Kom fyrir hlerunarbúnaði en var sýknaður: „Úr­skurður græjaður núna hviss bamm búmm“

Þetta kemur fram í dómi Héraðsdóms Reykjaness, sem kveðinn var upp þann 19. mars. Nánast allir kaflar dómsins um málsatvik og framburði lögreglumannsins og vitna fyrir dóminum hefur verið afmáður en upphaflega bárust þau svör frá dómstólnum að ekki væri unnt að afhenda afrit af dóminum, þar sem í honum væru víða viðkvæmar upplýsingar.

Lögreglumaðurinn var ákærður fyrir að hafa látið koma fyrir hlerunarbúnaði í bifreið manns sem var til rannsóknar, án dómsúrskurðar. Hann hafi hljóðritað það sem fram fór í bifreiðinni og brotið þannig gegn friðhelgi einkalífs eigandans.

Samkvæmt heimildum fréttastofu er hann reyndur í svokölluðum skyggingum, rannsóknarúrræði sem felst í stöðugu eftirliti með ferðum þess sem grunaður er um brot.

Kom búnaðinum fyrir í bílaleigubifreið

Í niðurstöðukafla dómsins segir að í málinu hafi lögreglumanninum verið gefið að sök brot í opinberu starfi, með því að hafa sem lögreglumaður við skyldustörf að morgni miðvikudagsins 18. júní 2025 látið koma fyrir búnaði til að taka upp hljóð með leynd í tilgreindri bílaleigubifreið án samþykkis leigutaka eða úrskurðar dómara og hljóðritað það sem fram fór í bifreiðinni fram á kvöld fimmtudaginn 19. júní 2025 og þannig ekki gætt lögmætra aðferða við rannsóknaraðgerð og brotið gegn friðhelgi einkalífs leigutaka bifreiðarinnar en búnaðurinn hafi verið fjarlægður úr bifreiðinni að beiðni lögreglumannsins um hádegisbil föstudaginn 20. júní 2025.

Ágreiningslaust sé að lögreglumaðurinn hafi látið koma búnaðinum fyrir en ágreiningur hafi aftur á móti staðið um það hvort komin væri fram nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, um að hann hafi af ásetningi eða stórfelldu gáleysi, látið koma umræddum búnaði fyrir án þess að heimild stæði til.

Hefði aldrei gert það hefði hann ekki talið heimild fyrir hendi

Lögreglumaðurinn hafi allt frá því að málið kom upp staðfastlega neitað sök. Hann hafi borið um það fyrir dómi að tiltekinn lögreglumaður hafi vakið hann með símtali klukkan 6:30 að morgni miðvikudagsins 18. júní 2025 og óskað eftir því að deild sem lögreglumaðurinn leiðir kæmi fyrir „tracker og hlustun“ í bílaleigubifreið fyrir klukkan 8:00. 

„Hann hafi því brugðist við með hraði og farið ásamt lögreglumanni nr. B á bílaleiguna og komið viðeigandi búnaði fyrir í bifreiðinni. Hann hafi því farið eftir þeim fyrirmælum sem hann hafi fengið frá ábyrgum rannsakara viðkomandi máls og treyst því að heimild væri til staðar. Hann hefði aldrei komið hljóðupptökubúnaði fyrir í bifreiðinni ef hann hefði ekki talið að heimild til þess væri fyrir hendi.“ 

Fær stoð í framburði fjölda annarra

Framburður hans um að hann hafi talið heimild til að koma hljóðupptökubúnaði fyrir í bifreiðinni vera fyrir hendi sé í samræmi við framburð hans hjá Héraðssaksóknara á rannsóknarstigi og fái stoð í framburði annars lögreglumanns, sem hafi borið um að þetta hafi verið eins og hvert annað verkefni og ekkert við það vakið sérstaka athygli hans og framburðum aðstoðaryfirlögregluþjóns og lögreglumanns, sem báðir hafi borið um að lögreglumaðurinn hefði greint þeim frá því sama dag að bæði eftirfarar- og hljóðupptökubúnaði hafi verið komið fyrir í umræddri bifreið.

