Að liggja á göngum sjúkra­húsa

Ég heimsótti ömmu mína á landspítalann þegar hún lá þar sína síðustu legu. Ég var smá tíma að finna hana, því ekki var hún á neinni deild. Mörgum rúmum hafði var raðað í röð með veggjum ganga spítalans, og ég man enn hvað ég var hissa á þessum slæmu aðstæðum.

Amma mín var sjómannskona. Hún ól upp hina stóru fjölskyldu sína fyrst á Lokastíg og síðar í Stangarholtinu í Reykjavík, sem byggt var af Byggingafélagi verkamanna. Afi minn var togarasjómaður alla sína starfsævi á gömlu síðutogurunum. Þau skiluðu þar bæði verðskulduðu ævistarfi.

En mér rann til rifjar að upplifa hvernig ömmu minni var troðið svona niður á helsta sjúkrahúsi landsmanna. Hún átti það sannarlega ekki skilið. Árið var 1980. Síðan eru liðin 45 ár, og enn er legið á göngum og bílastæðum á þessum sama spítala. Island er sagt í fremstu röð á hátíðisdögum. En er það svo? Tali hver fyrir sig.

Höfundur er áhyggjufullur eldri borgari.