Er engin frétta­mennska í þessu landi lengur?

Hvað er málið með fréttamenn og umfjöllun um skólamál? Er engin vinna lögð í neitt lengur? Þegar ég skrifa þessa grein er mér ennþá heitt í hamsi eftir lestur greinar sem birtist í Morgunblaðinu í gær: Nemendum með A stórfjölgar á milli ára.

Hér er ekki verið að hafa fyrir því að skoða hvort það sé einhver ástæða á bak við þessar einkunnir heldur niðurstöðum hent út án nokkurra rýningar.

Ef fréttamaður hefði haft fyrir því að spyrja þá hefði hann mögulega fengið þau svör að u.þ.b. 1/3 nemenda í Garðaskóla klárar stærðfræði 10. bekkjar við lok 9. bekkjar og tekur einn fjölbrautaráfanga í 10. bekk ásamt því að læra betur og kafa dýpra í allt þyngsta efnið sem tekið er fyrir í 10. bekk í venjulegri ferð.

Sama á við síðan við um u.þ.b. 1/5 af árganginum í ensku og íslensku.

En í staðinn er verið að gefa í skyn að um einkunnarverðbólgu sé að ræða.

Umræða er mikilvæg og enginn fagnar henni meira en grunnskólakennarar en léleg fréttamennska og illa hugsuð umræða er óþolandi!

Skilgreiningin á bak við A er að nemandi kunni meira en ætlast er til af honum við lok 10. bekkjar. Nemendur Garðaskóla sem fá A gera það.

Þetta er ekkert annað en æsifréttamennska og þarna er verið að gefa í skin einkunnarverðbólgu sem á ekki rétt á sér í þessu tilfelli a.m.k.

Svörin frá Morgunblaðinu við þessari grein voru þau að Garðaskóli var fyrstur að skila af sér tölum og þær þóttu svo athyglisverðar að það var ákveðið að henda þeim út í „cosmosið“ án þess að rýna meira í þær.

Sem sagt af því að skólastjórnendur voru fljótir til að svara og höfðu ekki fyrir því að senda neinar skilgreiningar með sjálfir af eigin frumkvæði að þá var ekkert rýnt í upplýsingarnar frekar.

Ég hélt að skilgreininginn á blaðamennsku væri að þar væri kafað ofan í kjölinn og gögnin rýnd áður en þau væri birt. Hér virðist vera aðal málið að æsa fólk upp með birtingu frétta (fá sem flest klikk), sem vissulega hefur tekist hér í mínu tilfelli a.m.k.

Sem kennari af líf og sál þá einfaldlega þoli ég ekki ófagleg heitin í allri umræðu um skólamál þessa dagana þar sem frösunum er hent út í loftið án ábyrgðar til þess eins að búa til usla og kalla það fréttamennsku.

Höfundur er grunnskólakennari.