Magnús Ei­ríks­son borinn til grafar

Magnús fæddist í Reykjavík 25. ágúst 1945 en lést, í faðmi fjölskyldu sinnar, 9. janúar 2029 eftir erfið veikindi. Magnús lætur eftir sig þrjá syni, þá Stefán Má, Andra, Magnús Örn, tengdadætur og barnabörn. Syni sína eignaðist Magnús með Elsu Guðrúnu Stefánsdóttur Lyngdal en hún andaðist 1999.

Útför var gerð frá Hallgrímskirkju en fjöldi tónlistarmanna, samstarfsmanna Magnúsar, kom fram við athöfnina, eins og lætur nærri.

Snemma var ljóst að tónlistin yrði hlutskipti Magnúsar, hann lagði ungur stund á gítarnám við Tónlistarskólann í Reykjavík og lék svo með fjölda hljómsveita svo sem Pónik og Brunaliðinu. Hann var einn þeirra sem stofnuðu Mannakorn árið 1974 og var meðlimur þeirrar sveitar allt til loka. Þá starfaði Magnús við hljóðfæraverslunina Rín við Frakkastíg í fimmtíu ár og þar komst fjöldi ungra hljóðfæraleikara í kynni við hann.

„Lífið fór ekki alltaf mjúkum höndum um vin minn. Hann missti Elsu, stóru ástina í lífi sínu, og síðustu árin tókst hann á við erfið veikindi. En hann hélt haus, eins og hann sagði gjarnan við mig þegar ég spurði um líðan hans. Svo lyfti hann brúnum og bætti við: „Ég er búinn að gera allt sem ég þarf að gera, strákarnir mínir og allt mitt lið erum í góðum málum, hvað getur maður beðið um meira?““ skrifar Pálmi Gunnarsson söngvari með meiru í minningargrein sem birtist í Morgunblaðinu um þennan kæra vin sinn og samherja í tónlistinni.

Jón Ólafsson, fyrrverandi hljómplötuútgefandi og athafnamaður, er svo einn þeirra sem birtir minningargrein um Magnús í Morgunblaðinu og hann rifjar upp tilurð Brunaliðsins en Jón hóaði saman fremstu hljóðfæraleikurum landsins þess tíma í súpergrúbbu.

„Þetta fór frekar leynt til að byrja með en hulunni var svipt af Brunaliðinu í sjónvarpþættinum Á vorkvöldi í apríl 1978. Rúmlega einum mánuði seinna kom platan Úr öskunni í eldinn á markað og sló rækilega í gegn. Lagið Ég er á leiðinni eftir Magga Eiríks var sumarsmellurinn.“

Jónatan Garðarsson tónlistarfræðingur ritar einnig um Magnús og segir hann einn merkasta og mikilvægasta laga- og textasmið okkar í seinni tíð nú hafa kvatt en höfundarverk hans muni halda nafni hans á lofti um ókomna tíð.