„Mér fannst skömmin vera svo mikil“

Maðurinn sem vill ekki koma fram undir nafni vegna starfs síns var vistaður á Unglingaheimili ríkisins ásamt tvíburabróður í nokkra mánuði þegar þeir voru fjórtán ára. Hann tekur undir með því fólki sem hefur lýst skelfilegri vist þar í þáttunum Vistheimilin sem eru nú sýndir á Stöð 2. 

Forstöðumaðurinn brotið á honum heima hjá sér

Maðurinn segist líka hafa lent í kynferðislegu ofbeldi af hálfu forstöðumanns heimilisins sem á þessum tíma var Kristján Sigurðsson sem gegndi þeirri stöðu frá 1972-1987. 

„Ég get tekið undir allt það sem hefur komið fram í þáttunum um Unglingaheimilið um skelfilega meðferð á ungmennum þar á sínum tíma. En svo eru ljótari hlutir sem ég varð fyrir og kannski ekki aðrir. Ég lenti í því að Kristján Sigurðsson forstöðumaður tók mig með sér heim til sín tvisvar sinnum, það er engin annar heima,“ segir hann. 

Þar leitaði hann á mig. Strauk mér um allan líkamann og brýndi svo fyrir mér að ég mætti ekki tala um þetta. Ef ég gerði það yrði mér refsað. Þetta gerist alla vega tvisvar sinnum meðan ég er á Unglingaheimilinu.“

Maðurinn sem hafði fyrir þennan tíma verið í Landakotsskóla sem barn og orðið fyrir kynferðislegu ofbeldi þar af hálfu séra Georgs og Margrétar Muller segist ekki hafa sagt neinum frá því sem gerðist.

„Ég hafði lent í svona atvikum áður og þorði ekki að segja neitt,“ segir maðurinn sem treystir sér ekki til að fara nánar út í þau mál.

„Ég talaði aldrei við neinn á Unglingaheimilinu um þetta, mér fannst skömmin vera svo mikil,“ segir hann.

Nánast eins og Nasistabúðir

Hann segir að sumir starfsmenn hafi verði góðir við unglingana en nokkrir komið hræðilega fram.

„Það voru einhverjir góðir starfsmenn þarna en dvölin litast af þeim sem komu illa fram. Í mínum huga voru þetta nánast eins og Nasistabúðir. Við fengum að vísu stundum að fara út en þurftum alltaf biðja um leyfi. Það var nánast daglegt brauð að ákveðnir starfsmenn gengu í skrokk á unglingunum. Þá voru slagsmál algeng meðal unglingsstrákanna. Við voru lokaðir inni á Níunni ef við gerðum eitthvað af okkur en líka stundum inn í herbergjunum okkar. Það var mikið um andlegt ofbeldi og níðst á minnimáttar þarna innandyra. Ef slíkir hlutir myndu gerast í dag þá væri þetta túlkað sem lögbrot og margir eða einhverjir einstaklingar yrðu örugglega ákærðir fyrir misnotkun á börnum. Ég myndi ekki vilja óska neinum að lenda á slíku heimili. Þetta var ekkert annað en barnafangelsi ,“ segir hann. 

Vissi ekki af sanngirnisbótunum

Hann segist ekki hafa sótt um sanngirnisbætur vegna þessarar vistar á sínum tíma því hann hafi ekki vitað af þeim. En vistheimilisnefnd rannsakaði heimilið á sínum tíma og í framhaldinu var ákveðið að greiða fólki sem þar dvaldi slíkar bætur. Hann segist fyrst núna vera að opna á þessi sár.

„Ég er að koma inn í þessi mál fyrst núna. Ég var búinn að grafa þetta djúpt niður og vildi helst af öllu gleyma þessu en það er ekki hægt. Ég vildi óska að Kristján væri á lífi svo hann gæti sjálfur svarað fyrir þessi brot,“ segir maðurinn að lokum.