Amma er farin í „sveitina”…

Þegar ég var barn þá voru gæludýrin send í sveitina þegar þau voru orðin gömul og veik. Ég man að ég ímyndaði mér sveitabæ fullan af gömlum og veikum gæludýrum og lét mig dreyma um að gera mér ferð á þennan tiltekna sveitabæ. Hins vegar var „sveitin” lengra í burtu en sunnudags bítúrarnir leyfðu og sá ég því þessi gæludýr aldrei framar.

Viljayfirlýsingar með minnsta mögulega meirihluta

Á heimasíðu Kópavogsbæjar má finna frétt frá janúar 2024 þar sem fram kemur að bæjarráð Kópavogs hafi samþykkt að vísa áfram til samþykktar bæjarstjórnar drögum að viljayfirlýsingu við Aflvaka Þróunarfélag um uppbyggingu 5.000 íbúða „Lífsgæðakjarna” fyrir eldri borgara, utan þéttbýlis, á jörðinni Gunnarshólma sem liggur norðan við Suðurlandsveg, skammt austan við Hólmsheiði og Rauðavatn.  

Þessi staðsetning er ekki innan vaxtamarka höfuðborgarsvæðisins. Málið var tekið upp á bæjarstjórnarfundi í febrúar sama ár og vakti miklar umræður þar sem ekki var samstaða meðal kjörinna bæjarfulltrúa um málið. Bæjarstjórn samþykkti viljayfirlýsinguna með sex atkvæðum gegn fimm. Helstu rök meirihlutans voru þau að fjölgun íbúa á 3. og 4. æviskeiði verði svo mikið að ekki verði pláss innan Kópavogs fyrir þennan íbúahóp.

Móðgun við eldri íbúa bæjarins

Eftir að hafa skoðað málið vel og kynnt mér það efni sem finna má á heimasíðu Kópavogsbæjar þá finnst mér sú hugmynd sem lögð er fram vera á allan hátt óraunsæ og hálfgerð móðgun við eldri íbúa bæjarins. 

Ég tel mig vita með vissu að Kópavogsbúar hafa engan áhuga á að láta smala sér út fyrir þéttbýli þar sem þeim ber að eyða ævikvöldinu. Kópavogsbúar vilja vera í Kópavogi. Bænum sem þeir þekkja. Bænum þar sem þeir eiga sína hverfisbúð, sínar menningarmiðstöðvar, sundlaugar, líkamsrækt og kunnugleg andlit á hverju götuhorni. 

Að fá að tilheyra samfélagi manna

Kópavogur er nefnilega samfélag. Samfélag þar sem öll aldursskeið koma saman og mynda heilbrigt og gott bæjarfélag þar sem öllum líður vel saman. 

Í Kópavogi eru fjórir kjarnar þar sem skapast hefur samfélag eldri íbúa bæjarins. Í Boðaþingi hefur myndast lífsgæðakjarni þar sem samfélag íbúa á mismunandi þjónustustigum njóta samveru saman, hvort sem þeir búa í sjálfstæðri búsetu eða í hjúkrunarrými. 

Í Sunnuhlíð er samskonar þjónusta og samfélag.

Í Gullsmára og Gjábakka má finna íbúðarkjarna og fjölbreytt félagsstarf sem er vel sótt. Einnig má nefna íþróttafélögin sem hafa boðið upp á aðstöðu til hreyfingar í frábæru samstarfsverkefni sem kallast Virkni og vellíðan.

Töfrar í lífsgæðakjörnum

Í starfi mínu við uppbyggingu lífsgæðakjarnans á Sléttunni hef ég séð töfrana sem slíkir lífsgæðakjarnar geta skapað og bætt lífsgæði þeirra sem nýta sér þjónustuna. Samheldni, samvinna og kærleikur eru orð sem lýsa best þeim anda sem ríkir á Sléttunni. Allir eru sammála um að það sé gott að eldast á Sléttunni. 

En væri sama uppi á teningnum ef slíkur kjarni stæði sem eyland í miðri sveit í engri tengingu við nærsamfélagið og kunnuglegt umhverfi? Ég er ekki svo viss. 

Hver væri viðbragðstími sjúkrabíla og annara neyðarþjónustu? Hversu eftirsóknarvert væri að starfa við umönnun þessa íbúa? Hversu oft fengju íbúar heimsóknir ættingja? Myndi fólk ekki bara upplifa sig eins og gæludýrin góðu sem voru send í „sveitina” í gamla daga? 

Það er pláss fyrir öll aldursskeið í Kópavogi

Kópavogur er með fjóra frábæra kjarna sem hafa alla burði og rými til þess að stækka og útvíkka starfsemina. Starfsemi á öllum þjónustustigum. Starfsemi þar sem fólk fær að eldast vel, með reisn og halda heilsu og sjálfstæði. Það er pláss fyrir öll aldursskeið í Kópavogi. 

Höfundur er í 6. sæti á lista Viðreisnar í Kópavogi. Hann er einnig formaður Félags stjórnenda í öldrunarþjónustu og starfar sem þjónustustjóri á Sléttunni Lífsgæðakjarna.