Sterk sýn dugar ekki ef enginn hlustar

Af hverju hlustun er vanmetnasta forystutækið á umbreytingatímum

Það er eitthvað stórkostlega mannlegt við þetta:

Við förum á fund með góða fyrirætlun um að hlusta.

Við setjum jafnvel „muna að hlusta“ á to-do listann beint undir „muna að vera róleg/ur“ og „muna að drekka meira vatn“.

Svo byrjar fundurinn.

Einhver segir:

„Við þurfum að endurskoða ferlana…“

Og áður en setningin klárast er heilinn búinn að kveikja á „ég-tengist-þessu“-ham:

„Já! Þetta minnir mig á þegar við…“

„Það sem við ættum að gera er…“

„Ég held að lausnin sé…“

Og svo kemur þessi lúmska forystuútgáfa af FOMO:

„Ef ég segi þetta ekki núna, missum við momentið.“

Við lítum kannski út fyrir að vera að hlusta.

En heilinn er löngu farinn að æfa næstu ræðu.

Hlustun í heimi þar sem allt er „sent“ og „bíða“

Samskipti í dag eru oft einstefna.

Við sendum tölvupóst.

Við sendum skilaboð.

Við kynnum nýja stefnu.

Og svo… bíðum við.

En skilaboð eru ekki samtal.

Og umbreyting verður ekki til í einstefnu.

Samtal verður ekki til fyrr en einhver er tilbúinn að:

·vera raunverulega til staðar

·spyrja af forvitni

·þola þögn

·og geta breytt skoðun þegar ný innsýn kemur fram

Annars erum við bara að skiptast á vel orðuðum áformum og vonast til að fólk fylgi.

„Sterk sýn og plan“ er frábært… þangað til enginn finnur sig í því

Allt gott og blessað.

En svo kemur raunveruleikinn á fundi á þriðjudegi kl. 09:07, með kaffibolla sem er of heitur og dagskrá sem er of löng:

·einhver skilur ekki sitt hlutverk

·einhver er ósammála en segir það ekki

·Einhver er orðinn þreyttur á að vera „með“

·og einhver hugsar: „Hverju breytir þetta fyrir mig á mánudaginn?“

Þarna deyr plan ekki vegna þess að það var slæmt.

Það deyr vegna þess að enginn hlustaði nógu vel til að finna hvar fólk er statt.

Á umbreytingatímum breytist hraðinn.

Tæknin breytist.

Markaðurinn breytist.

En ef við hlustum ekki breytist menningin ekki.

Hlustun er ekki mýkt. Hún er rekstrartæki.

Leiðtogi sem hlustar virkilega:

·finnur mótstöðu áður en hún verður að árekstri

·finnur óöryggi áður en það verður að kulnun

·sér hugmyndir áður en þær hverfa aftur í þögnina

Hlustun sparar tíma.

Hún sparar endurvinnu.

Hún sparar „hvað gerðist eiginlega?“-pósta eftir fundi.

Á tímum þar sem allt snýst um skilvirkni er hlustun í raun eitt hagkvæmasta tækið sem við eigum.

Og kannski er það einmitt þess vegna sem hún er vanmetin.

Hún er ekki hávær.

Hún er ekki dramatísk.

Hún skapar ekki fyrirsagnir.

En hún skapar traust og traust er grunnurinn að allri raunverulegri umbreytingu.

Kannski er stærsta forystuáskorunin í dag ekki að tala skýrar.

Heldur að geta sagt — og meina það:

„Segðu mér meira. Ég vil skilja.“

Það hljómar einfalt.

En á tímum hraða og hávaða gæti það verið róttækasta aðgerðin sem við tökum.

Ég ætla að halda áfram að æfa mig í þessu.

Þann 12. mars nk. mun ég leiða samtal um hlustun á UPPBROTI SVÞ 2026 – ekki til að kenna eina rétta leið, heldur til að skoða með þátttakendum hvernig við getum eflt hana í okkar daglega starfi.

Kannski byrjar breytingin þar.

Í einni spurningu.

Og í raunverulegri hlustun.

Höfundur er leiðtogamarkþjálfi, markaðs -og kynningastjóri SVÞ - Samtaka verslunar og þjónustu.