Litir víkja fyrir nú­tímanum víðast hvar

Smáralind skipti í síðustu viku út einkennandi fjögurra lita merki sínum í skiptum fyrir svartan smára sem trónir nú á toppi turns verslunarmiðstöðvarinnar.

Smáralind er þar með enn eitt fyrirtækið sem skiptir út lifandi merki í staðinn fyrir nútímalegra útlit. Annað dæmi er til að mynda á nýju húsnæði Landsbankans í miðbænum þar sem litir eru ekki beint í fyrsta sæti. Og í Mjóddinni hefur skærblár vikið fyrir dökkum grænleitum lit. Litadýrðina má berja augum í spilaranum hér að neðan.

Litir á hverfanda hveli

Nútímavæðing vörumerkja hefur verið töluvert á milli tannanna á fólki síðustu misseri enda eru merkin í nærumhverfi okkar nær daglega.

Svo virðist sem að litir séu á hverfanda hveli en flest ný hús sem byggjast nú til dags koma í hvítu, svörtu eða grænu að sögn umhverfissálfræðings. Þegar hús eru byggð í lit eru litirnir gjarnan daufir.

„Litirnir hafa verið að minnka svolítið hressilega á síðustu árum. Það hefur gengið sú tískubylgja yfir,“ sagði Páll Jakob Líndal, doktor í umhverfissálfræði, í samtali við fréttastofu.

Hann segir litaleysi samtímans hafa áhrif á líðan fólks.

„Það er minna sem ögrar okkur. Þó það sé bara lítil ögrun. Þetta er hlutlaust og eintóna. Þetta verður fyrir vikið, þegar maður er með mikið af þessu, bara leiðinlegt. Í janúar og febrúar, þegar grái, svarti og hvíti liturinn er alveg ríkjandi, þá þurfum við ekki endilega að leggja fleiri lóð á þær vogarskálar.“

Fólk feimið við að skera sig út

Hann segist sakna þess að sjá skærari og fjölbreyttari liti.

„Fólk hefur verið feimið við að gera það, ólíkt því sem var áður. Þá var fólk miklu gjarnara á því að nota liti sem vöktu mann aðeins upp. Þetta rennur saman í eina mynd, það verður ekkert áberandi. Kennileitin hverfa og svo framvegis og svo framvegis. 

En hvað veldur þessari þróun?

Þetta er bara feimni við að standa út og vera áberandi ef þú ert ekkert endilega að sækjast eftir að vera áberandi. Þannig ef það er verið að skera niður alla liti og svo eru lógóin að skera niður liti og einfaldast og verða minnimalísk þá erum við í rauninni bara að vinna gegn okkar eðli og okkar þörfum í rauninni.“