Börnin í Laugar­dalnum eiga betra skilið

Flestir landsmenn líta á Laugardalinn sem Mekka íþrótta á Íslandi og ég er svo sannarlega einn af þeim. Á mínum yngri árum átti ég mér þann draum að hlaupa inn á troðfullan Laugardalsvöllinn og spila fyrir hönd þjóðarinnar. Þessa senu spilaði ég oft í huganum á mér einn út á velli og undantekningarlaust var það Bjarni Fel sem kynnti mig inn.

„Og númer 4! Bjarni Fritzson!"

Þó ég hafi ekki náð hlaupinu inn á Laugardalsvöllinn má nú eiginlega segja að æskudraumurinn hafi ræst. Því í næsta mannvirki við hliðina á, sjálfri Laugardalshöllinni, var ég kynntur inn í landsleik. Þó Bjarni Fel hafi verið búinn að leggja míkrófóninn á hilluna, var augnablikið töfrum líkast og Laugardalurinn festi sig í sessi sem íþróttahverfi landsins í mínum huga.

En fólkið sem býr í Laugardalnum deilir fæst sýn minni. Þrátt fyrir þessi mikilfenglegu mannvirki og sögu, er aðstaða til íþróttaiðkunar fyrir krakkana í hverfinu langt frá því að vera ásættanleg. Það vantar íþróttahús við skólana, íþróttafélögin fá takmarkaðan tíma í Höllinni til æfinga og krakkarnir missa fleiri tugi daga til íþróttaiðkunar sökum viðburðahalds í Höllinni. Ofan á þetta er komið fram við iðkendur eins og hverja aðra gesti í Laugardalshöll. Þeir rétt fá að drepa niður fæti á parketið á sínum æfingatímum í Höllinni og hafa enga félagsaðstöðu innan hennar.

Kosningar eftir kosningar hefur íbúum í Laugardalnum verið lofað að tilkoma Þjóðarhallarinnar muni leysa allan þeirra vanda. Alveg eins og íbúum í Reykjavík er lofað að Borgarlínan muni bjarga deginum. En börnin í Laugardalnum eiga betra skilið en einhver framtíðarloforð.

Þau þurfa alvöru lausnir STRAX.

Höfundur skipar áttunda sæti á lista Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík