Síðasti lær­lingur Rakmaninoff látinn

Hún var eini eftirlifandi nemi rússnesku píanógoðsagnarinnar Sergei Rakmaninoff, sem lést í Bandaríkjunum 1943.

Sjálf fæddist Slenczynska í Kaliforníu árið 1925. Snemma varð ljóst að þarna væri um mikið efni að ræða, en hún spilaði í fyrsta skipti með sinfoníuhljómsveit einungis sjö ára gömul í París. Talað var um að hún væri eitt mesta tónlistarundur síðan Mozart kom fram á sjónarsviðið.

Slenczynska kynntist Rakmaninoff árið 1934, en þá þurfti hún að hlaupa í skarðið fyrir hann.

„Herra Rakmaninoff þurfti að aflýsa vegna verks í olnboganum,“ greindi hún síðar frá. „Tónleikahaldarinn vildi ekki tapa pening svo hann hafði samband við föður minn til að sjá hvort ég myndi vilja spila á tónleikunum.“

Skömmu síðar fékk hún að heimsækja meistarann og urðu þau tvö vinir. Hún mun oft hafa borið hálsmenn sem hann gaf henni.

Faðir Slenczynsku, Josef Slenczynski, er lýst sem harðstjóra. Sjálfur var hann þekktur fiðluleikari, en ferill hans tók enda þegar hann særðist í fyrri heimsstyrjöldinni. Hann á að hafa sagt örskömmu eftir að dóttir hans fæddist að þarna væri annað hvort fiðlu- eða píanóleikari.

Hún lýsti honum í sjálfsævisögu sem var gefin út árið 1957 og bar titilinn Forbidden Childhood. Þar sagði hún að á barnsaldri hafi hún verið látin æfa sig í níu klukkustundir á dag, og það á hverjum degi. Þegar hún hafi viljað leika sér hafi hann meinað henni það, og útskýrt að slíkt væri fyrir börn. Hún væri ekki barn, heldur tónlistarmaður.

Fimmtán ára gömul sleit Slenczynska á öll tengsl við föður sinn, hætti á tónleikaferðalögum og fór í háskólanám. Hún lærði sálfræði við Kaliforníuháskóla. Hún sneri þó aftur í tónlistina um áratug síðar, og átti, líkt og áður segir, glæstan feril.