Braut í­trekað á stjúp­dóttur og bar fyrir sig kyn­ferðis­lega svefn­röskun

Í dómi Landsréttar, sem kveðinn var upp klukkan 15, segir að maðurinn hafi verið ákærður fyrir kynferðisbrot gegn barni og brot í nánu sambandi, með því að hafa í fjölda skipta á þáverandi heimili þeirra áreitt stjúpdóttur sína kynferðislega, þar sem hún lá við hlið hans í rúmi, strokið yfir bak hennar og bringu innan klæða og strokið og snert kynfæri hennar og rass innan klæða og í hluta skiptanna fróað sér við hlið hennar, en með þessu hafi hann ógnað lífi, heilsu og velferð stúlkunnar, sem þá var sjö til átta ára gömul.

Maðurinn hafi byggt sýknukröfu sína öðrum þræði á því að hann hefði verið sofandi þegar hann sýndi af sér háttsemina og að hann væri haldinn kynferðislegri djúpsvefnröskun (e. sexsomnia). 

Sérfræðingur taldi ólíklegt að hann hefði verið sofandi

Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að dómurinn, sem skipaður væri sérfróðum meðdómsmanni, teldi matsgerð dómkvadds matsmanns, þar sem talið hafi verið afar ólíklegt að maðurinn hefði verið sofandi og ómeðvitaður um eigin gjörðir þegar atvik áttu sér stað, vel rökstudda og að í henni væri stuðst við nægar upplýsingum um svefnhegðun mannsins eftir að hann varð fullorðinn, auk svefnrannsóknar á honum. 

Jafnframt væri til þess að líta að lýsing á háttsemi mannsins í garð stúlkunnar benti eindregið til þess að hún ætti ekki rætur að rekja til kynferðislegrar svefnröskunar. Þótt hefði sannað, þannig að ekki yrði vefengt með skynsamlegum rökum, að maðurinn hefði verið vakandi og því meðvitaður um athafnir sínar þegar hann framdi umrædd brot. 

„Ojbarasta eitthvað“

Þá segir í dóminum að niðurstaða um sakfellingu væri meðal annars byggð á trúverðugri frásögn stúlkunnar um að maðurinn hefði „stundum klórað sér á typpinu eftir að hafa strokið henni og hann sett á bakið á henni „ojbarasta eitthvað“ sem lyktaði illa, eftir að hafa snert kynfæri hennar.“

Því þætti sannað að maðurinn hefði í einhverjum tilvikum fróað sér við hlið stúlkunnar.

Ekki tilefni til að binda skilorði

Við ákvörðun refsingar hefði verið litið til þess að brot mannsins voru endurtekin, framin af skýrum ásetningi og sérlega vítaverð, þar sem þau beindust að mikilvægum hagsmunum ungrar stjúpdóttur hans.  

Hann hefði með háttsemi sinni stefnt velferð og andlegu heilbrigði stúlkunnar í augljósa hættu. Refsing hans hefði hæfilega þótt ákveðin fangelsi í tólf mánuði og í ljósi alvarleika brota hans hefðu ekki þótt efni til að binda hana skilorði.