Fyrir­huguð sala á Ís­lands­banka ætlar að reynast um­deild

Málið er umdeilt, sjóðandi heitt ef marka má samfélagsmiðla og mun líklega reyna á stjórnarsamstarfið ef fram fer sem horfir. Bjarni hefur bent á að áformin um sölu á Íslandsbanka sé í samræmi við stjórnarsáttmála ríkisstjórnarinnar. Ekki er líklegt að Framsóknarmenn muni kippa sér mikið upp við það mun sennilega reyna á taugakerfi stuðningsmanna Vinstri grænna. Sér í lagi ef fram kemur í skoðanakönnunum almenn andstaða við þessar fyrirætlanir.

Afstaða manna er með ýmsu móti. Einhverjir telja fráleitt að ríkið eigi banka og það beri að selja, einhverjir telja rétt að selja en að þetta sé ekki rétti tíminn og svo eru aðrir sem telja víst að þarna sé einfaldlega verið að gefa vildarvinum eigur almennings.

Að koma eigum almennings í hendur auðmanna

Þannig hefur Séra Davíð Þór Jónsson stuttan pistil sem hann birti á Facebook-síðu sinni, pistil sem hefur vakið mikla athygli. Þegar þetta er ritað hafa hátt í átta hundruð manns gefið til kynna að þeim líki efni pistilsins og annað eins hefur deilt honum áfram.

Séra Davíð Þór vill svipta af fegrun á fyrirbærinu og huga að merkingu þess sem um ræðir. Eða afrugla.

„Vegna þess að ég heyrði ráðherra nýlega tala um nauðsyn þess að „setja eigur ríkisins á markað“ finnst mér nauðsynlegt að afrugla aðeins hvernig sagt er frá þessu. Hér eru tvö orð sem vert er að gefa gaum að merkingunni í og því hvernig þau eru notuð. Hið fyrra er „markaður“. Hverjir eru „markaðurinn“? Ég er ekki á þessum markaði og fólkið sem kemur hingað til að biðja um hjálp er það ekki heldur. Öryrkjar eru ekki á þessum markaði. 

„Markaður“ er nefnilega í raun fínt orð yfir það sem kallað er „fjármagnseigendur“, sem aftur er aðeins skrúðyrði yfir þá sem eiga peningana, þ.e. auðmenn. Hitt orðið er „ríkið“. Hverjir eiga „ríkið“? Það er í raun almenningur í þessu landi, þjóðin. Höfum þess vegna alveg á hreinu að þegar talað er um að setja eigur „ríkisins“ á „markað“ er í raun verið að tala um að koma eigum þjóðarinnar í hendur auðmanna.“

Efast um sérfræðinginn

Úr hinni áttinni kemur svo eindreginn stuðningsmaður Bjarna, Friðjón R. Friðjónsson almannatengill. Hann vill setja spurningarmerki við nýlegt fréttaviðtal sem Haukur Hólm á Ríkisútvarpinu átti við Guðrúnu Johnsen hagfræðing og lektor við Viðskiptaháskólann í Kaupmannahöfn.

„Ég er enn hugsi yfir því sem Guðrún Johnsen fyrrverandi stjórnarmaður í Arion banka sagði í kvöldfréttum í gær þegar hún sagði óheppilegt að selja banka núna. Það væri ekki rétti tíminn. Við því má segja að nú er það svo að einn banki er á markaði og verð hlutabréfa hans er einmitt í hæsta móti sem hefur verið síðan hann fór á markað. Það er vísbending sem er raunveruleg, ekki fabúlasjónir,“ skrifar Friðjón á Facebooksíðu sína. Og hann heldur áfram og efast um að mikið mark sé á Guðrúnu takandi:

„Svo ýjaði Guðrún að því að eitthvað álíka gæti gerst og gerðist með Glitni og Baug fyrir 13 árum. Annað hvort fylgdist hún ekki með þegar lögum um fjármálafyrirtæki var breytt ríflega 20 sinnum frá hruni, nýjar EES-reglugerðir teknar upp eða 3 nýjar evrópskar fjármáleftirlitsstofnanir settar á fót. Ef Guðrún er óupplýst um að snúningar eins og sá sem Baugur stundaði fyrir hrun sé ómögulegur þá er það áfellisdómur yfir henni sem fyrrverandi stjórnarmanni í fjármálafyrirtæki. En ef hún talaði gegn betri vitund þá er það líka áfellisdómur og um leið má leiða hugann að því hve áreiðanlegur álitsgjafi hún er um efnahagsmál og viðskipti.“

Þannig mega þeir Friðjón og Davíð Þór heita ágætir fulltrúar öndverðra sjónarmiða í þessu máli sem virðist ætla að reynast afar umdeilt.