Eru 700 milljónir á ári ekki miklir peningar? Róbert Ragnarsson skrifar 16. apríl 2026 10:17 Reykjavíkurborg er eina höfuðborg Norðurlanda þar sem allir borgarfulltrúar eru í 100% starfi hjá borginni. Meðallaun borgarfulltrúa eru um 1,7 milljónir króna á mánuði, og meðallaun varaborgarfulltrúa eru um 1,1 milljón króna á mánuði. Heildarkostnaður við 23 borgarfulltrúa og 8 varaborgarfulltrúa í Reykjavík er um 700 milljónir króna á ári. Þar af er kostnaður við föst laun varaborgarfulltrúa um 130 miljónir króna á ári, eða um hálfur milljarður á kjörtímabilinu. Það má hæglega lækka þennan kostnað. Ég hef áður vakið athygli á þessu og Viðskiptaráð hefur núna tekið undir þá gagnrýni, en Samfylkingin ver það kerfi sem þau hafa skapað. Kerfi sem borgarbúar treysta ekki. Slæmir stjórnarhættir Árið 2018 var borgarfulltrúum fjölgað úr 15 í 23 fulltrúa þegar Alþingi breytti sveitarstjórnarlögum. Það er fátt sem bendir til að þessi fjölgun hafi skilað sér í betri ákvarðanatöku fyrir borgarbúa. Þvert á móti er upplifun borgarbúa að stjórnsýsla hjá Reykjavíkurborg sé of flókin, ákvarðanir taki langan tíma og kostnaður sé of mikill. Traust til borgarstjórnar er um 13%. Það er ekki bara dýrt að vera með 31 borgarfulltrúa á launum, það er líka slæmir stjórnarhættir. Í hlutafélagi myndu eigendur aldrei samþykkja að öll stjórnin væri í fullu starfi því það veikir stöðu stjórnar varðandi eftirlit og ábyrgð. Það er gott að stjórnarfólk hafi önnur störf og séu í tengslum við atvinnulíf og samfélag. Hlutverk stjórna, hvort sem það er í hlutafélagi eða sveitarfélagi er að að setja stefnu, sinna eftirliti með rekstri og halda stjórnendum ábyrgum. Viðreisn sér tækifæri til breytinga Við í Viðreisn í Reykjavík viljum draga úr kostnaði við stjórnsýslu og færa peningana í þjónustu við íbúa. Við sjáum tækifæri í því að núna stendur yfir endurskoðun á sveitarstjórnarlögum á Alþingi. Það tækifæri ætti að nýta til að breyta lögum þannig að hægt sé að fækka borgarfulltrúum og lækka kostnað. Þetta má gera með einfaldri breytingu á ákvæði 11. greinar gildandi sveitarstjórnarlaga (12. gr. frumvarpsins) um fjölda fulltrúa í sveitarstjórn. Þar sem segir: 4. töluliður: Þar sem íbúar eru 50.000–99.999: 15–23 aðalmenn. 5. töluliður: Þar sem íbúar eru 100.000 eða fleiri: 23–31 aðalmenn. Ekkert sveitarfélag á Íslandi er með 50 til 90 þúsund íbúa og sú grein því augljóslega óþörf. Með því að fella út 5. tölulið og segja þar sem íbúar eru 50.000 eða fleiri í 4. tölulið er hámarkið sett í 23 aðalmenn og borgarstjórn Reykjavíkur veitt heimild til að taka ákvörðun um fjölda borgarfulltrúa á bilinu 15-23. Á þann hátt er hægt að færa hundruði milljóna króna í þjónustu við borgarbúa. Við í Viðreisn ætlum að gera betur og borgarbúar geta treyst því að við klárum verkefnin. Höfundur skipar 2. sæti á lista Viðreisnar í Reykjavík. