Sneri ellefu ára dreng niður og sló hann svo

Vitni tilkynnti lögreglu atvikið og sagði vinkonu sína hafa elt meintan árásaraðila en að hann væri farinn af vettvangi. Vitnið sagðist aðspurð hafa séð mann ráðast á barn, tekið um háls þess og því næst hafi þær heyrt barnið segja að hann væri að kæfa sig.

Þegar lögreglu bar að garði var maðurinn þar ásamt eiginkonu sinni og sagði hann fjóra krakka hafa brotið glugga í útidyrahurð þeirra hjóna og að þetta væri í annað skiptið á stuttum tíma sem það hafi gerst.

Vildi ná mynd af andliti stráksins

Þá hafi ákærði hlaupið út og á eftir krökkunum og náð að eigin sögn að „grípa í einn þeirra og „snúa niður“ og hafi hann endað í blómarunna“.

Þá hafi hann reynt að taka hettuna af drengnum til þess að geta náð mynd af honum þar sem hann hafi viljað ná sambandi við foreldra hans varðandi „eignaspjöllin“ á útidyrahurð hans. Strákurinn hafi þá slegið til hans þannig að ákærði fékk símann í andlitið og þá hafi hann slegið drenginn í framan með opnum lófa.

Hann hafi svo sleppt honum og sagt honum að „koma aldrei aftur“ en í frumskýrslu kemur fram að engir áverkar hafi verið á hendi ákærða og að hann hafi ekki fundið til neinna eymsla eftir átökin. Þá kemur einnig fram að ákærði hafi náð óskýrri mynd af árásarþola sem hann hafi sýnt lögreglu og hafi ákærði ekki vitað hver drengurinn væri.

Maðurinn var í kjölfarið fluttur á lögreglustöðina í Kópavogi, þar var tekin af honum skýrsla og hann var svo látinn laus eftir það.

Þorði ekki að segja pabba sínum frá

Í frumskýrslu lögreglunnar er greint frá því að enginn árásarþoli hafi gefið sig fram við lögreglu á vettvangi en strákarnir sem tóku þátt í dyraatinu voru sem fyrr segir fjórir. Nokkrum tímum seinna höfðu drengirnir samband við Neyðarlínuna og í kjölfarið hafi lögregla farið og hitt þá. 

Í seinni skýrslum kemur fram að „brotaþoli hafi verið með greinilega áverka í andliti, með glóðarauga á vinstra auga sem hafi verið talsvert bólgið“ og sagðist hann hafa verið ásamt félögum sínum að gera dyraat en að það hafi gengið lengra en þeir hafi ætlað sér með þeim afleiðingum að glerið í útidyrahurð hússins gaf sig.

Drengurinn, sem var nýorðinn ellefu ára á þessum tíma, sagðist ekki hafa þorað að segja föður sínum frá því sem raunverulega hafi gerst og skrökvaði að honum að unglingsstrákar hafi veitt honum áverkana. Hann lýsir atvikinu þannig að maðurinn hafi tekið í hálsmálið á peysu hans og „þannig um háls hans“ og haldið honum í jörðinni.

Maðurinn hafi svo kýlt brotaþola hnefahöggi í andlitið við augað þannig að hann hlaut umræddan áverka en hann hafði í skýrslu sagst hafa slegið hann með opnum lófa. Drengurinn bætti því við að hann hafi spurt manninn hvort honum hafi fundist þetta gaman og maðurinn svarað því játandi.

Vinir drengsins sögðu frá atvikum með sambærilegum hætti og brotaþoli og sögðust allir hafa hlaupið á brott þegar maðurinn kom að dyrum. Í seinni skýrslum kemur fram að brotaþolinn var ekki sá sem braut glerið.

Reynt að biðjast afsökunar

Á meðal þeirra gagna sem lögð voru fram í málinu er læknisvottorð I bráðalæknis um komu drengsins á bráðamóttökuna. 

Í vottorðinu kemur fram að brotaþoli lýsi atvikum á þann veg að hann hafi verið að gera dyraat með vinum sínum þegar rúða hafi brotnað og þeir hafi hlaupið í burtu. Brotaþoli hafi ákveðið að hætta að hlaupa og stoppað og reynt að biðjast afsökunar.

Réð ekki við sig 

Maðurinn sagðist í skýrslutöku ekki hafa ætlað að beita neinu ofbeldi heldur einungis hafa náð tali og mynd af brotaþola. Hann sagði umrædda pilta hafa verið búna að gera at heima hjá honum og vera með ónæði í töluvert langan tíma fyrir atvikið og þá hafi það bara verið „prakkarastrik“. Dag atviksins hafi hann verið að koma heim úr göngutúr og séð ástandið á útidyraþrepinu hjá sér. Hann hafi þá ákveðið að leita að þeim og sagðist hafa komið auga á brotaþola sem þá tók á sprett.

Brotaþoli hafi loks gefist upp á að hlaupa, stoppað og farið að afsaka verknaðinn og sagt að „þeir hefðu ekki ætlað að gera þetta“ og ekki vitað að þeir væru svona sterkir. Þá segist hann hafa spurt drenginn út í hverjir hinir strákarnir væru en hann hafi ekkert gefið upp og svarað á ensku.

Hann segist hafa slegið brotaþola með flötum lófa sem viðbragð við því að drengurinn sló símann úr hendinni á honum en að það hafi verið algjörlega ósjálfrátt að slá hann í framan. Hann segir meginhugsunina hjá sér vera að hann vildi koma í veg fyrir áframhaldandi atburðarás og hafi ekki haft neitt í höndunum, s.s. mynd af strákunum eða nöfn.

Neitar sök 

Í niðurstöðu dómsins er ákærða gert að hafa „veist með ofbeldi að brotaþola, ýtt honum í jörðina, tekið hann hálstaki og slegið hann í andlitið, með þeim afleiðingum sem greinir í ákæru. Er ákærða jafnframt gefið að sök að hafa með þessari háttsemi beitt brotaþola ógnunum og sýnt honum vanvirðandi háttsemi, yfirgang og ruddalegt athæfi.“

Kemur þá fram að brotaþoli var ekki sá sem braut rúðuna heldur einn af vinum hans. Þá er það einnig tekið fram að vitnin sem kölluðu til lögreglu voru ekki nema þrettán ára þegar málið átti sér stað og því velt upp hvort nægar sannanir séu fyrir brotinu. En loks er horft til þess að þeim ber saman um sumt og þar á meðal andlitshöggið. 

Á engan hátt réttlætanlegt

Þá er bent á að þrátt fyrir að maðurinn hafi borið það fyrir sig að um ósjálfráð viðbrögð hafi verið að ræða þá sé hann fullorðinn og brotaþoli nýorðinn ellefu ára þegar atvikið á sér stað.

„Var ákærði því í algerri yfirburðastöðu gagnvart brotaþola,“ er bætt við í dómnum og á einum stað orðað sem svo að það að mati dómsins fráleit skýring hjá ákærða að hann hafi ekki getað stjórnað gjörðum sínum umrætt sinn og slegið brotaþola óvart, jafnvel þótt brotaþoli hafi slegið símann úr höndum hans.

Niðurstaðan kveður á um að sú hegðun drengsins að gera dyraat á heimili ákærða geti á engan hátt réttlætt þá valdbeitingu sem maðurinn beitti hann. Með tilliti til hreins sakaferils ákærða þótti þrjátíu daga skilorðsbundið fangelsi hæfileg refsing ásamt tæplega tveggja milljóna króna greiðslu sem dreifist til brotaþola og annars málskostnaðar.