Þá fái framburður hans um þetta atriði einnig stoð í þeirri staðreynd að hann bað lögreglumann um að fjarlægja búnaðinn úr bifreiðinni næsta dag og framburði enn eins lögreglumanns um að ekkert hafi verið óeðlilegt við það samtal sem hann átti við lögreglumanninn þegar hann var að leiðbeina honum við það verk.

Loks fái framburður lögreglumannsins um þetta atriði stoð í framlögðum skilaboðasamskiptum hans við lögreglumanninn, sem bað hann um að koma búnaðinum fyrir. 

Að endingu fái svo framburður hans ákveðna stoð í framburði þess lögreglumanns, sem hafi borið um að hann gæti ekki útilokað að einhver misskilningur hafi orðið á milli þeirra ákærða í umræddu símtali enda muni hann ekki orðrétt hvað þeim hafi farið á milli sem og um að hann hafi ekki gert neinar athugasemdir við að hljóðupptökubúnaði skuli hafa verið komið fyrir í bifreiðinni.

„Hlustunarbúnaði bara svona fyrir okkur“

Þegar framangreint, framburðir skýrslugjafa að öðru leyti og sýnileg sönnunargögn málsins eru virt heildstætt sé það mat dómsins að fulls innra samræmis gæti í framburði lögreglumannsins um að hann hafi talið heimild standa til að koma hljóðupptökubúnaði fyrir í bifreiðinni og ef frá sé talinn framburður lögreglumannsins, sem bað um að búnaðinum yrði komið fyrir, einnig fulls ytra samræmis sem og að framburður mannsins sé bæði stöðugur og trúverðugur. 

Þá segir að framburður aðstoðaryfirlögregluþjóns um að honum hafi heyrst lögreglumaðurinn segja að „hlustunarbúnaði bara svona fyrir okkur“ hafi verið komið fyrir í umræddri bifreið ekki draga úr þeim trúverðugleika enda hafi hann neitað því afdráttarlaust að hafa látið þau orð falla, bæði fyrir dómi og á rannsóknarstigi.

„Ekki þykir heldur draga úr þeim trúverðugleika að lögreglumaður [sem bað um að búnaðinum yrði komið fyrir] skuli hafa sent ákærða skilaboð um að „tracker úrskurður [verði] græjaður núna hviss bamm búmm“, sbr. kafla I.7., ákærði skuli hafa viljað að samtal þar sem hann leiðbeindi lögreglumanni [sem bað um að búnaðinum yrði komið fyrir] við að fjarlægja búnaðinn úr bifreiðinni færi fram á Signal eða að ákærði kunni að hafa sagt við hann að hann hafi „misst tvo míkrófóna“ í bifreiðina.

Hafi enga hagsmuni af því að koma búnaði fyrir

Loks verði af því sem fram kemur í framburðum skýrslugjafa og sýnilegum sönnunargögnum málsins um hlutverk deildar [sem lögreglumaðurinn leiðir] innan lögreglunnar og eðli starfs ákærða og annarra starfsmanna deildarinnar sem og atvik þessa máls að öðru leyti, heildstætt virtu, hvorki séð að ákærði hafi haft nokkra hagsmuni af því að láta koma hljóðupptökubúnaði fyrir í umræddri bifreið né heldur að hann beri ábyrgð á því að heimild standi til þeirra rannsóknaraðgerða sem deild [sem hann leiðir] sé falið að framkvæma að beiðni annarra deilda innan lögreglunnar eða hafi eins og hér stóð á haft nokkur tök á að ganga úr skugga um að svo væri.

„Að öllu þessu gættu og að virtu öðru því sem að framan er rakið hefur ákæruvaldið, gegn eindreginni neitun ákærða og stöðugum og trúverðugum framburði hans, ekki axlað þá sönnunarbyrði sem á því hvílir samkvæmt 108. gr., sbr. 1. og 2. mgr. 109. gr., laga nr. 88/2008, um að ákærði hafi viðhaft þá háttsemi sem honum er gefin að sök af ásetningi eða stórfelldu gáleysi. Verður ákærði þegar af þeirri ástæðu sýknaður af öllum sakargiftum samkvæmt ákæru.“