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Róbert Ragnarsson Skoðun: Sveitarstjórnarkosningar 2026 Mest lesið Halldór 24.10.26 Halldór Stígum inn, konur eiga ekki að þurfa að herða sig Jakob Tryggvason Skoðun Hallalaus fjárlög mega ekki kosta farsæld barna Sveitarstjórnarfólk Framsóknar Skoðun 7 er ekki lengur 7 Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir,Álfhildur Leifsdóttir Skoðun Af hverju er ríkisstjórninni svona illa við landsbyggðina… Sigríður Ólafsdóttir Skoðun Lífeyrissjóðs tekjur og skerðing ellilífeyris Sigurður Tómas Garðarsson Skoðun Hugrenningar í kjölfar sýknudóms í Landsrétti Helgi Gunnlaugsson Skoðun Ósýnileg hamlandi einkenni – þegar baráttan sést ekki Sigrún Heimisdóttir Skoðun Ríkisútvarpið og hlutverk þess Skoðun Sátt um hvað? Ofbeldi er ekki ágreiningur Inga Valgerður Henriksen Bergdal Skoðun Skoðun Skoðun Loftbrúin er fjárfesting í landsbyggðunum Rögnvaldur Guðmundsson skrifar Skoðun Loftbrúin á að jafna aðstöðumun – ekki auka hann Jóhanna Lilja Eiríksdóttir skrifar Skoðun Bruninn á Stuðlum og ábyrgð ríkisins Salvör Nordal skrifar Skoðun Af hverju er ríkisstjórninni svona illa við landsbyggðina… Sigríður Ólafsdóttir skrifar Skoðun Mannréttindi eru ekki góðvild — þau eru góð stefna Björn Leví Gunnarsson skrifar Skoðun Við krefjumst þess að þolendur segi frá. En er kerfið tilbúið að hlusta? Herdís Ósk Sveinsdóttir skrifar Skoðun Börn bíða eftir hjálp á meðan stjórnvöld ræða einkunnir Kristín Kjartansdóttir skrifar Skoðun I'm simply the best, better than all the rest...: Skýrt markmið, óskýr framkvæmd og enn ein útgáfan Hjálmar Bogi Hafliðason skrifar Skoðun Hallalaus fjárlög mega ekki kosta farsæld barna Sveitarstjórnarfólk Framsóknar skrifar Skoðun Bráðum verðum við ósýnileg Ágúst Mogensen skrifar Skoðun Sameinuðu þjóðirnar í 81 ár: Lýðræði og mannréttindi verja sig ekki sjálf Eva Harðardóttir,Erlingur Erlingsson,Helen María Ólafsdóttir,Páll Ásgeir Davíðsson,Rakel Anna Boulter,Viktoría Valdimarsdóttir,Þorvarður Atli Þórsson,Þórður Kristinsson skrifar Skoðun Kröfurnar standa enn Georg Páll Skúlason skrifar Skoðun Stígum inn, konur eiga ekki að þurfa að herða sig Jakob Tryggvason skrifar Skoðun America First – eða America Alone? Gestur Valgarðsson skrifar Skoðun Þversögnin í menntamálum Helga María Pálsdóttir skrifar Skoðun Sátt um hvað? Ofbeldi er ekki ágreiningur Inga Valgerður Henriksen Bergdal skrifar Skoðun Er samþykki skálkaskjól fyrir skepnuskap ? Magnea Marinósdóttir skrifar Skoðun Ósýnileg hamlandi einkenni – þegar baráttan sést ekki Sigrún Heimisdóttir skrifar Skoðun Íslendingar kusu fátækt og einangrun þann 29. ágúst 2026 Jón Frímann Jónsson skrifar Skoðun Innviðirnir verða að ráða hraðanum Eggert Guðmundsson skrifar Skoðun Falleinkunn fyrir Heima-dæmi Sigurður Sævarsson skrifar Skoðun 7 er ekki lengur 7 Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir,Álfhildur Leifsdóttir skrifar Skoðun Þegar sátt er ekki lausnin – hvaða aðrar leiðir eru færar? Kristín Skjaldardóttir,Þóra Sigfríður Einarsdóttir skrifar Skoðun Margt smátt Sigurður Líndal Þórisson skrifar Skoðun Lífeyrissjóðs tekjur og skerðing ellilífeyris Sigurður Tómas Garðarsson skrifar Skoðun Stígum inn, konur eiga ekki að þurfa að herða sig Jakob Tryggvason skrifar Skoðun Verkin fylgja, varla fé Magnús Magnússon skrifar Skoðun Þrjú lögregluembætti – á hvaða forsendum? Björn Bjarki Þorsteinsson skrifar Skoðun Ríkisútvarpið og hlutverk þess skrifar Skoðun Leyndinni loks aflétt Jón Pétur Zimsen skrifar Sjá meira
