Latínan bjargaði ís­lenskunni minni

Þegar ég var fimm ára flutti ég til Texas í tvö ár. Þar missti ég nánast alla tungumálakunnáttuna mína í íslensku og þurfti að fara til ömmu minnar yfir sumarið til að geta bjargað móðurmálinu mínu. Vegna þess öðlaðist ég ekki þá fallbeygingartilfinningu sem maður fær með móðurmálið sitt. Ég átti lélegt sjálfstraust og myndi forðast það að tala íslensku þegar ég gæti komist upp með það.

Allt breyttist þegar ég fór á málabraut í MR. Með því að læra Latínu lærði ég almenna málfræði og ég byrjaði loksins að finna fyrir einhverri fallbeygingartilfinningu. Ég skildi hvers vegna hvert og eitt einasta fall var notað á latínu, en ekki aðeins það, hvernig þessar reglur áttu líka við hvað varðar íslenska tungu. En ekki nóg með það, þá opnaðist handa mér alls konar orðaforði. Ég hef lært eldri orð yfir afar einföld orð, áhugaverðar orðasamsetningar sem ég hefði aldrei annars frétt um, eða til dæmis hvernig á Latínu er talað um „fárviðri haturs“ en á íslensku er talað um „hatursbál“.

Án latínukennslu í þessi þrjú ár á fornmálabraut hefði ég aldrei komist að því hversu áhugavert það er að beita íslenskunni. Vissulega er Latínan erfið stundum, en það er hvernig námið á að vera. Það er alltaf ógurlega erfitt að spreyta sig í óvissunni. En maður á það skilið að fá tækifæri til þess að læra vel og almennilega, til að bæta eigið móðurmál og læra grundvöllinn að öllum evrópsku tungumálum.

Ég verð mjög hrærð við þá hugsun að hvar ég væri án latínunnar. Hversu óviss ég yrði enn þá með hvernig ég beiti mínu eigin móðurmáli. Þessi þrjú ár í latínu hafa ekki aðeins kennt mér ný tungumál, heldur hef ég lært að elska og dýrka íslenskuna mína. Það er ekki að segja að ég sé fullkomin í íslenskunni minni en latínan gaf mér von um að ég gæti orðið „eðlileg“ aftur.

Höfundur er á þriðja ári á fornmálabraut I í MR.