Hvað er planið?

Árið er 1991 og í áramótskaupinu fer kona að heimsækja eiginmann sinn á sjúkrahús. Hún fær þær fréttir að búið sé að fresta skurðaðgerð vegna niðurskurðar og kemur svo í ljós að eiginmaðurinn er með öðrum sjúkling í rúmi og þarf þar að auki að borga í stöðumæli.

Árið er 2025 og í áramótaskaupinu eru sjúkraflutningamenn að reyna að koma með sjúkling á yfirfulla Bráðamóttöku þar sem sjúklingum er troðið í alla króka og kima, þeir enda með að finna fyrir hann pláss á bílastæðinu þar sem hann fær snarlega stöðumælasekt.

Á milli þessara sketsa eru 34 ár en efnið það sama.

Undanfarnar vikur hefur verið fjallað mikið um yfirfulla Bráðamótttöku Landspítalans og það ömurlega ástand sem sjúklingum og starfsfólki hefur verið boðið uppá undanfarin ár. Ástandið hefur víðtæk áhrif á þjónustu spítalans og á hann erfitt um vik að sinna sínu faglega hlutverki. Mikið hefur verið rætt um hvernig eigi að leysa þennan vanda og talað er um væntanlega opnun fleiri hjúkrunarrýma, biðpláss á sjúkradeild Klíníkurinnar og fleira. Vandinn við þessar annars ágætu lausnir er að þetta eru allt plástrar á svöðusár og þær duga skammt.

Vandamálið sem birtist okkur í því ófremdarástandi sem ríkir á Bráðamótttökunni er ekki nýtt, ekki ófyrirséð og leysist ekki með því að það opni nýtt hjúkrunarheimili þó að það lagist tímabundið. Það þarf lausnir strax en líka til lengri tíma. Íslendingum er að fjölga og við erum að eldast, það ætti ekki að koma neinum á óvart að þeir sem fæddust árið 1940 séu nú 85 ára og þurfi eðli málsins samkvæmt meira á heilbrigðisþjónustu að halda núna en fyrir 30 árum.

Hér þarf langtímalausnir, framtíðarsýn – ekki bara plástur heldur líka forvarnir og fyrirhyggju. Það þarf að leysa vandann til frambúðar. Það þarf að stórefla alla heimaþjónustu, bæta endurhæfingarúrræði og skoða heimaspítala víðar en á Selfossi. Það þarf að efla heilsugæsluna og gera henni kleift að sinna sínu hlutverki og það þarf að fjölga hjúkrunarrýmum jafnt og þétt í takt við öldrun þjóðarinnar. Allt kostar þetta peninga en ef við höldum áfram að plástra vandamálið sjáum við sennilega sama sketsinn í skaupinu árið 2059.

Höfundur er formaður Félags sjúkrahúslækna.