Reykjavíkurborg er eina höfuðborg Norðurlanda þar sem allir borgarfulltrúar eru í 100% starfi hjá borginni. Meðallaun borgarfulltrúa eru um 1,7 milljónir króna á mánuði, og meðallaun varaborgarfulltrúa eru um 1,1 milljón króna á mánuði. Heildarkostnaður við 23 borgarfulltrúa og 8 varaborgarfulltrúa í Reykjavík er um 700 milljónir króna á ári. Þar af er kostnaður við föst laun varaborgarfulltrúa um 130 miljónir króna á ári, eða um hálfur milljarður á kjörtímabilinu. Það má hæglega lækka þennan kostnað. Ég hef áður vakið athygli á þessu og Viðskiptaráð hefur núna tekið undir þá gagnrýni, en Samfylkingin ver það kerfi sem þau hafa skapað. Kerfi sem borgarbúar treysta ekki. Slæmir stjórnarhættir Árið 2018 var borgarfulltrúum fjölgað úr 15 í 23 fulltrúa þegar Alþingi breytti sveitarstjórnarlögum. Það er fátt sem bendir til að þessi fjölgun hafi skilað sér í betri ákvarðanatöku fyrir borgarbúa. Þvert á móti er upplifun borgarbúa að stjórnsýsla hjá Reykjavíkurborg sé of flókin, ákvarðanir taki langan tíma og kostnaður sé of mikill. Traust til borgarstjórnar er um 13%. Það er ekki bara dýrt að vera með 31 borgarfulltrúa á launum, það er líka slæmir stjórnarhættir. Í hlutafélagi myndu eigendur aldrei samþykkja að öll stjórnin væri í fullu starfi því það veikir stöðu stjórnar varðandi eftirlit og ábyrgð. Það er gott að stjórnarfólk hafi önnur störf og séu í tengslum við atvinnulíf og samfélag. Hlutverk stjórna, hvort sem það er í hlutafélagi eða sveitarfélagi er að að setja stefnu, sinna eftirliti með rekstri og halda stjórnendum ábyrgum. Viðreisn sér tækifæri til breytinga Við í Viðreisn í Reykjavík viljum draga úr kostnaði við stjórnsýslu og færa peningana í þjónustu við íbúa. Við sjáum tækifæri í því að núna stendur yfir endurskoðun á sveitarstjórnarlögum á Alþingi. Það tækifæri ætti að nýta til að breyta lögum þannig að hægt sé að fækka borgarfulltrúum og lækka kostnað. Þetta má gera með einfaldri breytingu á ákvæði 11. greinar gildandi sveitarstjórnarlaga (12. gr. frumvarpsins) um fjölda fulltrúa í sveitarstjórn. Þar sem segir: 4. töluliður: Þar sem íbúar eru 50.000–99.999: 15–23 aðalmenn. 5. töluliður: Þar sem íbúar eru 100.000 eða fleiri: 23–31 aðalmenn. Ekkert sveitarfélag á Íslandi er með 50 til 90 þúsund íbúa og sú grein því augljóslega óþörf. Með því að fella út 5. tölulið og segja þar sem íbúar eru 50.000 eða fleiri í 4. tölulið er hámarkið sett í 23 aðalmenn og borgarstjórn Reykjavíkur veitt heimild til að taka ákvörðun um fjölda borgarfulltrúa á bilinu 15-23. Á þann hátt er hægt að færa hundruði milljóna króna í þjónustu við borgarbúa. Við í Viðreisn ætlum að gera betur og borgarbúar geta treyst því að við klárum verkefnin. Höfundur skipar 2. sæti á lista Viðreisnar í Reykjavík.
Skoðun Við krefjumst þess að þolendur segi frá. En er kerfið tilbúið að hlusta? Herdís Ósk Sveinsdóttir skrifar
Skoðun I'm simply the best, better than all the rest...: Skýrt markmið, óskýr framkvæmd og enn ein útgáfan Hjálmar Bogi Hafliðason skrifar
Skoðun Sameinuðu þjóðirnar í 81 ár: Lýðræði og mannréttindi verja sig ekki sjálf Eva Harðardóttir,Erlingur Erlingsson,Helen María Ólafsdóttir,Páll Ásgeir Davíðsson,Rakel Anna Boulter,Viktoría Valdimarsdóttir,Þorvarður Atli Þórsson,Þórður Kristinsson skrifar
Skoðun Þegar sátt er ekki lausnin – hvaða aðrar leiðir eru færar? Kristín Skjaldardóttir,Þóra Sigfríður Einarsdóttir skrifar