Hvað ef?

Hvað ef við segjum Já 29. ágúst?

Hvað ef við sjáum vexti og verðbólgu lækka?

Hvað ef verðtryggingin heyrir sögunni til og við sjáum höfuðstól húsnæðislánanna loksins lækka í hverjum mánuði?

Hvað ef við finnum það á veskinu að matarkarfan verði ódýrari?

Hvað ef það verður einfaldara og ódýrara að panta vörur frá Evrópu?

Hvað ef við getum grafið fleiri göng og byggt betri vegi?

Hvað ef ungt fólk getur tekið námslán án þess að þau fylgi þeim fram á eftirlaunaaldur?

Hvað ef við náum samningi sem styrkir íslenskan landbúnað og við höldum yfirráðum yfir sjávarútveginum?

Hvað ef við fáum loksins áhrif og atkvæðisrétt á reglurnar sem við tökum nú þegar upp í gegnum EES?

Hvað ef erlendar fjárfestingar aukast og skapa fleiri störf og ný tækifæri, meðal annars í nýsköpun?

Hvað ef þetta reynist eitt mikilvægasta og stærsta skref sem við tökum fyrir Ísland?

Já 29. ágúst tryggir ekki að allt þetta gerist sjálfkrafa - en það yrði fyrsta skrefið.

Við erum að kjósa um að fara í viðræður, setja okkar kröfur á borðið og fá samning sem þjóðin getur tekið afstöðu til. Ef samningurinn er ekki nógu góður, segjum við nei í seinni þjóðaratkvæðagreiðslu.

En mér finnst óábyrgt að segja nei á þessu stigi málsins. Hvað ef Já reynist hárrétt ákvörðun fyrir okkur?

Það er bara ein leið til að vita.

Segjum Já 29. ágúst og sleppum við spurninguna: „Hvað ef?”

Höfundur er starfsmaður þingflokks Viðreisnar og varaþingmaður.