„Ég hefði stigið inn í á sekúndum hefði ég vitað af þessu“

Hann var í viðtali í útvarpsþættinum Vítahringur Margrétar Löf á Rás 1 en kaus að koma fram undir nafnleynd. 

Margrét Löf var dæmd í sextán ára fangelsi fyrir að ráða föður sínum bana á heimili þeirra við Súlunes á Arnarnesinu í Garðabæ í apríl síðastliðnum og að ráðast á móður sína. Hún hefur áfrýjað dómnum til Landsréttar.

„Ég skil það svo sem að fólk sé að velta því fyrir sér, hvar var bróðirinn? Af hverju steig hann ekki inn í? Ég skil það því að mín saga er ekki þarna úti og það veit enginn hvernig þetta var. Fólk hélt kannski að ég hefði alist upp á heimilinu og þetta væri svona hefðbundið fjölskyldumynstur en það var ekki,“ segir hann.

Bróðirinn ólst upp hjá móður sinni og manni hennar en í tæpan áratug bjuggu þau í Danmörku. Fyrstu kynni hans af föður sínum, Hans Roland Löf, voru því þegar hann var orðinn tólf ára. Hann leitaði föður sinn uppi og hittust þeir einu sinni í mánuði. Faðir hans hafi verið afar umhyggjusamur maður sem vildi öllum vel.

Hans Löf hafi sagt syni sínum að hann hefði hugsað um hann á hverjum degi, velt því fyrir sér hvernig fyrir honum væri komið og var mjög ánægður þegar sonurinn hafði loks samband.

Aldrei orðið vitni að ofbeldisfullri hegðun

Aðspurður um hegðun Margrétar segir bróðirinn að hún hafi verið með eins konar frekjuáráttu frá unga aldri. Hann hélt að slík hegðun myndi eldast af henni en svo virðist sem það hafi ekki farið á þann veg. 

Hann upplifði sig sem gest á heimili Löf-fjölskyldunnar, enda hafði hann aldrei búið þar. Því hafi það ekki verið hans að skipta sér af hegðun systur sinnar.

„Maður las á milli línanna að það var hún sem stjórnaði hvenær þau ætluðu að koma og hvenær þau áttu að fara. Svona míkróstjórnun sem unglingur. Ég meina svo þegar hún er að fara í öll þessi hestamannamót, þau þurftu alltaf að koma með. Hún gat aldrei farið ein,“ segir hann.

„Ég hefði aldrei séð neina ofbeldisfulla hegðun frá henni. Frekja og yfirgangur já en ofbeldi nei.“

Óundirbúinn fyrir áverkana

Bróðirinn fer einnig yfir þegar rannsóknarlögreglan hafði samband og tjáði honum að faðir hans væri á gjörgæslu og að systir hans hefði verið handtekin. Hann hafi verið orðlaus og ekki undirbúinn fyrir að sjá áverkana á föður sínum.

„Þetta var óskiljanlegt, því þetta var ekki það sem ég átti von á. Sérstaklega þegar mann grunar ekki neitt,“ segir hann.

„Þetta var mikið sjokk þegar ég labbaði inn og sá framan í hann. Ég held ég hafi staðið gapandi í mínútu. Ég var algjörlega óundirbúinn fyrir það.“

Gagnrýnir ráðaleysið

Upp vöknuðu spurningar um ráðaleysi heilbrigðisstarfsmanna en foreldrarnir leituðu ítrekað til læknis vegna líkamlegs ofbeldis. Þau hittu einnig fjölda sérfræðinga og var Margrét sjálf hjá sálfræðingi.

„Það vakna aðallega spurningar um af hverju enginn gerði neitt þegar þau koma þarna á spítalann og heilbrigðisstarfsfólkið fer að gruna að eitthvað óeðlilegt sé í gangi. Við það fer ákveðið ferli í gang en engu að síður eru þau send aftur heim í stað þess að það sé kölluð til lögregla,“ segir hann.

„Ég hefði stigið inn í á sekúndum hefði ég vitað af þessu.“

Töluverð umræðan hefur skapast um þagnarskyldu heilbrigðisstarfsmanna og sagði Steinunn Þórðardóttir, formaður Læknafélags Íslands, mikilvægt að ákvæði heilbrigðislaga verði gerð skýrari svo læknar hafi einhver ráð til að bregðast við þegar grunur leikur á að skjólstæðingar þeirra séu beittir svo miklu ofbeldi að líf þeirra liggi við.

Bróðirinn kallar eftir aðgerðum í þágu fórnarlamba heimilisofbeldis, sér í lagi í þágu eldri borgara sem verða fyrir ofbeldi.

„Í þessu tilviki þegar þú ert með aldrað fólk, sem er hrætt, það gerir sér ekki grein fyrir því hvaða úrræði standa til boða og það á bara einhver að koma og aðstoða þetta fólk, ekki senda það aftur heim til kvalara síns.“