Ein helsta for­vörn og grunn­stoð sam­fé­lagsins er fjöl­breytt íþróttastarf

Nú á dögum sækjum við fullorðna fólkið hvað mest í hreyfingu eða íþróttir sem eiga það sameiginlegt að leggja áherslu á fjölbreytni. Hér má nefna til dæmis crossfit, blandaðar bardagaíþróttir, hyrox, utanvegahlaup, hóptímar í ræktinni og lengi mætti áfram telja.

Við viljum eiga valkostinn á að ef okkur fer að leiðast ákveðin hreyfing að það sé eitthvað annað í boði og best væri ef þetta væri allt á sama staðnum.

Nú á dögunum var tilkynnt um fyrirtæki sem selur miðlægt kort á milli stöðva, þar sem einstaklingur borgar eitt verð en fær aðgang að mismunandi líkamsræktarstöðvum.

Þá verður manni hugsað til barna- og ungmennastarfs og sérhæfni í ákveðnum íþróttum. Ég hef síðustu ár lagt mikið kapp á að koma mínum börnum sem fyrst í íþróttir og hafa þau bæði byrjað í fimleikum fyrir tveggja ára aldur. Ástæðan er einföld, fjölbreytni æfinga og fimleikar eru frábær grunnur fyrir hvaða íþrótt sem barnið kemur til með að velja sér þegar það eldist. Börn fara svo að velja sér greinar í fyrstu bekkjum grunnskóla og vilja fá að prófa hinar og þessar íþróttir til að finna hvað þeim finnst skemmtilegast og oft fylgja þau vinum sínum sem hafa kannski fundið sína íþrótt. Foreldrar leggja sig flest fram við að aðstoða við val enda er ekki hægt að stunda allar íþróttirnar. Helsta ástæða þess er kostnaður við hverja íþrótt og þótt helsti útgjaldaliðurinn sé iðkendagjöldin þá er allur búnaður, keppnisgjöld og annað óupptalið. Frístundastyrkurinn er fjárhagslegur stuðningur við börn og hjálpar til við að skapa jöfn tækifæri fyrir þau sem vilja leggja stund á íþróttir og efla félagsleg tengsl. En hann dugir bara fyrir einni íþrótt. Ódýrri íþrótt.

Nýting á frístundastyrk fellur gríðarlega þegar að börn komast á unglingsárin en þá er einmitt langhæsta brottfall úr íþróttum. Af hverju er það? Vandamálið tel ég vera fjölþætt en samt sem áður einfalt. Brottfall úr íþrótt á sér stað þegar einstaklingur missir áhugann. Hér þurfa þjálfarar íþróttagreina að sýna samstöðu og vera tilbúnir að sýna þeim skilning og leiðbeina ungmennum í þá átt sem áhugi liggur.Þjálfarar og stjórnendur mega ekki móðgast eða verða ósáttir þegar að einstaklingur hættir að mæta eða vill prófa eitthvað annað. Iðkendur eru ekki okkar eign. Að því sögðu að þá snýst þetta um fjármagn eins og svo margt annað, hver og ein deild innan íþróttafélaganna þarf að berjast fyrir hverjum og einum iðkanda til þess að fjármagna starfið sitt og svo má ekki gleyma þrotlausri vinnu sjálfboðaliða.Iðkendafjöldi er það sem að skilar inn styrkjum, ef heildarfjöldi félagsins eykst að þá eykst fjármagnið með því. Er miðlægt kort innan íþróttafélaga lausnin?

Ég tel að fleiri iðkendur myndi skila sér í íþróttafélögin með miðlægu greina korti þ.e að börn og ungmenni geti keypt eitt kort og átt kost á að stunda þær greinar sem íþróttafélagið hefur uppá að bjóða. Þetta er verðugt verkefni, við sem erum orðin fullorðin kjósum fjölbreytni, af hverju ættu ungmenni að kjósa eitthvað annað? Markmiðið ætti alltaf að vera að halda börnum og ungmennum í íþróttum eins lengi og hægt er og stuðla þannig að farsæld barna, enda vitum við að íþróttaiðkun hefur gríðarlega mikið forvarnargildi.

Höfundur er framkvæmdastjóri Þíns öryggis ehf.