæti farið í aðgerð.

„Það er hægt að laga þetta en það er bara kvótinn er bara búinn. Það er allt til alls, það eru skurðstofur, það er til starfsfólk og það er laus tími fyrir hana en hnífurinn stendur þar í kúnni að mér skilst að Sjúkratryggingar styrki ekki þess háttar aðgerðir nema, ég held ég fari örugglega rétt með, hundrað aðgerðir á ári og sá kvóti kláraðist í mars.“

Þannig hafi Sjúkratryggingar aðeins gert ráð fyrir hundrað svona aðgerðum á þessu ári. Sambærilegar aðgerðir eru líka gerðar á Landspítalanum en þeim var sagt að biðin þar væri töluverð. Hulda fann fljótt eftir tímann hjá lækninum að hún gat ekki meir.

„Við sem betur fer náum sambandi við lækninn aftur og þá kemur í ljós að við getum sem sagt borgað bara úr eigin vasa aðgerðina. Svo ákvörðun var tekin bara á fimm sekúndum það var aldrei spurning að gera það sem við gerðum,“ segir Magnea.

Verðmiðinn á aðgerðinni var ein og hálf milljón og örfáum dögum síðar var Hulda komin í aðgerð. Strax á eftir var allt breytt og verkirnir farnir.

„Eftir að ég vaknaði þá fann ég ekkert,“ segir Hulda.

Magnea segir ótrúlegt að kerfið virki ekki betur og að mamma hennar hafi þurft að greiða fyrir aðgerðina til að losna undan verkjum. Þá hafi alls ekki allir efni á að greiða svona háar upphæðir fyrir svona aðgerðir.

„Þetta er bara galið. Ég held að það séu allir sammála um það að það er enginn þarna úti sem vill hafa þetta svona.“

Þeim var sagt að að minnsta kosti tvö hundruð manns bíði eftir sambærilegum aðgerðum og þurfi annaðhvort að greiða fyrir þær eða að bíða fram á næsta ár. Hulda segir það erfiða stöðu að vera í.

„Mér verður bara hugsað til allra þeirra sem bíða þarna úti sem eru eins staddir og ég var. Ég vona bara að ráðamenn vakni og fari að hugsa um þetta fólk.“