Fauk í Krist­rúnu í fyrirspurnartíma

Ljóst var að það stóð til, af hálfu stjórnarandstöðunnar, að þjarma að Kristrúnu vegna kosninga um aðildarviðræður við Evrópusambandið. Guðrún Hafsteinsdóttir formaður Sjálfstæðisflokksins reið á vaðið og var með fyrirspurn til Kristrúnar. 

Af hverju treystir ríkisstjórnin sér ekki til að skýra málin?

Guðrún vildi ræða aðildarviðræðurnar sem þjóðin mun, ef að líkum lætur, kjósa um 29. ágúst næstkomandi og vita hvað á hvaða forsendum þjóðin ætti að kjósa? Hvort Kristrún gerði sér grein fyrir því að það lægi ekki fyrir. Hvar eru rauðu línurnar í sjávarútvegsmálum, orkumálum og öðrum málum sem skipta Íslendinga meginmáli?

Kristrún sagði þetta ekki einfalt mál þó að í grunninn væri það ekki flókið. Fyrir lægi afstaða ríkisstjórnarinnar, krafa Íslendinga um að þeir fengju óskoruð yfirráð yfir auðlindum sínum. „Rauðu línurnar eru skýrar í okkar huga.“

Guðrún sagði að ef markmiðin væru svona skýr, af hverju treysti ríkisstjórnin sér ekki til að upplýsa þjóðina um þau? Sagt væri að enginn Íslendingur þyrfti að vera sérfræðingur í Evrópusambandinu til að kjósa en landsmenn þurfi ekki að vita um hvað skuli kjósa? Og hvernig væri það með Kristrúnu sjálfa? Hún hafi sagt í aðdraganda kosningabaráttunnar að hún vildi ekki leggja erfið mál upp sem kljúfa myndu þjóðina en núna ráði einfaldur meirihluti? Hvort er það?

Nú var farið að síga í Kristrúnu. Hún spurði hversu oft stjórnarandstaðan ætlaði sér að koma upp í pontu og tortryggja sömu hlutina? Hvers konar leikur er þetta? Óþarft sé að koma hér upp reglulega með þessa taktík í pólitík. Hún sagði málið í höndum þjóðarinnar og meirihlutinn ráði.

Látið að liggja að þjóðin viti ekkert í sinn haus

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson formaður Miðflokksins var næstur í pontu og hann vildi einnig sauma að forsætisráðherra. Hann sagði ríkisstjórnina meira um umbúðir en innihald, reynt væri að fela innihaldið og staglast á því að það eigi að leyfa þjóðinni að velja en ekki hvað hún ætti að velja um. Blekkingar! Sigmundur vildi vita hvort Kristrúnu væri kunnugt um að um leið og aðildarviðræður hefjist, þá þurfi viðkomandi þjóð að laga sig að Evrópusambandinu. Og báknið stækki. Sigmundur Davíð sagði aukinheldur að öllum spurningum um þetta væri svarað með reiði!

Kristrún sagði dapurlegt að verða vitni að því að ítrekað væri látið að því liggja að þjóðin viti ekkert í sinni hausnum. Hún sagði þessa umræðu fyrir lifandis löngu farna að snúast um eitthvað allt annað en til stóð. Hér sé stöðugt verið að tala um blekkingar, að við séum að bakka inn í Evrópusambandið með bundið fyrir bæði augu. En þjóðinni sé mætavel treystandi til að kjósa um þetta. Hún eigi fyrsta og síðasta orðið í þessum efnum. „Mig er farið að gruna að það sem stjórnarandstaðan hræðist mest er að fá fram afgerandi svar í komandi kosningum,“ sagði Kristrún.

Kosningin um aðildarviðræður verður rædd í þaula

Á eftir verður þjóðaratkvæðagreiðslan um framhald viðræðna um aðild Íslands að Evrópusambandinu svo áfram til umræðu á Alþingi Íslendinga. Mælendaskrá er þétt bókuð stjórnarandstöðuþingmönnum, einörðum andstæðingum Evrópusambandsaðildar, og gera má ráð fyrir því að þar verði ekki dregið af sér.

Fyrstur á mælendaskrá í þessu framhaldi af viðræðunum er Ólafur Adolfsson þingflokksformaður Sjálfstæðisflokksins og svo er það þingflokksformaður Miðflokksins, Sigríður Á. Andersen, sem tekur til máls.

Svo koma þeir einn af öðrum: Snorri Másson varaformaður Miðflokks, Diljá Mist Einarsdóttir Sjálfstæðisflokki, Karl Gauti Hjaltason Miðflokki, Njáll Trausti Friðbertsson Sjálfstæðisflokki, Jón Pétur Zimsen Sjálfstæðisflokki og Ingibjörg Davíðsdóttir Miðflokki.

Þórarinn Ingi Pétursson Framsóknarflokki hefur sína aðra ræðu um málið og það gerir einnig Þorgrímur Sigmundsson Miðflokki.

Og áfram heldur listinn: Sigurður Örn Hilmarsson Sjálfstæðisflokki er næstur á mælendaskrá, þá Sigmundur Davíð Gunnlaugsson formaður Miðflokksins, Jens Garðar Helgason varaformaður Sjálfstæðisflokks, Guðlaugur Þór Þórðarson Sjálfstæðisflokki og loks Bergþór Ólason.

Enginn stjórnarþingmaður er hins vegar á mælendaskrá og því hætt við að umræðan geti orðið einsleit.