Heppni hjúkrunar­fræðingurinn sem á að græða helling

Ég skrifaði grein um mjög einfalda staðreynd: að húsnæðislánin mín hafa hækkað þrátt fyrir að ég greiði af þeim reglulega.

Sumir hafa bent mér á að mín upplifun sé röng. Að ég sé í raun að græða helling. Að staðan sé sanngjörn og að ég ætti jafnvel að telja mig heppna.

Greinin mín snerist hins vegar um eina spurningu:

Hvernig getur það verið að fólk á Íslandi borgi af lánum í mörg ár en skuldi samt meira?

Ég opnaði heimilisbókhaldið mitt vegna þess að ég veit að ég er ekki ein. Fjöldi fólks hefur haft samband og sagt að það upplifi nákvæmlega það sama. Að borga og borga en sjá skuldirnar samt hækka.

Í umræðunni hefur verið bent á að þó skuldir hafi hækkað þá hafi fasteignaverð einnig hækkað. Það er vissulega mikilvægt sjónarmið og rétt að hafa í huga þegar staða heimila er skoðuð.

Það getur litið vel út á pappír.

En pappír greiðir hvorki mat, hita né rafmagn.

Flest okkar eru ekki að selja heimilið sitt. Við erum einfaldlega að reyna að eiga fyrir næstu mánaðamótum.

Þess vegna skiptir þessi umræða máli. Hún snýst ekki bara um mitt heimilisbókhald heldur um efnahagslegt umhverfi sem snertir mörg heimili á Íslandi.

Þess vegna þurfum við að ræða hvaða valkostir standa okkur til boða.

Ég tel að tími sé kominn til að hefja að nýju aðildarviðræður við Evrópusambandið. Ekki vegna þess að allar lausnir liggi þar heldur vegna þess að Íslendingar eiga rétt á upplýstri umræðu og raunverulegum valkostum um framtíð landsins.

Að hefja viðræður er ekki það sama og að ganga í sambandið. En það er leið til að fá skýrari mynd af því hvaða valkostir standa okkur til boða.

Höfundur er hjúkrunarfræðingur, greiðsluþreyttur lántakandi og með óþol fyrir „mansplaining“.