Reykja­vík ársins 2030

Við Reykvíkingar göngum að kjörkössunum þann 16. maí næstkomandi og veljum okkur þá fulltrúa sem munu leiða borgina okkar fram til ársins 2030. Því er stóra spurningin þessa dagana – hvernig viljum við að lífið í Reykjavík verði árið 2030?

Sívaxandi hópur stjórnmálafólks gengst nú við því að breytinga sé þörf, nokkuð sem borgarbúar hafa lengi bent á. Enda hefur reynsla síðustu ára sýnt að vandinn í Reykjavík er ekki skortur á hugmyndum, heldur skortur á forgangsröðun, eftirfylgni og samvinnu.

Borgarkerfið er orðið flókið, þungt í vöfum og of oft mótað af afmörkuðum áherslum og þröngri hugmyndafræði frekar en heildarhagsmunum og vilja íbúa. Afleiðingin er að jafnvel einföld verkefni festast í ferlum, nefndum og pólitískum skotgröfum.

Borgin ætti fyrst og fremst að beina kröftum sínum að því að sinna grunnhlutverki sínu vel. Það þýðir ekki að fyrirætlanir og stefna megi ekki vera metnaðarfull, heldur er það forsenda þess að stefnan verði að raunveruleika. Án trausts rekstrar, ábyrgra fjármála og skýrrar forgangsröðunar verður hvorki svigrúm til umbóta né nýsköpunar í þjónustu borgarinnar.

Ég tel að stærsta áskorunin næsta kjörtímabils verði að breyta vinnubrögðum í borgarstjórn. Að færa umræðuna frá hugmyndafræðilegum átökum yfir í lausnir sem þjóna breiðum hópi borgarbúa. Til þess þarf fólk sem er reiðubúið að vinna þvert á flokka, halda fókus þegar á móti blæs og fylgja málum eftir allt til enda.

Breytingar verða ekki gerðar með yfirlýsingum einum saman. Þær krefjast þrautseigju og festu, þess að við þorum að velja einfaldar, skynsamar lausnir fram yfir flókin kerfi sem litlu skila. Þar tel ég að Framsókn hafi skýra sérstöðu og þar vil ég leggja mitt af mörkum.

Höfundur býður sig fram í 3. sæti á lista Framsóknar í Reykjavík.