Huldu­fólkið

18 mánuðir – 72 vikur – 504 dagar – 12.096 klst. – 725.760 mín. og telur...

Ég er ekki vön að bera mín vandamál á torg. Ég er orðin 72 ára og þetta er minn annar pistill. Sá fyrri birtist hér þann 1. júlí síðastliðinn til að vekja athygli á biðlistum sem bíða okkar sem þurfum á hryggaðgerð að halda.

Síðan þá hefur ekkert gerst.

Engin svör, engin viðleitni. Og á meðan fjölgar okkur sem erum á biðlistum eftir bak/hryggjaraðgerðum. Ég hlusta á viðtöl við ráðherra í fjölmiðlum og les greinar á samfélagsmiðlum og hvergi er minnst á hópinn sem ég tilheyri. Fjölmiðlar spyrja heilbrigðisráðherra um margt en ekki um þennan hóp, þrátt fyrir að við höfum margoft vakið athygli fjölmiðla á stöðu okkar. Við erum sjúklingar sem þurfum að þola óbærilegar kvalir, bryðja verkjalyf vegna bakverkja og biðla til ráðherra að svara ákalli okkar um lausn. Stundum spyr ég mig hvort ráðherrar fái sjálfir að ráða hvaða spurninga þeir verða spurðir að í útvarpsviðtölum?

Ég heiti Rannveig Haraldsdóttir og mér líður eins og ég sé komin í huldufólkshópinn. Ég er orðin eitt af skítugu börnunum hennar Evu.

Ég ætla ekki að þegja og sitja hjá. Ég sætti mig ekki við það óréttlæti sem ég og hundruð annarra í sömu stöðu þurfum að þola. Ég spyr mig hvaða aðferðafræði býr að baki því hvaða hópar fá þá meðferð sem þeir þurfa og hverjir ekki. Hvers vegna þykir það ekki tiltökumál að sjúklingar bíði í nokkur ár eftir hryggaðgerð eða augasteinsaðgerð?

Við höfum allt sem þarf til að framkvæma þessar aðgerðir, framúrskarandi sérfræðinga, aðstöðu og vilja, en hljótum ekki náð fyrir augum heilbrigðisráðherra. Biðlistar lengjast ár hvert og ekkert er gert.

Í 55 ár hef ég greitt í okkar sameiginlegu sjóði. Þegar ég þarf að reiða mig á heilbrigðisþjónustu landsins hef ég þurft að bíða í 18 mánuði og bíð enn.

18 mánuðir. 72 vikur. 504 dagar

Ég vil hvetja alla sem eru í sömu stöðu og ég að láta í sér heyra og krefjast svara og viðbragða af hendi heilbrigðisráðherra.

Höfundur er grunnskólakennari til 35 ára á eftirlaunum.